Seelaavie

Ik gebruik Pivot als software voor mijn weblog en daar zit allerlei XML in. En voordat u meteen afhaakt bij drie technische termen in mijn eerste zin....mij interesseert het ook niet. Het duurt bij mij altijd eeuwen voordat ik begrijp wat ik aan het doen ben en als ik die zooi dan aan de praat heb, dan gebruik ik het gewoon zonder te weten wat er allemaal kan. Soms loont het echter de moeite om even door te zetten en het toch proberen te vatten.

Ik begon ooit te bloggen om te ontdekken wat het was en wat ik er mee kon. Voor mijn werk heb ik er echter tot nog toe geen nut van gehad. Maar sinds een week of wat zijn we druk doende om een concept te verzinnen waarmee we een groep klanten op een leuke manier kunnen verzamelen in een soort kenniscentrum. Nouja, misschien is dat helemaal niet interessant, maar daardoor raakte ik wel geïnteresseerd in de RSS buttons die je op veel sites en vooral op veel blogs ziet staan.

Die knop betekent eigenlijk iets heel simpels. Als je daarop klikt kom je op een soort uniform gecodeerde pagina en er zijn software programma's verkrijgbaar die die pagina's uitlezen. Als je bijvoorbeeld hierheen gaat: http://dogpile.com/info.dogpl.toolbar/tbar/rssinfo.htm dan kan je een programmaatje downloaden dat laat zien welke headlines je favoriete logs hebben te bieden.

Met andere woorden...ik zie nu gewoon een melding in mijn Internet Explorer als Merel of Charlotte een nieuw stukje post op hun respectievelijke logs. En met Seelaavie kan dat dus ook. En nu weet ik ook wat ik die klant moet aanbieden en hoe ik zijn probleem oplos.

Dat kan ik dus al een jaar en ik kom er nu achter. Maar wist u het al?

Een enthousiast 'ik hou op de hoogte' in de vorige post was voor mij minstens even teleurstellend als de eventuele teleurstelling van de gemiddelde Seelaavie lezer. Als je je profiel invoert op de MSN, dan mag je - na goedkeuring van dit profiel - een virtuele kus sturen. Kom op, laat me niet lachen! Een virtuele kus? Vergeet het maar. Ik ga toch geen virtuele kus sturen naar een plaatje van een lekker wijf met de één of andere belachelijke nickname en een volgelogen profiel.

Het is nu weer maandagavond en als een echt groot kind heb ik dit speeltje na één keer spelen alweer de rug toegekeerd. Virtuele kussen. pfff. Ohja! en ik kan ook diverse aankoopproducten aanschaffen. Aankoop-producten. Producten om aan te kopen dus. Zoveel domheid kan ik niet verdragen. Dus tenzij er iemand op mijn profiel reageert, kan Match.com mijn deelname wel vergeten. Opsodemieteren. Ik doe wel aan live-matching. Met muziek, bier en een vette glimlach. En het liefst wat vrienden om me heen.

Tsjonge. Dat is alweer een week geleden. En elke dag had ik een goed idee om te schrijven. Maar dinsdag moest ik trainen en woensdag had ik 4,5 vertraging en donderdag moets ik trainen en vrijdag moest ik uit en dit weekend kon ik geen computer meer zien. Ik kocht een nieuw boek. Van Marja Brouwers. Casino. Goed boek hoor. Ik wou dat ik zo kon schrijven. Mag ik wel wat meer lezen. Maar ik kom daar niet dagelijks aan toe. En dagen worden weken. En wat weken worden dat weten we.

Maar ik heb al wel weer de intro van 'Give you all the love' van Mothers Finest-live ge-oefend, want ik kreeg me drumstel weer over mijn mengpaneel gemixed. Lekker.

Op Retecool heb je de foto-fuck-friday. Leuk! Net als op Fark (is dat nog?). Maarja, op vrijdag heb ik natuurlijk geen tijd, dan heb ik net zes dagen achter mijn computer gezeten en heb ik dus geen zin meer. Nee, maandag is voor mij de "Jezus, wat zal ik es doen" dag. Of eigenlijk de avond, want de dag is gewoon voor te werken.

