Seelaavie

Of je het gelooft of niet, maar we kunnen al sinds geruime tijd kijken naar een rasechte Amerikaanse TV dominee op de Nederlandse televisie. Het programma heet 'hour of power' en het is meestal gewoon een preek van een uur door dr. Schuller of zijn zoon (denk ik). Een man die in een gewaad en met een gelukzalige glimlach verhalen vertelt over hoe je in god moet geloven.

Ik kijk er graag naar, alhoewel mijn mening over het niet bestaan van god geen twijfel kent. Het is namelijk wel intrigerend en de man kan mooi vertellen. Hij wringt zich als een gehaaide verkoper in allerlei bochten om het woord Gods in een logische boodschap te vatten. Echter, hij doet het op een symphatieke manier en ik vind zijn levenslessen wel vermakelijk af en toe. Hij komt ook eerlijk over. En goed of liever; righteous!

Maar vandaag ging het te ver. Na een paar woordjes van de zoon van dr. Schuller over lammeren en herders enzo, kondigde hij aan dat hij een gast had. Dr. Laura Schlessinger (wat is dat met al die dokters! willen ze die spirituele rimram een wetenschappelijk aura geven!?), radiopresentatrice, voorzitter van de Laura Schlessinger Stichting voor arme kinderen en schrijfster van kinderboeken.

'Is dit je eerste kinderboek?', 'Nee, dit is de vierde in een serie van vier'. Nou! als dat geen marketingpraatje is, ben ik een heilige boon, bedenk ik me met een gepast godverdomme. In mijn hoofd bedenk ik snel hun logica hierachter; de clou zal ongetwijfeld zijn dat alle opbrengsten naar die stichting gaan en dus voor de kinderen zijn. Ja, zo ken ik er nog een paar.

Ten eerste het boek. Mamma ligt in het ziekenhuis en pappa is er ook. Het kind bidt zich een ongeluk, maar mamma wordt natuurlijk niet beter. Pappa is wanhopig en opa moet er aan te pas komen om aan het kind uit te leggen dat bidden een andere functie heeft. Dat je daar niet beter van wordt. Dat is aan god.

Deze mevrouw ramt de doctrine er al op jonge leeftijd in. Bidt zo hard als je kan 'Verlos ons van het kwade', maar het betekent wat anders en er gebeurt niets. Tot overmaat van ramp komt dan ook nog dr. Schuller himself en die legt nog even wat dingen uit. Vrede bijvoorbeeld, dat betekent dat je weet wat je hebt. Jaja. Allemaal zo conservatief als eikenhout natuurlijk, die mensen. En volgens mij zijn zij de voornaamste oorzaak van de macht van Bush, overmatig wapenbezit en de belachelijke territoriumdrift van amerikanen. Geraffineerd gebracht door righteous people en nu ook verkrijgbaar in kinderpropaganda.

En ten tweede mevrouw Schlessinger zelf. Die is natuurlijk schathemelrijk. De centen die ze vangt voor de radioshow, of allerlei spreekbeurten zijn huizenhoog, dan kan ze die kinderboekenopbrengst wel in de stichting schuiven. Corporate america heeft veel geld over voor zulke types.

Ze leren het volk op jonge leeftijd af om zelf te denken en alles aan een hogere macht over te laten, of vader en zoon dan dominee en voormalig dominee of president en voormalig president zijn, dat maakt niet zoveel uit. Ze vreten de bijbel en dus zal het wel goed zijn. Als het niet goed is, dan buigen ze wel één of andere bijbelpassage in de benodigde richting en is het alsnog goed.

Wij zitten te zeiken over Anders Moberg, maar die zegt tenminste dat hij tien miljoen euro wil hebben en dat Ahold dan de goede kant op zal gaan. Het ontbreekt hem (gelukkig) aan propaganduleus raffinement, zoals de vrome dokters Schuller en Schlesinger dat wel hebben.

