Nostalgie

Soms schrijf ik weleens iets op en weet ik niet wat ik ermee aanmoet en dus email ik het maar aan mezelf. Jaren later rommel ik dan door mijn email en vind het terug. Zo ook onderstaand rijmpje..sjonge! zo voelde ik me dus drie jaar terug, gebroken hartje en blablabla. Zo zie je maar, liefde heb helemaal nergens voor nodig. 



ik weet niet hoe groot de wereld is

ik weet ook niet hoe klein

ik weet van gisteren alleen

dat ik je mis

van morgen weet ik

dat ik je mis

jouw telefoon is mijn gezelschap

ziek ben ik er van

van zorgen

van je missen

overmorgen weet ik hoe groot de wereld is

zo groot als jou en mij

hoe een klein moment het lijf verlicht

jou zien maakt me blij

Soms..

Dan lukt het ineens. Al 6 wedstrijden lang probeer ik hem te maken, de foto waarbij de bal precies ingedeukt is. En nu is het gelukt!




Ed Schouten en Brahim Ben Ali in de wedstrijd Kolpin Boys - Flamingo's, zondag derde klasse amateurs, 26 oktober 2003. L'Houcine Ouzgni en Angel Sevillano Carrion kijken toe.

Besta je eigenlijk wel?

Dat was jij toch laatst? Ik sta onder mijn douche en loop naar mijn slaapkamer. Mijn bed ziet eruit alsof ik er net uit ben gestapt. Heb ik gewoon thuis geslapen?

Je bent er als ik je net vergeet, als ik niet oplet, als ik er niet bij ben. Dan kort ineens. Niet eens intens, maar wel plotseling. Verwarrend. Ik kijk nog een keer. Niets. Weg.

Het gebeurde al eens. Het gebeurt weer. Besta je eigenlijk wel?  In verschillende gedaanten dan toch zeker. Of alleen op sommige momenten? Als ik niet oplet..

Onwerkelijk als de videobeelden die uitwijzen dat ik deze kamer al drie weken niet uit ben geweest. Onwerkelijk als de droom waarvan je weet dat het geen waarheid is. Maar toch zeker wel gebeurd.

Ik kan het gewoon gewoon vragen, maar dat is ook maar gewoon gewoon. Als ik even niet oplet en je bestaat, dan hoef ik niets te vragen. Dan is het gewoon gewoon.

Hmmm

Er is hier toch wel ..

Chocomel!

Dat was het vroeger. En daarna was er zo'n meisje dat in der blikkie Chocomel zong. Tegenwoordig slijten ze Chocomel ook aan volwassenen, tenminste dat doet de huidige commercial geloven. Vind ik verder ook prima, daar gaat het niet om.

Het erom dat er iets raars in die commercial zit. De jongen heeft het laatste blikje uit de automaat en loopt weg, de eerste van de rij jonge vrouwen die achter hem staan wordt boos en trapt tegen de machine. Dan draaien ze zich allen om en met een wilde en vastberaden blik kijken ze de jongen na. Dan snellen ze op hem af en twee van hen vleien zich tegen die gozer aan en willen hem het blikje uit zijn handen frummelen.

Hij heeft het net op tijd door en zet het op een lopen...en dan gebeurt het! De vrouw met het rode topje gooit haar haar los en rent achter hem aan...Dat klopt toch niet!! Wat een moment om je haar los te gooien!! Dat doe je toch als je iemand gaat verleiden? toch niet nadat hij al weg is gerend? Vind ik dus...

Volgens mij heeft iemand zich in de montage verslikt en valt het alleen mij op!

Nico

Op 10 november 1993 speelde Blind Melon een 2meter sessie bij Jan Douwe Kroeske. Daarin speelde ze ook een nummer van The Velvet Underground; Candy Says. Uiteraard kende ik alleen de versie van Blind Melon, want dat is nog steeds mijn favorietste bandje en The Velvet Underground is toch wel aardig voor mijn tijd. De zanger van Blind Melon is allang dood, die stierf aan een overdosis in november 1995, als ik het me goed herinner. Eeuwig zonde, vooral omdat ik twee keer voor niets naar een concert ging: Eenmaal stond ik voor niets in de Melkweg (de zanger was opgepakt) en op Torhout kwamen ze ook niet opdagen (de zanger was ziek). Kan je nagaan; Torhout bestaat ook al niet meer.