MSN-en lijkt leuk, maar er is niemand online. Ik meestal ook niet 's avonds, maar ja maandagavond dus wel. Dus ingelogd en wel klik ik op één van de nieuwe tabbladen; die met het hartje erop. Dat daar een dating-ding achter zat was natuurlijk niet zo verassend. Dat ik hem heb ingevuld om zo gematched te worden aan geschikte vrouwen tussen de 25 en 35 jaar is voor mij wel verassend. Maar aangezien de lezers van Seelaavie toch het beeld hebben van een eenzame (mijn moeder), wanhopige (een reactie) en depressieve (langs de lijn) logger, kan ik mij beter neerleggen bij dat beeld. Dus dan kan ik ook straffeloos deelnemen aan de moderne contactadvertentie. If you can't beat them...

Mijn profiel wacht nu nog op goedkeuring, maar als het goed is krijg ik straks elke week een email-bericht met geschikte vrijsters uit Noord-Holland. En als ik dan mijn profiel verander kan ik ook eens Drenthe proberen of vrouwen tussen de 18 en 22 jaar. Of een keertje een lading volslanke dames uit Brabant. Haha, volslank ja, zou ik ook zeggen...

Ik hoop maar niet dat ze gaan controleren of ik werkelijk 'een gespierde lichaamsbouw' heb. Nouja, we zullen zien. Ik hou u op de hoogte.

Jaloers zijn is niet cool. Dat zeg je niet graag, maar je bent het maar al te vaak. Ik tenminste wel. Ik ben jaloers op mensen die kunnen tekenen, voetballen, zingen, spelen, schrijven en op nog veel meer. Ook op mensen met een leuke relatie, of kinderen, of allebei. Of op succesvolle webloggers.

Een maandje geleden konden de lezers van about:blank de logs nomineren voor de Dutch Bloggies 2004. Een incrowd lijstje voor incrowd loggers. Ik heb ook mensen voorgedragen. Eigenlijk gewoon de logs die ik ook in mijn vaste rijtje heb staan. Over het zoetigheids gehalte en de vele poesjes foto's wil ik nog weleens zeuren, maar Merel Roze is toch wel de log-koningin in mijn ogen. En Charlotte is gelukkig weer begonnen.

Maar ja, als dan de nominaties er zijn, dan is het ook wel duidelijk dat meer mensen dat vinden en dat ik stiekum ook wel genomineerd wilde zijn. Hoewel ik sommige nominaties helemaal niet snap, want sommige logs doen me helemaal niks, kan ik mijn jaloezie moeilijk verbergen. Dat uit zich allereerst in ontkenning van dat feit. Gewoon afgeven op het incrowd-gehalte, of zeggen dat ze er geen verstand van hebben. Van vorm en van schrijven en van wat leuk is en wat niet.

Als je dan echter op maandag even de logs leest uit mijn vaste rijtje en als je ziet hoe ze afgelopen weekend hun stukjes weer hebben geplaatst. Dan ben ik niet zozeer jaloers op de nominatie, maar vooral op de kwaliteit, de zorg en aandacht die sommigen keer op keer aan hun stukjes besteden. En hoe ze reacties weten te krijgen en welke dingen ze nu weer hebben ontdekt.

Gepaste jaloezie zogezegd, dat is wat ik heb. Of heet dat gewoon respect?

We krijgen een nieuwe stagiaire en zij is een hele goede manga tekenaar. Dus vanmiddag even naar de stripwinkel en eens kijken of manga mij ook interesseert. Ik kocht Domu van Katsuhiro Otomo. Wat een prachtboek! Deze man won dan ook als eerste comic-book een boekenprijs in 1983. Daarna is Otomo begonnen aan een mega comic die hem tien jaar van zijn leven gekost heeft. Dat verhaal omvat 6 dikke telefoonboeken aan pagina's. Het heet Akira, voor wie dat weten wil.

Manga leest vaak van rechts naar links en lang niet alles spreekt me aan. Maar Domu wel. In één adem.