Een blik op de online reli-shop www.hourofpower.com laat u meteen zien dat ik gelijk heb. En juist ik keek wel eens naar dit programma, maar ik vind dan ook eigenlij dat ze het niet moeten uitzenden...ik ben kijker en gauw gevangen.

Het doet me denk aan een legendarische quote uit 'The running man' van Schwarzenegger.

"..Hello, this is Killian. Give me the Justice Department, Entertainment Division.."

De showhost wil even overleggen met de afdeling entertainment van justitie. Een film uit 1987 waarin dergelijke subtiliteiten in tekstgebruik een nog veel wranger beeld van de toekomstige samenleving schetsen, dan de absoluut niet subtiele film.

The hour of power, een samenwerkingsverband van kerken, heeft ongetwijfeld een Entertainment Division en dat vind ik niet normaal.

Voor het eerst sinds 5 jaar heb ik weer eens de griep gehad, of in ieder geval ziek geweest van iets anders dan teveel zuipen, een knie verdraaien, een schouder verrekken of ge-opereerd worden. Een hele opluchting, want ik ben altijd bang dat ik ineens dood neerval als ik 50 ben en dat ze dan zeggen "jaja, kanker hè, maar hij was noooit ziek". Dus je moet af en toe ziek zijn, logisch toch?

Je ziet een documentaire over Fons Rademakers en dan zie je dat die man zijn leven totaal in het teken van film maken heeft gestaan. Je vraagt je af in het teken waarvan je eigen leven staat. Dat duurt een tijdje. Je denkt aan het Nederlands elftal dat misschien moet accepteren dat ze niet zo goed zijn. Je denkt dat je dat misschien ook van jezelf moet denken.

Erik van Muiswinkel was in een programma van de RVU bezig om mensen af te raden rijk te worden. Daar schiet je niets mee op en bovendien zijn we hier al rijk. Maarja, hij kan dingen, ik en heleboel andere mensen kunnen dat niet. Ik kan in ieder geval niet wat ik wil kunnen; zingen of voetballen bijvoorbeeld. Of tekenen. Of schrijver worden, of radio maken.

Van alle dingen die ik een beetje kan, gaat rijk worden me het gemakkelijkst af. Het is ook geen ambitie. Geld verdienen is niet zo ingewikkeld. Ik ambieer hele andere dingen, dingen die ik minder kan. Ik geloof trouwens niet dat ik minder zou ambieren als ik meer kon. Het is gewoon een kwestie van ambieren en gefrustreerd raken en ergens onderweg geven mensen je dan geld.

Soms lukt er iets. Iets kleins weliswaar, maar toch. Mijn brief aan Emiel (zie vorige post) werd geplaatst naast de sport in het Noordhollandsch Dagblad. In een gewijzigde versie overigens, maar het bleef gelukkig overeind.

Nu wil ik redacteur of journalist worden. Kijken of ik daar nog een beetje frustratie kan opdoen.

 

In reactie op het interview met Emiel Smit in het NH dagblad stad en streek sport, van woensdag 24 september 2003, waarin Emiel stelt dat alles bij Flamingo’s draait om Maurice Gijzen en dat de trainingsopkomst belabberd is. De afgelopen drie jaar was Emiel trainer bij WGW. Gedurende die tijd degradeerde WGW van de derde naar de vijfde klasse. 

Lieve Emiel, 

Ik ben een beetje teleurgesteld Emiel! Als een club interesse heeft, moet je ze dan in de krant gaan afzeiken? Zeg nou zelf Emiel, dat is toch een beetje zielig. Dus als het bedje niet gespreid is, dan doe je het niet Emiel? Dan lees je in een krantje dat Flamingo’s geen trainingsopkomst heeft? En dat noem je dan je licht opsteken? Emiel, dat is toch niet eerlijk? 