Shannon Hoon heette die zanger en hij had een dochtertje en zij heet Nico. Nico is een van oorsprong Duits fotomodel/actrice en die is via Andy Warhol weer bij The Velvet Underground gekomen. Daar komt Lou Reed vandaan, even voor de volledigheid. Nu zal dat allemaal wel, want ik vind die Nico een mooie vrouw en Warhol is ook legendarisch natuurlijk, maar ik ben niet heel erg goed op de hoogte ofzo. Maar die 2meter sessie heeft wel veel indruk gemaakt en ik heb die opnamen ook nog eens van Jan Douwe Kroeske gehad. Die had ik een hele enthousiaste mail gestuurd nadat ik via een Kink FM kennis zijn email adres had gehad en ik heb nu de originele opnamen op CD.

Dat is allemaal best lang geleden, maar vanochtend liep ik in de tweedehands platen te neuzen en toen zag ik hem: The Velvet Underground featuring Nico en het tweede nummer op kant 1 is Candy Says. Mooie hoes, mooi nummer ook en een volledig grijsgedraaide plaat met psychedelische shit erop. Candy Says heeft een hele mooie tekst en als je het werk en het leven van Shannon Hoon kent dan is het nog veel mooier. De tekst gaat ook over dingen waar ik zelf niet zo'n last van heb, maar die ik me zo goed kan voorstellen. Dat is trouwens met alle teksten van Blind Melon ook. De laatste CD van Blind Melon heet trouwens Nico en bevat ook opnamen uit die 2meter sessie. En de dochter van Shannon Hoon loopt nog ergens rond in Amerika en ze heet Nico Blue Hoon. Ik hoop dat ze gelukkig wordt, want met zoveel symboliek in alleen al je naam lijkt me dat best ingewikkeld.

"Candy Says"
==============================
album The Velvet Underground
(The Velvet Underground, 1969)

written by Lou Reed
==============================

Candy says, I've come to hate my body
And all that it requires in this world

Candy says, I'd like to know completely
What others so discreetly talk about

I'm gonna watch the bluebirds fly
over my shoulder
I'm gonna watch 'em pass me by
maybe when I'm older

What do you think I'd see
if I could walk away from me

Candy says, I hate the quiet places
That cause the smallest taste of what will be

Candy says, I hate the big decisions
That cause endless revisions in my mind

I'm gonna watch the bluebirds fly
over my shoulder
I'm gonna watch 'em pass me by
maybe when I'm older

What do you think I'd see
if I could walk away from me

Doo-doo-wah
Doo, doo-doo-wah
Doo, doo-doo-wah
Doo, doo-doo-wah
Doo, doo-doo-wah
Doo

Des te manner

De man is op zijn best als hij op zijn manst is. Ga maar na, alles wat we als man koesteren is op zijn minst afkeurenswaardig en des te meer we daarvan doen, des te aantrekkelijker we worden. Wat een geruststellende gedachte! In het Parool stond het laatst ook. In de column van Heleen van Royen. Na het zien van Jackass vond ze Steve-O alleen maar aantrekkelijker. Ook al stak hij een vuurpijl vanuit zijn reet af.

Het is ook zo. In de kroeg moet je allereerst laten zien dat je de concurrentie aankan en dus sterk zaad hebt. Dan ben je pas interessant voor de vrouw, dat is gewoon een biologische kwestie. Dus veel zuipen en schreeuwen en de aandacht op jezelf vestigen. Pas in een later stadium is de werkelijke geschiktheid aan de orde. Laat ik even duidelijk zijn; mij bevalt dit alles prima!

Dat geschreeuw en gezuip is namelijk erg makkelijk en rustgevend, en het dient nog een nobel doel ook! Nee, het wordt pas ingewikkeld als dat het enige is wat we nog kunnen. Dat we ons of bezatten in de kroeg of ons thuis terugtrekken met onze verzameling vieze boekjes. We moeten gered worden en daar hebben we vrouwen voor. Die gooien onze vieze boekjes weg en laten ons over onze gevoelens praten.

