Seelaavie

Soms weet je ineens waarom. Sinds 1996 ben ik een actief onderdeel van de internetsamenleving. In een helder moment bouwde ik een marketing plan in HTML en begreep wat internet was en kon. Niet dat ik op dat moment wist waarom internet zo belangrijk was. Ik kon dat gewoon en kwam bij een internetbedrijf terecht. Dat heeft vijf jaar geduurd en leidde zelfs tot een beursgang en belachelijke bedragen. En nog begreep ik weinig van de impact van internet. Ik geloofde het wel hoor, ik geloof het nog. En ik geloof het heilig. Maar dat is meer intuïtie, een gevoel dat gevoedt blijft worden doordat het steeds lekker gaat en alles steeds toch weer op zijn plaats terechtkomt.

Maar in het dagelijks leven komt het nut van internet nog steeds niet verder dan email en zoeken naar informatie. Weet je nog dat je vroeger enthousiast was over internet en dat je dan ging uitleggen waarom? En dat je dan zei dat het handig is als je bijvoorbeeld wat zoekt? En dat er dan één of andere dom mokkel glazig naar je scherm zat te staren en zei dat ze niets zocht. Dat soort dingen.

Maar al die jaren internetgebruik hebben er gewoonten ingeslepen. Zoals bij het sturen van een SMS bijvoorbeeld. Mijn telefoon heeft geen sent-box. En dat is zo frustrerend. Ik weet niet meer wat ik gestuurd heb. Met e-mail wen je daaraan, je kan het altijd vinden in je sent-box (of je postvak-uit, of wat dan ook). Dat zijn zo van die dingen.

Of vanavond zit ik naar Hill Street Blues te kijken, maar ik ben de timing even kwijt en weet niet in wel tijdspad ik de serie moet plaatsen. Volgens mij zijn het de laatste jaren van de serie, want het beeld is zo scherp. Het ziet er nieuw uit. En dan wil ik zomaar maar even de properties bekijken. Ofwel de eigenschappen. Even op de rechtermuisknop (als je geen mac hebt) drukken en naar de datum en dergelijke kijken. Maar dat kan niet!

Maar dat komt wel en dat is dan doodgewoon. Totdat ik vader ben en mijn kinderen tieners zijn. Dan begrijp ik er niets meer van, net als onze vaders met videorecorders. Dat zijn zo van die dingen. Dan weet je dat internet(technologie) nog heel ver gaat komen en nog heel veel dingen zal brengen.

Of webloggen, dat is ook één van die dingen.

Het is dus waar. Des te langer je achter een bureau zit des te onhandiger je wordt. Handigheid behoeft gewoon training. Zowel mijn neef en ik zijn allebei minstens 14 keer met onze ouders en de caravan op stap geweest. Daarbij hebben we dus minstens 3 dagen heen en 3 dagen terug gereden. Dus dan hebben we zeker 84 keer de poten van de caravan uitgedraaid en het neuswieltje ingedraaid.

Een caravan heeft een neuswieltje, zodat je hem ook kan rijden en rechtop kan houden als hij niet achter een auto hangt. Net als een aanhanger. En als je hem aan je auto hebt gehaakt, dan draai je dat wieltje in. En dat was het mooiste, want dat mocht jij dan doen. Van je vader.

En gister hangen de neefjes een aanhanger aan hun auto, checken de lichten en rijden weg. GUNK! wat een herrie maakt dat. Een niet opgedraaid wieltje dat tegen de grond smakt. En helemaal kapot natuurlijk. Schaterlachend om onze eigen domheid hebben we de weg vervolgd. Kost wel weer 50 euro voor een nieuw wieltje. Hahaha, wat een knoeiers.

Ik moet gauw een zoontje dat zenuwachtig om me heen cirkelt als ik de kar achter de auto hang. Dan kan ik nooit meer vergeten het wieltje op te draaien.

Maandagavond loopt langs de ramen. Het regent. Wat zondagavond gezellig is, wordt maandagavond vervelend. Morgen pas weer voetballen., morgen pas weer werken, morgen pas weer koken, morgen pas weer eten, morgen pas weer douchen, morgen pas weer zoenen, morgen pas weer dromen.

De rust van het weekend is verdwenen en de drang van de week dringt zich langzaam op. Langzaam. Te lui om al door te zetten, te actief om stil te genieten en te wakker om te slapen. Maandagavond is de overgang. Maandagavond is de wekelijkse hergeboorte, zodat er vrijdag misschien genoeg gebeurd is wat de moeite waard was.