Beet je laf zelfs, Emiel. Vind je dat nou zelf ook niet? Ben je weleens bij de training van Flamingo’s geweest, Emiel? Ken je Maurice? Emiel?... Emiel! Kom nou toch! Als het zo erg is dan denk je niet dat je daar als trainer verandering in kan brengen? Dat dat een uitdaging kan zijn voor een trainer? Nee, dan zeg je liever in een interview dat je geen zin hebt in een ploeg waar alles draait om Maurice Gijzen.  

Misschien is een profclub wat voor jou, lekker trainen met mensen die willen trainen! En dan geen vedettes, dat is stom! Kijk maar naar Maurice Gijzen. Ja toch, Emiel? Je had je buik vol van de mentaliteit van de spelersgroep van WGW, maar die van jou zelf is eigenlijk niet veel beter, toch Emiel?  

Nou ja Emiel, we zitten nu in de derde klasse en we zullen zien of we op eigen kracht kunnen degraderen, of dat we aan het eind van het seizoen jouw capaciteiten heel erg gemist hebben. Als we dan door willen naar de vijfde klasse, kunnen we altijd jou nog halen. Dus Emiel, misschien tot ziens! 

Met vriendelijke groet, 

Peter Hoekstra

Doelman Flamingo’s

Vanaf vandaag de verslagen van mijn eigen voetbalclub te lezen onder de link hier rechts op het scherm. Op veler verzoek en voor de liefhebbers.

Ik denk dat ik een jaar of zes was, dat je ongeveer in de fase zit dat je niet meer in sinterklaas gelooft en op zoek gaat naar de kadootjes. Dan weet je dus dat pappa en mamma kadootjes aan het verstoppen zijn en wachtende op het uur U, kan je het niet meer uithouden. Dus op zoek.

En jawel ik vond ze toen. Een doos met kadootjes in de klerenkast van mijn moeder. Het waren allerlei dingen die ik niet meer weet, maar eentje weet ik nog heel goed: Kruimeltje, het kinderboek. Ik had dus alles gevonden. En schuldig dat ik me voelde! Bah, ik kwam erachter dat het veel leuker was om rustig de nieuwsgierigheid te bedwingen.

Nog veel stommer was mijn vervolgactie; ik maakte een nieuw verlanglijstje met precies alle kadootjes erop die ze in de doos hadden verstopt. Trots leverde ik de lijst in bij mijn moeder, zodat mijn geweten gesust was. Immers, ze zouden me nu precies geven wat ik hebben wilde, dus zij zouden ook gelukkig zijn.

Helaas had mijn moeder natuurlijk meteen in de gaten dat ik de doos had gevonden. Bleeeh, ik voelde me helemaal niet lekker. Sindsdien stel ik nieuwsgierigheid meer op prijs; als gevoel. Dat is namelijk best leuk, daar moet je van genieten.

Haha, maar soms, ja soms lukt dat niet.

Vroeger zat ik bij het tamboerkorps. Je weet wel met een stom uniform over straat lopen. Maarja, ik wilde drummer worden en volgens Bart Brandjes was dat de beste manier om het te leren. En dat was wel waar. Bart Brandjes verdient nu zijn geld met drummen en zingen, wellicht kent u hem van het songfestival 3 jaar terug.

Daarna ging ik naar drumschool Cleuver. Dat was toen de beste privé-school van het land en daar heb ik 6 jaar les gehad van Oscar Kraal. Oscar drumde bij Robbie Valentine, Candy Dulfer, Rosa King, Gordon en Frank Boeyen. Toendertijd maakten we elke week veel lol. Uiteindelijk heb ik nog geprobeerd op het conservatorium te komen, maar ik koos Den Haag uit en werd hard uitgelachen. Ik koos voor een andere carrière.

Maar Oscar kom ik nog altijd graag tegen. Tegenwoordig speelt hij in Postmen en die gaven gisteren een te gek concert in Atlantis. Oscar had me in de zaal gezien. Vroeger deden we altijd een bepaalde drum-oefening, die was zo lachwekkend dat dat jarenlang een vaste grap, maar ook een vaste groet werd. Ik stuurde zelfs kaarten van mijn vakantie-adres met dat oefeningetje erop uitgeschreven. En altijd als hij weet dat ik er ben, komt op een gegeven moment dat oefeningetje. Doet ie voor mij en dat doet me goed.