Behalve dan de metroseksueel. Die heeft geen vieze boekjes en praat honderduit over zijn gevoelens. Maar voor hem geldt ook; des te manner, des te beter. Hij heeft zichzelf echter lekker de ruimte verschaft door af en toe zijn wenkbrauwen te verven en meer dan 5 paar schoenen te hebben. Dit is een soort continue tegenprestatie voor het zuipen en schreeuwen. Slimme gasten! Maar de metroseksueel is natuurlijk ook gewoon een biologisch verschijnsel; Mannetjes hebben immers de mooiste veren. Dus ik blijf erbij; des te manner, des te beter.

En nu ga ik een vuurpijl uit me reet afsteken.

Zondag

Wel vaker omschreef ik een zondag, omdat ze me zo goed kunnen bevallen. Een zondag opgebouwd uit fijne laagjes vreugde die tegen de avond een prettige lome gloed over me heen hebben gelegd. Misschien wel het best te vergelijken met het instappen in een koude, vochtige auto met de vooruitverwarming op tien en na een kwartiertje  zit je er lekker warmpjes bij. Dan komt het, je zet de vooruitverwarming zachtjes, slaakt een diepe zucht en de rust daalt over je neer. Zo'n gevoel had ik gisterenavond, maar dan een paar uur lang.

"Er zit een man in de huiskamer", zei de man die onaangekondigd door zijn eigen tuin sloop om zijn meiden niet te storen, maar het niet kon laten toch even naar binnen te gluren. Gesnapt en geschrokken schiet hij gauw zijn eigen schuur in om te halen waar hij voor kwam, zijn reservekachel. Snel weer naar de auto, naar zijn vrouw en terug naar de camping. "Er zit een man in de huiskamer". Geen jongen, nee, een man.

Zittend op mijn fiets snij ik door het lage zonlicht en de zachte wind naar de voetbalvelden. Met handdoekdroge haren en een grote dikke trui, maar bovenal zonder notitieboek en zonder fototoestel. Niets hoef ik te doen, alleen maar kijken. En iedereen is er al en iedereen is tevreden. Joey speelt met de bal en Lisa speelt met de bladeren. Er druppelen nog meer vrije voetballers het complex binnen en verzamelen zich glimlachend om het warme veld in de frisse lucht.

Op het terras van "De Buren" bestel ik "drie x ei". Door de warmte van het ei smelt de kaas langzaam over de drie sneetjes wit op mijn bord. Snel eten, anders wordt ie koud. Om ons heen praten ze zachtjes in het duits en andere talen. We gaan er zelf zachtjes van praten. De cappucino ruikt naar kaneel en mijn wijsvinger, waar ik mijn lepeltje mee schoonmaak ook. Lekker. Thomas belt, we gaan beginnen.

De printer doet het in 1 keer. Dat is mooi meegenomen, want anders loopt mijn perfecte zondag in de war. Er moeten 5 ontwerpen uitrollen en er zit nauwelijks inkt in de cartridge, maar het lukt. In de 10 minuten per pagina die ons kleine printertje in zijn laatste dagen nodig heeft, kan ik mooi de boeken van mijn werk meenemen voor thuis in m'n nieuwe boekenkast. Drie uur later en met een doos met boeken van 45 kilo op mijn rug kom ik puffend en steunend thuis. Tijdens mijn laatste restje soep zie ik AZ met 3-0 van Utrecht winnen in de eerste 4 minuten. José Fortes is de beste van het veld en grapt dat hij na vijf minuten al moe was van het naar voren sprinten om de doelpunten te vieren.

Sluimerend en loom zit ik mijn avond uit. Tevreden dwaalt mijn blik heen en weer tussen boekenkast en televisie. Er zit een man in mijn huiskamer televisie te kijken. Binnenpretje op binnenpretje afgewisseld door grapjes van Lebbis & Heerschop die het best te omschrijven zijn als superlateren. Kijk volgende keer naar 127 wensen en weet wat het betekent. Superlateren wil ik het noemen, waarbij je steeds probeert de ander te overtroeven met wat je zag of meemaakte. Erg leuk.

Ik eindig in bed met het nieuwe boek van Jan Mulder. Het boek bevat een ontroerende pagina over een 56 jarige man en zijn even oude vrouw. Het gaat over het genot van een volledige week genieten van 1 mosselpannetje. Tevreden sluit ik mijn ogen.

Ik ben even alles kwijt en alles vergeten. Er is een stripalbum van Calvin & Hobbes en dat heet: "The Days Are Just Packed". Dat is het laatste dat ik van gisteren weet, voordat ik weggleed in een heerlijk diepe slaap.

