Dromer

----- Original Message -----

From: 'Christine_ALTUZARRA-MOTHES@coface.com'
To: "Peter Hoekstra" 'peter@blutarsky.nl'
Sent: Monday, March 31, 2003 5:56 PM
Subject: Réf. : long shot


Sorry, I am not the right girl...



From: Peter Hoekstra
Pour : christine_altuzarra-mothes@coface.fr
Objet : long shot

31/03/03 16:40

Hello,

I am searching for a Christine Mothes I once knew. On trying the Internet I find one close match and an emailaddress which is yours. It is a long shot, but what the heck, just trying..so if my name does not ring any bell...sorry for disturbing you

thanks

Peter Hoekstra

Niets te zeggen

Solo a todo




Ondraaglijke lichtheid

Een Turkse vriend van me zei het heel doeltreffend: "Je bent toch gek als je mafkezen als Saddam of Bush gelooft!". Hij is geen politiek licht of speciaal ge-engageerd mens. Hij kan opvliegend zijn en krijgt ook nogal eens rood op het veld. Goed hart, zuidelijk temperament. Hij komt uit een buurland van Irak. Een buurland.


Raoul Heertje (of was het Arnold) schreef van de week in een column in het Parool allerlei zaken op, behalve over de oorlog. "Lekker om het er even niet over te hebben", zo eindigde hij. Ja, lekker wel. Is dat een criterium? Voor iemand persoonlijk dan?, want voor een columnist kan dat natuurlijk.


Vanavond heb ik "The Pianist" gekeken. Twee-en-een-half uur en zeer indrukwekkend. Na het lezen van Sebastian Haffners' boek 'Het verhaal van een Duitser, 1914-1933', begrijp je veel van de dreiging en manipulatie die een volk in een bepaalde onderdrukking en blindheid dwingen. De gelatenheid en hoop waarmee onderdrukten zich laten onderdrukken is schrijnend. De wetenschap dat je zelf aan beide zijden terecht kan komen en hoogstwaarschijnlijk hetzelfde doet is frustrerend. In Irak is dit heel actueel.


Immigrante intellectuelen komen in een ander land vrijwel nooit op posities terecht waar hun intellectualiteit en kennis hen logischerwijs zouden moeten brengen. Afgelopen week kwamen we op woensdagnacht om 1 uur in een shoarmazaak terecht, alwaar we de oprecht geïnteresseerde eigenaar hebben verteld over groencertificaten, windenergie, netspanning en stroom die uit je stopcontact komt als het niet waait. Zou hij een immigrante intellectueel zijn?, of denk ik automatisch dat shoarma-barhouders nergens over nadenken.


Parijse concierges waren in de jaren veertig potentieel Duitse assistent notarissen, in de jaren zestig Praagse schrijvers. Zijn huidige Parijse straatvegers wellicht Arabische intellectuelen?


Kennis en educatie zijn luxe goederen. Als het onhoudbaar wordt wisselen mensen hun kennis in voor de luxe van het overleven. Daarin zijn ze niets intellectueler als mijn Turkse vriend. Ze hebben het vermogen en de luxe gehad om erover na te denken en sommigen het vermogen om dat pakkend uit te drukken. Maar iedereen ondergaat het leven en heeft een mening. Wat een enorme bende moet het nu in Irak zijn, wat zullen daar veel mensen gewoon bezig zijn met overleven, zonder onze belachelijke existentialistische of filosofische vragen te beantwoorden.


Lekker om het er even niet over te hebben. Onmogelijk om je een beeld te vormen. Ik hoop dat het zo gauw mogelijk voorbij is. Zodat er in Irak ook weer nagedacht kan worden over dingen die ons bezig houden. Als ik in Irak woon juich ik voor wie me vreten geeft. De waarheid is niet zo interessant. Ik kan tenminste geen passende waarheid bedenken, zoals Bush en Saddam dat wel kunnen:


Een passende waarheid bedenken.

Flamingo's wint en leidt de ranglijst









Wel wat

Daar is ze.

Kut.

Ik stond er niet bij stil.

Maar het is wel even wat anders.

Ik hoor niets meer.