 

Als je rond negenen de stad in loopt kan je ze zien. In alle soorten en maten. Sommigen werken bij de Zeeman en Blokker en laten een glimp van hun bedrijfskostuumpjes doorschemeren. Anderen zien er tiptop uit. Tot in de puntjes. Dat zijn de meisjes van de hippere winkels. De meisjes van de hippere winkels komen pas om half tien. Je kan dus het beste na negenen gaan kijken. Want dan zijn de mooisten. Mooie kleren, mooie haren en altijd roken.

Ze komen via het Canadaplein de stad binnen of stappen uit de bussen op de Kanaalkade. De minst hippen haasten zich om op tijd hun franchise-filiaal binnen te rennen. De mooisten maken chagrijnig een beetje voort, maar niet te veel. Soms lopen ze twee aan twee. Dan kan er weleens een lachje vanaf. De allermooisten zijn de part-time winkelmeisjes, maar die zijn er 's morgens nog niet. Dan zitten ze op school.

En als ik dan bedolven wordt door een buslading winkelmeisjes, dan doe ik of ik ze niet zie. Maar ik loop wel rechtop en kijk uiterst cool voor me uit. Buik in, borst vooruit, kin omhoog en een stevige tred. Misschien val ik ze wel op. Het liefst zou ik echter elke morgen vanuit mijn slaapkamerraam kijken naar de ladingen winkelmeisjes. En proberen te bedenken in welke winkel ze werken.

En uitvissen of ze een vriend hebben en waarom ze in een winkel werken. Of ze misschien in de V&D werken, want die zijn ondeugend. Of misschien wel in The Sting, want die zijn lekker gezellig. Of bij de slager, want die zijn het gezondst. Of doen ze het als bijbaantje bij een studie? Of wilden ze hun hele leven al winkelmeisje worden? 

Want de meeste winkelmeisjes willen eigenlijk iets heel anders zijn. Fotomodel, schooljuffrouw, zakenwijf, kinderboekenschrijfster of gewoon moeder. Ze houden op als ze klaar zijn met school of - als het fulltime winkelmeisjes zijn - als ze een man aan de haak hebben geslagen. Er zijn maar weinig echte winkelmeisjescarrières. Soms kan je filliaalmanager worden en je kan ook je eigen winkel beginnen. Maar veel meer kan je niet. En het betaald slecht.

Gelukkig maar, want daarom zijn er altijd en eeuwig ladingen mooie meisjes die de winkels in de stad draaiende houden en die zich rond de klok van negen naar hun winkel haasten. Op maandag kan je ze ook om één uur gaan bekijken of op koopzondag om twaalf uur. En dan kan je lekker fantaseren, of gewoon genieten. En misschien lachen ze wel naar je.

Winkelmeisjes kleuren de stad.

Ik heb geen idee of het lukt en het is vast al eens gedaan, maar geïnspireerd door de week van prinses Merel bied ik je de eerste zinnen van een verhaal in de hoop dat iemand het volgende stuk schrijft en iemand het volgende en iemand het volgende. Afijn je snapt wat ik bedoel. Dit kan natuurlijk alleen maar fout gaan, dus moeten er wat regels zijn. De regels zijn dat je begint met dit stuk en of je me ajb wilt laten weten als je wat schrijft. Nou dat was alles. Dus nu deel 1 van het inhaak verhaal....

Hij kijkt in de spiegel. Druppels verschijnen uit de wortels van zijn haar. Hij kan hun ontwaken voelen en probeert in te schatten waar ze zullen beginnen. Beginnen met de onvermijdelijke afdaling langs zijn gezicht. Sommigen doen er een eeuwigheid over. Anderen rollen langzaam langs zijn wangen en verdwijnen in de handdoek die hij om zijn schouders heeft geslagen. Weer anderen vallen zomaar ineens omlaag. Alsof ze zwaarder zijn dan de anderen. Of meer pech hebben.

Hij vindt de druppels lekker. Of het nu douchewater is, of regen, of het nu zweet is, of het nu tranen zijn: Ze zijn altijd lekker. Ze zijn altijd het gevolg van iets overweldigends, iets volledigs, van onontkomelijkheid. De douche of de regen, of het verdriet of de inspanning. Druppels zijn goed. Ze zijn onontkomelijk en verdwijnen net zo snel als ze gekomen zijn. Of nee, ze komen sneller dan dat ze weggaan. Maar ze hebben hoe dan ook effect.