De gekozen burgermeester

Kan iedereen zijn hand opsteken die het raar vindt of op zijn minst typisch Amerikaans dat Schwarzenegger gouverneur is geworden? Kijk eens aan! ik zie vele handen. Ja, natuurlijk, Arnold is een hele toffe gozer en mijn held! Maar het lijkt me niet echt een gouverneur. Duidelijk mag ook zijn dat zijn centjes en zijn bekendheid hem zover brachten en niet zijn bestuurlijke kwaliteiten.

Over een paar jaar kan Ruud de Wild ook burgermeester worden en Katja Schuurman ook. Ik stem op de laatste. Ten eerste is het een lekker wijf en ten tweede kunnen we in haar gemeente dan in ieder geval op een hoop coulantie rekenen met betrekking tot de horeca. Leve Katja! Overal bier en sigaretten, tegen de kerk aanzeiken en eindeloze vergunningen voor BNN drive-inn shows. Zij wint elke verkiezing natuurlijk op haar sloffen.. beetje centen, goede looks en hoppa!

"Nee hoor" zegt D66, "Mocht een burgemeester toch tegenvallen, dan zal hij de volgende keer waarschijnlijk niet worden herkozen." De kiezer is immers niet gek. Nou nou D66, daar legt u me toch iets in de mond wat ik helemaal niet gezegd heb. Natuurlijk is de kiezer niet gek!

De kiezer staat altijd paraat om nog een keer naar de stembus te gaan. Die slaat geen verkiezing over! Landelijk, gemeentelijk, waterschappelijk, ingelandelijk... steeds weer lekker stemmen! Alle programma's uitspitten, de punten op een rijtje zetten en een weloverwogen keuze maken (belangrijkste punt bij de waterschappen: "ik ga voor de kwaliteit van het water!" ja! nogal wiedes...maar dit terzijde). Nee, ik kan niet wachten! En als die burgermeester na drie maanden loopt te knoeien? Hoppetee lekker weer stemmen!

Het mag duidelijk zijn dat dit een nogal loos paradepaardje is van D66. Je schiet er niets mee op. "In bijna alle democratische landen van de wereld wordt de burgemeester rechtstreeks gekozen. Sommige Nederlandse partijen denken dat door een benoemde burgemeester de kwaliteit van de bestuurder bewaakt wordt. Maar in de ons omringende landen blijkt dat over het algemeen de bevolking een burgemeester kiest die geschikt is, en uitstekend zijn werk doet."

Ja? En? Dat is toch geen argument! Dus we gaan in 360 gemeenten gemiddeld 1 keer per twee jaar extra verkiezingen organiseren omdat dat ook goed is!?!? Buiten de kosten van die onzin om, lijkt het me een open deur voor allerlei louche malloten met een hoop centen om eens een gooi te doen naar de macht. Ik schat zo in dat Dirk Scheringa in 2008 burgemeester van Alkmaar is, dan wijzigt hij de bestemmingsplannen en laat 2 stadions bouwen rond Alkmaar. Al diegenen die ertegen zijn, kunnen dat beter anoniem doen. De laatsten die dat onder eigen naam probeerden kregen de volledige Ben-side-milities van AZ op hun dak.

En als Dirk dan geen zin meer heeft in AZ, laat hij de club stikken en de vele veelbelovende ondernemers die met hem mee zijn gegaan verzuipen in de slechtbezochte Plazaas die zijn opgezet. Dirk heeft dan vervolgens geen enkele zin meer in de gemeentepolitiek, omdat hij natuurlijk van precies hetzelfde slag is als minister Heijnsbroek. Iedereen moet wel naar zijn pijpen dansen. Hij zal dus wel weer gauw vertrekken als burgermeester, zoals D66 al heeft voorspeld. Alkmaar heeft dan inmiddels 4 winkelcentra waarvan er geen enkele meer goed wordt bezocht en waar we alleen nog naar landelijke winkelketens kunnen, omdat kleine middenstanders de strijd allang hebben verloren. Frisia tiert er wel bij, zij verleenden immers 90% van het benodigde krediet en van die rente kan Dirk gemakkelijk een campagne voor een stad die er echt toe doet bekostigen. Op naar Amsterdam!