Ik moet hier weg.

Ik trek het niet.

Ik heb geen lol meer.

Nee.

Ik blijf niet ik ga.

Ik moet naar Alkmaar.

Naar mijn vrienden.

Ik wil niet weer in de war zijn.

Het is al te laat.

Waarom ik ga?

Ik zeg het nog een keer.

Maar het is niet geloofwaardig.

Ik moet gauw weg.

Ik praat al een half uur nergens over.

Ik trek het niet.

Het is niet gezellig meer.

Vorige keer bleef ik, nu niet.

Ik pak mijn jas.

Ze staat naast me.

"Ik wist niet dat je er was".

Nee.

Dat bedoel ik.

Ik wist wel dat jij er was.

Alleen al omdat 4 mensen het me vertelden.

Ik keek je speciaal niet aan.

Maar ik wist wel dat je er was.

Ik zag je ook wel.

Ik vraag of je weer wegmoet.

Nee.

Je blijft.

Kut.

Ik heb net me jas aan.

Of nee.

Dat is wel goed.

Morgen ben ik het weer vergeten.

Zo erg is het nu ook weer niet.

Ik ga weg.

Blij dat ik het nog kan worden.

Ik vind dat jij makkelijk jongens versiert.

Jij vindt dat ik makkelijk meiden versier.

Gefeliciteerd.

Ik ben toch weer in de war.

Ach.

Morgen is het over.

Ik kan er toch niet zoveel aan doen.

Ik heb het al eens geprobeerd.

Of moet ik het nog eens proberen?

Ik stond er niet bij stil.

Maar het doet me toch wel wat.

DDrum

Ja dat is Peter

"Peter vindt de meisjes dom, kijkt niet naar ze om; Ja, dat is Peter" Welkom bij de nieuwste reality soap van Nederland! We volgen Peter, een Alkmaarse vrijgezel van 31 jaar. We komen erin op maandagochtend. Slaperig kijkt Peter in de camera - althans zo slaperig als hij kan, nadat hij tien minuten geleden de cameraploeg heeft binnengelaten, maar niet voordat hij zijn knusse huisje het juiste aangezicht heeft gegeven. Niet teveel opgeruimd, een redelijk schone WC, de opgerookte joints uit de asbak gevist, maar de vloeitjes wel zichtbaar in de kamer. Hij is weer in zijn bed gaan liggen en bij het woord "Actie" kijkt ie zo slaperig mogelijk.


Peter staat op en houdt zichtbaar zijn buik in. "Schouders naar achter", met een vlugge blik op de spiegel verzekert hij zich van houding. Tevreden constateert hij dat de peperdure nieuwe onderbroek zijn bilpartij goed doet. Hij schiet een kamerjas aan en gaat schijten. Deze reflex kan hij niet echt afleren. Het gebrek aan dialoog stoort de regisseur nu al, op de wc kan Peter hem namelijk duidelijk horen praten. Vlug maakt Peter zijn boodschap af en gaat aan zijn ochtendritueel. Of in ieder geval het ritueel dat hem het beste leek.


De espresso loopt, zet hij de avond ervoor al klaar. In de ochtend vindt ie dat niets. Peter pakt een LP en zet deze omzichtig op de pickup, 10CC klinkt door zijn huisje. Hij pakt de krant en z'n bakkie koffie en gaat de sport lezen. Quasi nonchalant maar doelbewust heeft hij de sport inmiddels opengeslagen op het verslag van Flamingo's. Een grote foto van een onduidelijk groepje spelers, waarvan niet zeker is welke kant ze nu eigenlijk op gaan en of er wel sprake is van een bal, staat op de pagina. Flamingo's wordt kampioen volgens Peter en hij is er ook een belangrijke speler.


Op naar zijn werk. Peter heeft een reclamebureau. Samen met zijn neef. Hij kan het lopend af en gaat via de bakker. De bakker groet hem vrolijk en snijdt zonder te vragen het juiste brood. Peter loopt verder en zwaait ook nog even naar de slager. Op kantoor aangekomen opent hij de gordijnen, zet het vuilnis buiten en zet koffie. Dan gaat hij aan het werk. Zijn neef komt binnen en samen voeren ze gesprekken die het hoogtepunt van deze soap hadden kunnen zijn, ware het niet dat de camera pijnlijk bewust aanwezig is in het veel te kleine kantoortje. Showbusiness moet je willen.