Mijn wekelijkse penopauze

Bij 'Broodje Bodrum' las ik even snel door een blaadje heen, al wachtende op een tweetal turkse pizza's. Overigens zijn die van Bodrum niet half zo goed als die van Side op de Ridderstraat. Bodrum zit op het Zevenhuizen. Maar daar wilde ik niet over schrijven. Ik las dus dat blaadje en las even snel over het dertigersdilemma; In een depressie raken omdat je al je doelen al hebt gehaald. Een leuke baan, een leuk huis, een leuke relatie en alles voor het uitkiezen. Oja, en ook nog gezond met toffe kinderen!

Haha, je bent dus gewoon een burgertrut geworden tegen wil en dank. Je was je hele leven hip, maar nu ben je een trutje. En dat doet pijn. Je gaat natuurlijk twijfelen, want hoe hip was je eigenlijk? Hoe goed had je het eigenlijk voor elkaar? Je komt er langzaam achter dat je in je jonge jaren veel te makkelijk haalbare doelen hebt gesteld, veel te realistisch gedroomd. Daarnaast was je altijd in de mode en was je emotioneel in balans en was er duidelijk wat je baan van jou verwachtte. Je hebt je natuurlijk nooit gerealiseerd dat die grote grauwe massa waartoe je behoort automatisch de burgertrutten van morgen zijn. En dat realiseer je je ineens.

En zoals het de burgertrut betaamt durf je niets tenzij miljoenen anderen het ook durven en daar lig je van wakker. Tsja, en dan wordt je depressief. Dat is natuurlijk helemaal geen depressie, dat is doodgewone slampamperigheid van de veilig opgegroeide, opinieloze zeikert met haalbare ambities. De huisarts geeft je echter heus wel die Prozac, want daar wordt je een beetje suf van en dan zijn die oppervlakkige probleempjes zo vergeten. Je had ook een glas wijn kunnen nemen.

Als je al je doelen hebt gehaald, dan stel je toch gewoon je doelen bij? Ik weet van mijn doelen in ieder geval al zeker dat ik ze in mijn dertiger jaren niet ga halen. Anders dan slik ik mijn woorden in en word ik lekker depressief in mijn penthouse met uitzicht over de Frans-atlantische oceaan, terwijl ik herstel van mijn eerste hart operatie.

Raymond van Barneveld liet laatst in een kranteninterview weten dat hij het onterecht vindt dat hij niet is genomineerd bij 'de sportman van het jaar' verkiezing. Hij heeft immers het afgelopen jaar meer gewonnen dan in het jaar dat hij wel genomineerd was. Terwijl de dit jaar genomineerde Martin Verkerk alleen maar een finale heeft verloren. Het is namelijk weer januari en tijd voor de Embassy - het meest prestigieuze dart-toernooi van het jaar - en dus staat Barney weer in de kranten.

Best indrukwekkend dat een man van inmiddels 126 kilo ("Wat nou, ik win mijn toernooien toch!") blijft klagen over slechte imago van de dartsport. Deze volgevreten vedette geeft volmondig toe dat hij een haptonoom nodig heeft gehad om zijn eerste Embassy-titel en de daarbij behorende aandacht te verwerken, dus lijkt de luwte een betere plek voor zijn levensgeluk. Het is daarnaast algemeen bekend dat sportman Barney heel wat Bacootjes nodig heeft om de gewenste concentratie te bereiken. In zijn glimmend blauwe darthemd met de knoopjes open en een afbeelding van Barney Rubble op zijn rug (origineel!) bewijst de man het gelijk van zijn niet-nominatie in vol ornaat.

Je bent geen sportman Raymond, je bent een luie vetklep die heel goed kan darten. Daarvoor verdien je respect en darten is reuze moeilijk. Jan Timman is echter ook geen sportman van het jaar, laat staan dat de beste cryptogrammer van Nederland wordt genomineerd. Of een biljarter? Natuurlijk niet! Of wordt het tijd dat darten ook in beeld komt voor de olympische spelen...(de winterspelen, want in de zomer moeten we naar de costa)

De Embassy is het enige toernooi dat het aankijken waard is en dat is omdat het in Frimley Green wordt gehouden. The Lakeside Country Club in Frimley Green en in beeld gebracht door de BBC. Dat heeft stijl en traditie en kwaliteit. Daar kan je je met recht laten kronen tot koning van de onderlaag. En misschien hoort het zweterig bouwvakkersdecolleté en de bovengemiddelde onbenulligheid wel bij die titel, maar sportman?

Nee, éénmaal troost zoeken bij Ted maakt je nog geen Ruud Gullit.