Gister zag ik hem weer voor het eerst in 3 jaar spelen. Hij zag me staan en in de toegift speelde hij een fantastische solo. En middenin de solo speelt hij ineens onze oefening. Dat is toch een machtig gevoel. Om 2 uur vannacht kwam ik hem nog tegen, hij was wat later uit de kleedkamer vanwege een vergadering. Ik liep vanuit de stad toch nog even langs de artiesten-ingang en ik zag hem staan.

'Oscar!'

'Peter!'

'Hoorde je 'em?'

'Ja  man!'

'Was voor jou'

Midas Dekkers en Michael Moore schrijven soortgelijke boeken. Midas brengt de hypocrisie van de mens t.o.v. de natuur aan het licht (De Vergankelijkheid) en Moore (Stupid White Men) de hypocrisie van de blanke man t.o.v. zichzelf. En dat in een week waarin ik nogal eens geconfronteerd werd met een aantal corporate wetmatigheden. 'Dat is mijn taak niet' was wel de voornaamste. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Om aan te haken op alle communicatieve rimram die deze week mijn frustratie tolerantie op de proef heeft gesteld, restte mij niets anders dan weer in de boeken te duiken. Alle nuttige stof ten spijt is er één ding waarvan ik maar niet begrijp dat het een vak is; Lobby-en.

Lobby-en betekent dat je politiek en maatschappij wilt doordringen van een bepaalde stelling of een probleem. Daar is helemaal niets raars aan. Echter, dat doe je vanuit een overtuiging! Dus bijvoorbeeld: je vindt dat er meer vrouwen in de tweede kamer moeten en daar maak je je dan sterk voor. Daar zijn natuurlijk bepaalde zaken 'not done' en daarom is er een hoofdstuk lobby-en in het PR-handboek of de marketing-communicatie bijbel. Vanuit je overtuiging vecht je dan voor de goede zaak, met dat boek als hulpmiddel. Prima!

Maar Mabel Wisse-Smit (de aanstaande van prins Johan Friso en ex-vriendin van wijlen Klaas Bruinsma) is het van beroep! Die doet dus he-le-maal niets, laten we daar maar vanuit gaan. Waarschijnlijk brengt ze allerlei omhooggevallen corporate misbaksels samen op dineetjes met ander misbaksels, zodat ze samen corporate geslijm naar elkaar kunnen e-mailen in onbegrijpelijke zinnen om vooral elkaar aan het werk te houden. Dat vind ik dus niets doen. 

En trouwens ik vind het ook een dom lesvak, bij nader inzien. Als je ergens voor staat, dan weet je ook wel waar je heen moet om het voor elkaar te krijgen, waarschijnlijk helpen die lesjes je helemaal niets.

Gelukkig heb ik ook Heldinnen gekocht van Giphart en één of andere fotograaf. Naakte wijven dus. Hypocrisie van de webloggende man, merkt u terecht op. Deze bekentenis maakt het alleen maar hypocrieter. En deze ook. En deze... en.. en

Gemiddeld krijgen stelletjes na 72 minuten winkelen ruzie. Dat komt omdat zij gemiddeld een half uurtje extra wil blijven en hij het allang zat is. Dat komt omdat hij doelgericht gaat winkelen en weet waarmee hij thuis wil komen, terwijl zij veel meer een verzamelaar is die haar ogen liever zo lang mogelijk de kost geeft.

Ik werk aan een toegangsweg naar de stad en het loopt tegen half zeven op donderdagavond. Ze komen dus in bosjes langs; die stelletjes. Van ruzie is nog helemaal geen sprake. Dat komt pas tegen achten. Wel is er sprake van elkaar vasthouden. Dat vind ik nog veel knapper aan winkelende stelletjes dan geen ruzie krijgen. Elkaar Vasthouden!