De gesprekken verstommen en het werk begint. Voor de crew is er weinig te beleven en ze gaan de stad in. Alkmaar welteverstaan. Dat valt vies tegen, zeker op maandagochtend. Een uur en een kwartier later komen ze toch maar bij Peter een bakkie drinken. Peter en zijn neef leggen even het werk neer en praten met de crew. Nu is er ineens een dialoog. Het hele weekend komt boven en interessante conversaties vullen het met zonlicht gevulde en rokerige kantoor. De regisseur is kwaad. Dat is ook begrijpelijk. Hij moest een soap maken en als de enige leuke conversatie met de mensen van camera en geluid wordt gevoerd, dan is het al gauw een documentaire.


Peter en de crew zijn geamuseerd. Wat zeurt ie nou, het gebeurt toch echt. De regisseur belt met de producer en die is nog veel kwaaier. Artisticiteit en portfolio komen in het gedrang. Er zijn beloftes gemaakt. Peter vraagt zich af wat het hele probleem is. "Je bent saai en je doet duidelijk je best godverdomme!" schreeuwt de regisseur. Peter begint te begrijpen dat zijn leven wel leuk is, maar vooral voor hem. Als hij wakker wordt praat hij niet met iemand, hij slaat de gordijnen open en kijkt naar de zon en denkt, "Wat een mooie dag!", maar hij zegt het niet. Alhoewel dit niet echt een enerverende zin is, vindt het publiek het leuk als Patty dat tegen haar te jonge man zegt of Adam tegen zijn dochter.


De vrijgezel die zijn buik inhoudt is niet interessant. Leuk in een reclamespotje en herkenbaar als stereotype. Maar het meerendeel van de tijd is de vrijgezel alleen met zijn gedachten. Die zijn leuk als je ernaar vraagt. Voor de rest is het alleen leuk om naar een hele beroemde vrijgezel te kijken. De vrijgezel die niet beroemd is zal onbewust aan één stuk door zijn best doen om een voor hem zo gunstig mogelijk beeld neer te zetten. Ook moet je een zekere schaamteloosheid hebben om domme dingen te doen. Patty zegt natuurlijk ook niet elke morgen fantastische dingen, Adam evenmin. Maar als de camera er is dan doen ze het wel. Vanzelf. Dat onderscheidt hen van Peter.


Ik geloof niet dat Peter zich daaraan moet storen.


De producer belt met Peter. Het leek veelbelovend; een sportieve vrijgezel met een eigen reclamebureau, maar het wordt niets. Alles wordt afgeblazen. Opgelucht legt Peter de telefoon neer. Nu hoeft hij niet meer zijn best te doen om zijn maandagavond voor de kijker enigszins dragelijk te maken. Voor jezelf alleen is dat veel makkelijker.

Ja dat is Peter

"Peter vindt de meisjes dom, kijkt niet naar ze om; Ja, dat is Peter" Welkom bij de nieuwste reality soap van Nederland! We volgen Peter, een Alkmaarse vrijgezel van 31 jaar. We komen erin op maandagochtend. Slaperig kijkt Peter in de camera - althans zo slaperig als hij kan, nadat hij tien minuten geleden de cameraploeg heeft binnengelaten, maar niet voordat hij zijn knusse huisje het juiste aangezicht heeft gegeven. Niet teveel opgeruimd, een redelijk schone WC, de opgerookte joints uit de asbak gevist, maar de vloeitjes wel zichtbaar in de kamer. Hij is weer in zijn bed gaan liggen en bij het woord "Actie"kijkt ie zo slaperig mogelijk.


en morgen verder.....daar is Angel en we gaan naar Dave. Baris rijdt. Playstation en schaken, gezellig!