Ik denk dat ze bij D66 gewoon heeeel erg dom zijn en ik heb vroeger nog weleens op ze gestemd. Als dit doorzet ga ik mijn geld investeren in de partij die aan 360 gemeenten een aanbesteding mag doen voor de tweejaarlijkse verkiezingsadministratie. Dat is straks een goudmijntje. En campagnevoeren ook, daar kan je straks toch een paar ton budget tegemoet zien als Alkmaars reclamebureau!

Misschien moet ik me maar verkiesbaar stellen! Dan beloof ik de taxi-ondernemer veertien extra standplaatsen, ik geef de NS toestemming voor 3 extra perrons en AZ mag het stadion bouwen (die rechter geef ik wel een parkeervergunning en de belofte dat de welstandscommissie zijn nieuwe stolpboerderij geen strobreed in de weg zal leggen). Vervolgens sponsoren deze partijen mijn campagne met een kleine 2 ton en ik laat het door mijn eigen reclamebureau uitvoeren.

Als ik het dan niet wordt, maak ik toch een lekker extra omzetje!

Huub Jansen

Elke 8 oktober is Huub Jansen in De Lindeboom in Alkmaar. Dan speelt hij met "Huub Jansens' Amazing Jazzband" vanaf een uur of vier 's middags. En elke keer is het fantastisch. Huub is 25 jaar drummer geweest van de Dutch Swing College band en is een van neerlands grootste jazzdrummers. Het wachten is ook elke keer op zijn drumsolo van een dikke 5 minuten, waarbij de rest van de muzikanten zich maar al te graag uit de voeten maakt om deze man het podium te gunnen.

Toen ik tien was, had ik genoeg van mijn pianolessen en wilde ik drummer worden. Vervolgens kwam ik in de drumband van Uitgeest terecht en kreeg ik les van meneer Honing. Ik denk dat er in heel Nederland heel wat mensen rondlopen die deze meneer Honing hebben gekend, want in die wereld was hij een begrip. Je had in Uitgeest een brandweerkazerne midden in het dorp (daar is nu een Dekamarkt) en daarboven hadden wij les van meneer Honing. Elke zaterdagochtend met dikke zware stokken en een oefenplankje daarheen en dan leren roffelen: Dikke Vette Panne Koeken.... RR-LL-RR-LL...en dan kon je na twee jaar een mooie open roffel spelen.

Meneer Honing werkte onorthodox. Hij plakte je linkerhand met tape in de juiste stokvoering (dat is je scheefstaande hand als je een trommel op je buik hangt) en hij sloeg je op je knokkels als je het fout deed. Het was notabene al ver in de jaren tachtig maar hij schold je je huid vol en sloeg je dus gewoon. Na twee jaar kreeg ik eindelijk een trommel, maar ja dat was een diepe 12-spanner van Premier waar je thuis niets mee kon omdat dat ding zo'n enorm volume heeft dat je er zelf knettergek van wordt. Ik was trouwens ook veel te lui om te oefenen en toen ik eenmaal mijn vier tamboerdiploma's had gehaald (A t/m D) geloofde ik het wel, want toen kon ik het allemaal wel meespelen.

Maar ja, ik was op de drumband gegaan om drummer te worden en geen tamboer! Nu liep ik met een apepak door het dorp om sinterklaas te begeleiden en dat soort gedoe. Gelukkig was ik smoorverliefd op Astrid die ook op de drumband zat, dus hield ik het uit. En tegen meneer Honing begon je gewoonweg niet over een drumstel, of je moest ver genoeg uit de buurt zijn om geen klap voor je kop te krijgen. Tegen de andere leden zei je ook niets.. uit angst dat ze het tegen meneer Honing zouden zeggen.

Toen werd ik twaalf en toen kreeg ik hem..mijn eerste drumstel. Een zwarte Pearl met paars-rose paarlemoeren banden en een Premier snaredrum. Hij was van Bart Brandjes geweest en die had in ieder geval de snaredrum weer van Huub Jansen. Je begrijpt wel dat Huub toen mijn held al was, terwijl ik hem nooit gezien had. Maarja, die open roffels kon ik ook inmiddels en op zijn snaredrum kon ik ze nu spelen! Wat een genot. Het heeft wel drie jaar geduurd voordat ik meneer Honing durfde te vertellen dat ik een drumstel had, maar volgens mij wist hij het allang. Niet lang daarna verliet ik de drumband, maar een echte drummer werd ik nooit.