Lopen doe je in een bepaald ritme en vrouwen lopen in een andere ritme dan ik, dus word ik een beetje gek van lopen met de armen om elkaars middel. Na drie minuten is het in je rug geschoten en is de cadans zoek. Hand in hand lopen is ook niets, dat is voor kinderen en je krijgt er natte handen van.

Eigenlijk is het net zoiets als tegen elkaar aan slapen; met een vracht bier op lukt het wel, maar worden jullie wel eens tegen elkaar aan wakker? Dacht het niet!

Ik pleit voor handigheid; gewoon naast elkaar lopen en om de zoveel tijd even stilstaan en elkaar aanraken. In bed lekker met je eigen deken op je eigen helft blijven. En winkelen?

Heel simpel; ga winkelen op koopavond om 72 minuten voor negen, dan gaat het - gemiddeld gesproken - allemaal wel prima.

ze vond het heerlijk



zo met z'n twee



niets vasts hoor



'je mag af en toe mee,



en jij? wat vind jij dan?'



'ik moet naar de w.c.'

Het zal ergens in het begin van de jaren tachtig zijn geweest; het wekelijkse uur Hill Street Blues. Elke week een uur. Later werd dat St. Elsewhere en weer later werd het L.A. Law. Maar altijd een uur kwaliteitstelevisie dat me niet lang genoeg kon duren. Hill Street is onovertroffen de beste.

Jaren later werd Hill Street weer herhaald, maar nu dagelijks. Daarna kwam MASH. Dat maakte elke avond een feest. Bijna afgelopen en dan om half twaalf nog even een uur genieten. Weliswaar met reclame, maar nog steeds de moeite waard. Vorige week is het weer begonnen; van 18:15 tot 19:20 op RTL5. En weer wil ik niets missen.

Ik wil Francis Furillo zijn, ofwel Pizzaman, zoals zijn grote liefde Joyce Davenport hem altijd noemt. Altijd de zwaarste problemen met veel geduld tegemoet treden. Maar! niets menselijks is hem vreemd, als hij aan het eind van elke aflevering weer in de badschuimarmen van Joyce kruipt.

Hij werkt in een glazen kamer midden op 'The Hill' en hij heeft altijd driedelige, strak gesneden, italiaanse pakken aan en daaroverheen een lange regenjas. Soms is het moeilijk, maar iedereen legt zich altijd neer bij zijn besluiten, ook als hij fouten heeft gemaakt. En altijd als er wat gebeurt staren 135 hondstrouwe agentenogen naar capt. Furillo, op het Hill Street precinct.

Zo wil ik ook zijn. Altijd al gewild. Moest maar gauw een ouderwets italiaans pak gaan kopen.

heb ik nu even niet.

Gisteren is de competitie begonnen. Dat is belangrijk voor ons als voetballers, dat is na eten, drinken en sex een hele voorname behoefte. Een derby is dan extra belangrijk. Vooral om in ieder geval niet te verliezen, of niet afgedroogd te worden. Wat gebeurt er? 5-1 verlies. Godverdegodver.

Gisterenavond hoefde ik er niet aan te denken. Ik heb geeneens gespeeld. Ik kan niet eens spelen. Maar deze morgen staat de klinkende overwinning van de tegenpartij met vette letters in de krant. 5-1. Net als de vorige wedstrijd tegen hen. Het onderling resultaat in de laatste wedstrijden is dus 10-2. Ik trek dat niet.

De motivatie wordt wel krachtiger; immers de eerstvolgende wedstrijd tegen deze ploeg wordt waarschijnlijk aan het eind van het seizoen gespeeld. De wedstrijd is namelijk de eerste na de winterstop of de laatste ervoor en die worden wel afgelast. Tegen het eind van het seizoen ben ik fit en heb ik wedstrijdritme. En dan gaan er gewoon geen ballen in.