Ikke ook



Warme bakker

Tenenkaas Imperium, Theo en Thea, vanavond. Theo - die Mea heet- versiert Marco Bakker. Marco houdt het niet meer. Mea zegt "Wat ruikt er hier zo aangebrand?". En Marco zegt: "Dat ben ik, je warme bakkertje!". Hahahaha. Aan Marco Bakker grappen niet te kort. Maar de beste Marco Bakker grap tekende Rik, na Marco's geknoei met de Cruise Control:

Donker

Het liefst schrijf ik elke dag iets op het weblog. Ik weet namelijk dat een paar mensen dit lezen en dat geeft een zekere geldingsdrang. Maar ja, dan ga je zitten en iets schrijven en je weet niet echt wat. Striptekenaars tekenen dan altijd een pagina met zwarte kaders met hier en daar een tekstballon en de clou is dan dat ze het niet wisten en dat de betreffende pagina zich daarom in het donker afspeelt. Ik denk dat menig dagboek en weblog op die manier gevuld wordt.


Maar nee, want gelukkig gebeurt er weer iets intrigerends. In het VPRO programma Andere Tijden vertellen drie russen over de onvermijdelijkheid van het rouwen om de dood van Stalin, ondanks dat zij vijanden van hem waren. Alhoewel dit ook intrigerend is, gaat het daar niet om. Het gaat om de vertaling van datgene wat ze zeggen. Eén van hen vertelt over het feit dat geëxecuteerd worden bij het verzet hoorde en dat men dat accepteerde. Want - en nu komt het - er is een oud russisch spreekwoord:"Waar gehakt wordt, vallen spaanders".


Dat zou nog eens toevallig zijn! Ik ken geen russisch, dat is jammer. Maar in het engels zijn er bijvoorbeeld wel spreekwoorden die letterlijk gelijk zijn aan onze taal. Splitting hairs is precies hetzelfde als haarkloverij; letterlijk hetzelfde. Maar met gehakt en spaanders uit Rusland geloof ik daar niets van. Nu is het vrij logisch dat de vertaler de betekenis noteert en niet een letterlijke vertaling. Maar als je een documentaire maakt over de voor ons bizarre rouw van Stalins vijanden om diens dood? Dat had kennelijk iets met dat spreekwoord te maken.


Kijk, dat gedoe van hakken en spaanders komt natuurlijk uit de bosbouw of zoiets en had betrekking op het feit dat de voorman niet moest zeiken over die paar splinters die achterbleven, ook al was de opbrengst dan wat lager. "Ja" riepen ze "Waar gehakt wordt, vallen spaanders!" En dat vond de voorman ook (om het simpel te houden). Later ging iedereen dat gebruiken en werd het een algemene spreuk over acceptatie van het onvermijdelijke. Logisch. Maar niet als je een historische context wil neerzetten!! Dan gaat het juist om de herkomst van het spreekwoord en dus de letterlijke vertaling.


En het leek me leuk als er een heel bizar spreekwoord uit was gekomen. Iets over de kennelijk onvermijdelijke gevolgen van het dansen van de trojka of het foppen van een kozak. Helaas.


Of... is het inderdaad een spreekwoord stammend uit de oud-russische bosbouw en werd het in Nederland geïmporteerd door de huurlingen van Bismarck die aan de toenmalige grens met Nederland werden ingezet bij het beschermen van het Pruissische rijk nadat ze in de buurt van St. Petersburg hadden gebivakkeerd?


Ook leuk.

What has got ahold on you?

Albert is de bezorgservice van Albert Heijn en nog een aantal winkels uit de holding. Handig maar allejezus duur. Vorige week maandag was er het nieuws van de Ahold affaire, maar de wekelijkse nieuwsbrief van Albert repte er nog met geen woord over. Dat lukt natuurlijk niet, want daar is dat bedrijf veel te groot voor. Vandaag was er echter het volgende in de nieuwsbrief te lezen:


Door de ontwikkelingen bij ons moederbedrijf Ahold zijn er bij u als klant wellicht vragen ontstaan. Uiteraard hebben wij hiervoor begrip. Wij kunnen u vertellen dat wij bij Albert blijven doen, wat wij tot nu toe steeds met veel plezier en energie hebben gedaan: u als klant zo goed mogelijk van dienst zijn.