Jaren later verkocht ik mijn eerste drumstel (stom!!) en inmiddels heb ik een elektrische. Meneer Honing is dood en dat spijt me verschrikkelijk, want hij was erg geliefd..ook door mij. Maar Huub Jansen leeft nog! en ik keer per jaar ga ik een uurtje naar hem kijken en herbeleef mijn drummersdromen.

Alkmaars ontzet

Leids ontzet heeft landelijke bekendheid, Alkmaars ontzet heeft Alkmaarse bekendheid. Alle middenstanders zijn nu al chagrijnig, omdat ze pas om 16:00 uur aan hun eerste biertje mogen en het Medisch Centrum Alkmaar draait op tropenrooster.

Alcmaria Victrix! (alhoewel ik een Flamingo ben in hart en nieren)

Het is maar goed dat ze destijds de dijken doorstaken, alhoewel...anders hadden we nu spaans gesproken. Ook leuk.

Eénzijdig

Vooral op zwarte scholen in Amsterdam is het moeilijk voor leraren om les te geven over de holocaust. Leraren voelen zich bedreigd en leerlingen vertonen agressief gedrag als de jodenvervolging ter sprake komt. Alarm!

Voor Nederlanders is dit niet te verkroppen, het na-oorlogse ingeburgde 'nooit meer!' is één van de dogma's van onze onderwijscultuur. Voor mij geldt hetzelfde, zodra de holocaust ter sprake komt begin je behoedzaam en zorgvuldig met het formuleren van je afschuw en onbegrip in woord en ook vooral in gezichtsuitdrukking. En daar zijn we trots op en ik eigenlijk ook. Maar het is  natuurlijk wel aangeleerd gedrag, althans zeker voor mijn generatie.

Als er echter andere groepen je cultuur binnenkomen, zoals bijvoorbeeld de zwarte ghetto's van Amsterdam, dan moet je niet raar opkijken als daar anders wordt gereageerd. Ik bedoel als je zestien bent en lekker opstandig en je bent Marokkaan...tsja dan vind ik het niet zo onbegrijpelijk dat je van het onderwijsprogramma niet zo onder de indruk bent, terwijl bijvoorbeeld Israel zich belachelijk gedraagt. Dat de Palestijnen zich ook belachelijk gedragen doet daar niets aan af. Het is nu eenmaal geen rationele materie.

De berichtgeving in de kranten van de afgelopen dagen is dan ook buitengewoon éénzijdig. Zwarte scholen hebben geen respect voor ons erfgoed en zijn anti-semitisch. Klaar. Afgelopen zaterdag vond ik één verstandige opmerking in het Parool, over hoe je thema's als racisme en discriminatie als opstap moet gebruiken om de verschrikkingen van de Holocaust te laten zien. Die thema's zijn op zwarte scholen natuurlijk hartstikke actueel.

Nu denk ik dat leraren nog veel beter begrijpen hoe je het moet aanpakken dan ikzelf. Het meerendeel van de klagende leraren trekken ook aan de bel, omdat ze ook wel zien dat het probleem niet ligt bij de geschiedenisles over de Holocaust. Dat is een veel dieper maatschappelijk probleem. Als het aan de les lag, dan konden ze het zelf wel oplossen. Ze waarschuwen echter de beleidsmakers omdat er een dieper probleem is. In de media verschijnt vervolgens een beeld van anti-semitisme, maar dat is alleen maar een gesignaleerd gevolg van mislukte integratie en achterstandswijken.

Als we zelf iets geleerd hebben van de Holocaust, dan moeten we ons realiseren dat economische malaise en uitzichtloosheid verschrikkelijke gevolgen kunnen hebben. Als ik dan om de twee maanden moet lezen dat er anti-semitisme is bij jonge marokkanen, dan vraag ik me af wat de nieuwswaarde daarvan is. Ik vind dat geen verassing, dat had je tien jaar geleden al kunnen voorspellen en dat heeft alles te maken met hooghartige en principiële afkeuring van de Holocaust als paradepaardje van de ruimdenkende hollander.