Er gaat niets boven een warme douche op een koud lichaam. Er gaat niets boven een onbedwingbare regenbui op een zwoegend tentdoek. Er gaat niets boven de duizenden minuuscule bolletjes zweet die opeens over je hele lichaam verschijnen na pakweg drie minuten in een sauna. Er gaat niets boven het zilte vocht op de wangen van je zweterige meisje. Er gaat niets boven druppels.

Hij stapt de douche uit. Hij stapt de douche weer in. Hij wil zien wanneer de druppels ophouden. En in de douche is het behaaglijk. Er dalen ook druppels over de spiegel. Die blijven soms zomaar hangen. Vanderwaalskracht, schiet door zijn hoofd. Hij stapt de douche weer uit. De week is begonnen. Hij moet.

Vrijdag hadden we een vrijgezellenfeest. In Groningen. Mooie stad en leuk om er eens te komen aangezien ik er ben geboren. We werden echter wel al om één uur de Drie Gezusters uitgesmeten. Ze hielden niet zo van vrijgezellenfeestjes. Je mag daar overigens wel met een groep vrienden stappen, maar niet als er één gaat trouwen. Wat een knoeiers.

Na zo'n dag is het overigens het hele weekeinde over met de fitheid. We begonnen vrijdagmiddag om 1500 uur met Bowlen (team tegen team en de verliezers moesten als kippetjes om de stoeltjes heendansen klik hier) en we eindigden om 2 uur voor de deur van het hotel waar we Dolf Jansen tegen het lijf liepen die de volgende Spijkers met Koppen moest presenteren vanuit Groningen (Dollllfffieeeee! dolfie! dolfie!). Dat zijn dus de grappen die Dolf niet verzint, dat overkomt hem regelmatig.

Maar dan kan je zaterdag niet veel meer. En je hoopt dat zondag wat wordt, maar hoewel het prachtig voetbalweer was en de dag mooi leek te beginnen, kregen we 0-4 voor onze kiezen. Daarna slaat de vermoeidheid goed toe kan ik u vertellen. Pffff....en dan 's avonds er nog wat van willen maken, maar dat lukt nauwelijks. Vanochtend blijkt dat ik gisterenavond wel een leuke avond had kunnen hebben..veel leuke mensen gemist.

Maar goed...wel mijn zakken vol en slecht geslapen. Van de alcohol en van een rotopmerking. Door mijzelf gemaakt overigens en ook zomaar uit het niets. Zonder aanleiding en ook zonder nare bedoelingen. Gewoon eruitgeflapt. Sorry.

Mensen die met Brabantsch accent praten of Limburgs accent hebben bij mij altijd een streepje achter. Op één of andere manier heb ik dan moeite om het meteen serieus te nemen. Dan vraag ik me af of ze het nou echt niet op z'n algemeen beschaafds kunnen.

Neem nou Harry van Raaij, de voorzitter van PSV. Die heeft de afgelopen week liefst twee keer onderhandeld met Shjelsie. Arjen Robben is nu dan ook naar Shjelsie. Dat snap ik dus niet. Ik schiet al in de lach als ik die man zie, laat staan als ik hem hoor praten. Maar ja, in Engeland zullen ze dat wel gewoon vinden. En trouwens, bij Manchester United kunnen ze nog steeds geen Ruud zeggen. Roed ven Nistelrooij, dat wel. En Abramovitsj kan natuurlijk ook alleen maar steenkolen engels.

Tegenwoordig werk ik met veel mensen in Maastricht en dat helpt. Want veel Brabanders waar ik mee werkte, werkten in Amsterdam. En dan is de zachte G veel minder op zijn plaats. In Maastricht is die G natuurlijk prima. Maar als je daar gewoon praat, vinden ze je heus niet dom.

Maarja, je bent Noord Hollander of je bent het niet en wat de boer niet kent dat vreet ie niet. Kan je nagaan..in mijn kleine wereldje is Maastricht al een heel eind weg. Ik zou misschien gewoon eens een tijdje in Eindhoven moeten werken of Maastricht. Of in London. Dan kan ik elke week naar Shjelsie.