Hebben ze daar een week over nagedacht? Als er bij u vragen zijn ontstaan, dan hebben we daar begrip voor. Nou, bedankt hoor! Dus dat hebben ze tot nu toe met groot plezier gedaan. Begrip hebben. Zeg dan niets! Welke randdebiel heeft dit hier neergezet. Ik vermoed dat het volgende hieraan vooraf is gegaan:


De Externe Communicatie Manager van de communicatie-afdeling van Albert Heijn heeft in een vergadering te horen gekregen dat ze in de volgende nieuwsbrief iets moeten zeggen over dat half miljard. Letterlijk. Dus dat kind belt het webbureau en zegt dat die melding erin moet. De projectmanager van dat bureau neemt het telefoontje aan en loopt naar de webdesigner en zegt dat er iets in de nieuwsbrief moet. "Wat dan?" vraagt de webdesigner. Ja dat weet de projectmanager niet. Bellen dus maar. De Externe Communicatie Manager weet het natuurlijk wel:"Gewoon een tekstje over dat bij Albert alles gewoon zijn gangetje blijft gaan en dat men zich geen zorgen hoeft te maken en dat we het wel begrijpen enzo. Hebben jullie geen tekstschrijvertje?"


Ja, die hebben ze wel, kost wel 400 euro, maar dat is natuurlijk okee. Als mensen zich geen zorgen maken kopen ze veel meer, dus de moeite meer dan waard. Nu gaat de projectmanager van het webbureau naar de tekstschrijver en vraagt of ze een tekst kan schrijven over dat Albert begrip heeft maar men zich geen zorgen hoeft te maken. De tekstschrijver is natuurlijk in 10 minuten klaar en schrijft: "Albert zal geen hinder ondervinden van de recentelijke beursval, maakt u zich geen zorgen". Dat vindt de projectmanager natuurlijk niet goed. Maar ja, de opdracht is ook te stom vindt de tekstschrijver, ik heb nog nooit wat voor Albert geschreven, ik heb geen briefing, ik weet de hele positionering van die klotewinkel niet, dus als je onzin vraagt, dan kan je dat krijgen. De projectmanager begrijpt dit natuurlijk ook weer niet en verzucht naar haar manager dat creatie weer dwarszit.


Inmiddels zijn er al 2 uur geschreven en hebben we nog maar 2 uur over en hoe we dat nu gaan redden. Accountmanager erbij gehaald en die lost alles wel op; hij zal wel met Albert bellen. De Externe Communicatie Manager krijgt dus een Accountmanager aan de lijn die vraagt wat er nu geschreven moet worden. Er zijn al 2 uur gebruikt en er is nog niks, ze overweegt meteen een ander bureau. Oei, de Accountmanager schrikt zich een hoedje. Nee, nee, alles komt in orde. Er komt een meeting, de projectmanager, de Account manager, de tekstschrijver en de webdesigner komen bij elkaar om over het tekstje te vergaderen. De projectmanager weet te melden dat er na deze vergadering nog maar weinig uren over zijn. Dan maakt de Accountmanager wel een extra project aan. Hoe gaat dat dan heten? Internal meeting strategy Albert. Okee, iedereen heeft dat opgeschreven en een kwartier na aanvang kan er over het tekstje worden gesproken.


De webdesigner vraagt of ie wegmag, die nieuwsbrief moet af. Nee, het is belangrijk dat hij blijft. Want hij moet het tekstje plaatsen. Oja. De tekstschrijver geeft tekst en uitleg. De projectmanager schiet in het rood en de Accountmanager is kwaad over zoveel onkunde en een kwartier later is de vergadering voorbij. De Accountmanager schrijft het tekstje wel, dan spreken we er later weer over, want hij is heel erg kwaad, of nee teleurgesteld. Vooral omdat-ie-het-zelf-weer-moet-doen. Een tekstje over dat de klanten zich geen zorgen hoeven te maken, pfff das makkelijk.


In moeilijke onzinnen kwijt hij zich van andermans taak. We kennen het resultaat.

Powered by Pivot. RSS Feed & ATOM Feed