Misschien is het wel heel dom om over de Holocaust te praten in een klas vol jonge marokkanen, je moet je afvragen wat je ermee wilt bereiken. Ik denk dat er niet één school in Israel is die doceert over uitzichtloosheid van het Palestijn zijn. Dan heb je stront aan de knikker. Heb je weleens met een Israeli over Palestijnen gepraat? Is geen beginnen aan. Terwijl het in mijn ervaring toch helemaal geen domme mensen zijn.

Als de media en de schoolleiding en de politiek massaal en eensluidend concluderen dat de Marokkanen nu te ver zijn gegaan, dan wordt dit probleem zeker niet opgelost. De afstand wordt groter en dubieuze partijen als de AEL (Arabisch Europses Liga) vinden hun aanhang meer en meer. We zijn na jaren van integratie-mislukking het begrip een beetje moe en kom niet aan onze Holocaust!

Voor mij zijn de recente berichten over de mislukte Holocaust lessen een teken dat we heel éénzijdig focussen in onze maatschappij. Drie marokkanen die naar een discotheek willen, komen echt niet naar binnen. Maar dat is logisch, dat hebben ze immers aan zichzelf te danken. Dat is geeneens nieuws. Moet je deze jongens de volgende dag iets gaan vertellen over de jodenvervolging? Daar is natuurlijk geen beginnen aan.

De hoofdzaak moet zijn dat we rascisme en discriminatie afkeuren, daarbij moet je leren van het verleden. Maar dat maakt het verleden wel bijzaak, ook als het iets zo verschrikkelijks als de Holocaust betreft.

Moeilijk vind ik het. Erg moeilijk en ingewikkeld.

Mijn lieve neefje is één jaar!

Stom rijm (3)

Eigenlijk ben ik nooit eerlijk

en dat meen ik serieus

maar lieve lieve schat

jij bent mijn eerste keus

De handen op elkaar

Voor het nummer Motor-Booty Affair van de elpee Motor-Booty Affair van Parliament. Ik kocht de elpee drie weken terug en draai sindsdien onafgebroken het nummer. Twee weken geleden kocht ik een klein mengtafeltje, zodat ik nu met mijn elektronische drumstelletje kan meespelen over de koptelefoon met dit 25-jaar oude liedje (dat staat op een 25-jaar oude geluidsdrager). Ga naar Kazaa of waar dan ook en haal dit nummer (haal dan ook meteen Happiness, van de Pointer Sisters).

Mijn deurmat had twee verassingen voor me vandaag;

De nieuwe Credits (een boekje voor creatieven in de reclame) waarin Lode Schaeffer vertelt over wansmaak. Hij is van o.a. reclames voor Centraal Beheer en Bavaria. Een groot Nederlandsch reclameman. Waarom dit leuk is? Tijdens mijn studie aan de HEAO gaf deze - toen nog jonge - man een presentatie over het reclamevak en sinsdien wil ik in de reclame. Daarna zat hij 2 jaar lang in het lesuur voorafgaand aan het mijne bij Drumschool Cleuver en tot slot deed ik een keer verslag van een Jonge Honden pitch in Baby die onder zijn leiding stond. Het leuke was dat ik hem toen vooral van de drumschool kende. Okee, dit is een beetje namedropping, maar ik vind het leuk. Overigens ken ik ook de vormgever van genoemd issue van credits een klein beetje, dus ook leuk.

En er lag nog meer op de deurmat. De nieuwe Fantagraphics catalogus (www.fantagraphics.com) en dat betekent weer een heleboel leuke strips bestellen. Ga maar kijken, het is tof en als je bestelt krijg je voortaan de catalogus. Zo heb ik bijvoorbeeld de strip van Ghost World besteld en natuurlijk nieuwe Chris Ware dingen. Ghost World is een film die je moet bekijken overigens. En als je dan toch Motor-Booty Affair gaat downloaden tik dan ook meteen even Jaan Pehechaan Ho in, dat is van de soundtrack van genoemde film. Je lacht je ziek.

Nog even een paar minuutjes Motor-Booty en dan Ajax kijken.

De handen op elkaar voor deze avond!

Mensen die echt zo heten!

Echt waar. De volgende namen ben ik in mijn leven allemaal tegen gekomen;

Loek Pekelharing

Krimo Djeddi

Dick Kok

Tiny Cox

Arie Lex Hoekstra

Ferry Nijs

en als klap op de vuurpijl:

Koos Busters

En elke keer kan ik weer een half uur in de lach schieten.

Powered by Pivot. RSS Feed & ATOM Feed