Gatverdamme; gemiddeld 5 doelpunten tegen per wedstrijd. Ik ben dan wel weer blij dat ik daar gisteren niet kansloos in het doel stond. Nee, ik ben er goed ziek van, van het verliezen van die derby. Nooit meer!

het leven

zonder passie

ondergaan

is als

bassie

zonder adriaan

Ze lopen nu door de straten van Alkmaar; Morsige mannen met stomme karren vol met Gouden Gidsen. Die karren hebben plastic wielen, dus die maken gigantische kutherrie. Hij is nu ook nog eens dubbel zo dik, dus smijten ze dat ding overal maar gewoon op de stoep, want hij past in geen enkele brievenbus.

Want de Gouden Gids heeft nu ook de witte pagina's. Dat is dus gewoon een telefoonboek. Flikker op met je troep! Ik heb al zo'n boek. En dan die reclame; twee worstelaars zijn ofwel zakelijk (geel) ofwel persoonlijk (wit) vervelend. Als dat de boodschap is, dan komt het goed uit de verf. Wat een vervelende gids. Geel en wit is goud.. jaja, nou het lijkt me een aardige misstap.

Vervolgens komen ze van de gemeente de 'rode zakken' brengen. Dat is dan voor afval van bedrijven. Wij hebben nu voor een half jaar rode zakken. Die moeten we gebruiken. Waarom? Ik kan wel iets verzinnen, maar waterdicht lijkt het me niet. Gaan ze dan maandagochtend controleren of ik wel rode zakken buiten zet? en geen grijze? of wellicht zakken van Max? Wedden dat ze het in dezelfde vuilniswagen smijten!

Maar mij krijg je niet gek vandaag, want ze is zoo leuk.

"..Er is een groeiende groep mannen die gebruiken en attitudes die ooit als typisch vrouwelijk bestempeld werden, omarmt en zich eigen maakt. Deze mannen worden metrosexuals genoemd.." las ik vandaag in een nieuwsbericht. Dat moet je dus zijn. Vrouwen die een dergelijke man op de kop tikken worden als enorme geluksvogels beschouwd.

Dan lees je in een ander artikel wie dat dan zijn, die metro seksuelen. Het schoolvoorbeeld: David Beckham. Dat is de vrouw der mannen. Hij zit niet met bier op de bank en hij doet vaak dingen met zijn haar. Ook draagt hij kleren die in de mode zijn en houdt zelfs van shoppen. '..Hij draagt zonder blikken of blozen een sarong..'

Tsja, David kan meer hebben dan ikzelf. Die sarong is volgens mij alleen aan hem besteedt of aan andere artiesten. Dus dat lijkt me niet zo'n goed plan. Maar goed, het belangrijkste is dat vrouwen hun handen dichtknijpen met zo'n man, dus dat geeft te denken. De metro seksueel doet zelfs de klusjes in Dobber jeans en Van Bommel schoenen (of een rok) en samen met zijn vriendin zoekt hij haar nieuwe make-up uit . En ach, hij neemt zelf ook een paar verschillende eyelinertjes mee.

Jammer voor mijn toekomstige vriendin dus, want ik lust bier en hou niet van make-up en ik ga maar af en toe naar de kapper. Vandaag heb ik zelfs een voetbalshirt aan, dat is natuurlijk uit den boze. Sjit.

'..Vrouwen hebben aan een metroseksueel een man die dezelfde interesses heeft en ze volledig begrijpt...' Vroeger noemden ze dat een dandy, hahahaha en op de voetbalclub noemen we dat nog steeds een homofiel, maar dan gewoon eentje die het met vrouwen doet. En ik denk dat de meeste vrouwen die denken dat zij echt wel een metrootje hebben, zich vaak genoeg onbegrepen voelen. 'Ach lul, je bent gewoon jaloers', zou mijn vriendin nu zeggen als ik er eentje had.

En dat klopt...ik wilde dat ik zo kon voetballen als David Beckham!