Seelaavie

Dronken van mijn bloed fladdert een lentemug kalm van muur tot muur, op zoek naar het felste licht in mijn huiskamertje. Hij is binnengedreven met de regenwalm van bloeiend groen dat op de Alkmaarse vestingwal geniet van een windloos onweer dat met dikke druppels neerdaalt en hij is rozig van het feestmaal dat hij uit mijn scheenbeen zoog.

Al had ik een hond, dan was ik nog een paar rondjes buiten gaan lopen. Nu heb ik mijn deur maar opengezet; een uitnodiging die de mug niet kon weerstaan. Maar muggen of niet, een dergelijk onweertje is niet te versmaden en verdient het om even mijn huis binnen te dringen. Veel spannender dan de zon en veel zeldzamer ook. Intiemer nog en bijna helemaal voor mij. Voor mij en de gulzig groeiende bomen die weten dat ze van dit moment moeten genieten.

Vergelijk het met zaterdagochtend 5 uur op een verlaten winkelstraat of de zweetdruppels op tijdens een training op een ijskoude en windstille winterdag. Maar genoeg gemijmerd nu, één keer gestoken is genoeg. Lallend vliegt de mug tussen mijn dichtklappende handen.

Hij heeft nooit wat gevoeld. Het is beter zo.

Ik ga een managementboek schrijven. Over workshops en vergaderingen die langer dan een dag duren. Dat wordt dan een heel bekend boek, zodat iedere zichzelf respecterende manager dat wel gelezen moet hebben. Dan blijf ik wellicht in de toekomst verschoond van dit soort sessies.

Het is de enige manier om ervan af te komen. Morgen heb ik er weer één. Van negen uur  's ochtends tot half tien 's avonds. Ik heb gevraagd of ik eerder weg mag, want we hebben een bekerwedstrijd. Maar anders had ik deze gewoon uitgezeten. Ik wil namelijk niet lui zijn of roet in het eten gooien. Ja, ik ben zelfs voorstander van langdurige sessies, maar vier uur vind ik het maximum.

Ik doe wel mee hoor en zal ook tot het einde scherp blijven. Ik zal geen onvertogen woorden reppen of lichaamshoudingsgewijs het samenzijn verpesten. Maar mijn geest ziet al een week tegen deze dag op, als tegen het operatief verwijderen van verstandskiezen of 4 keer verzette eetafspraak met een mooie vrouw. Maar dit soort sessies zijn niet mijn favoriet.

Nouja. Klagen helpt.

Je zit nooit in je blote adriaan, maar soms wel in je blote bassie.

Er is een commercial van de NS waarin ongeveer 8 mensen de spoorbomen dicht laten gaan en dan heel hard naar de stilstaande auto's rennen. Ze stoppen dan papiertjes in de auto en doen heel enthousiast. Dan rennen ze weer weg en eindigt de commercial met de NS leader en dan staat er ineens ook FBTO. De voice over heeft dan inmiddels een heel verhaal verteld.

Maar ik snap er he-le-maal niets van. Die commercial draait al een paar maanden en steeds als hij komt probeer ik me nog beter te concentreren. Maar er daagt me niets. Ik kan natuurlijk op de URL kijken die ze erbij communiceren (www.ookns.nl) , maar ik heb geen internet, dus dat kan niet.

Is er iemand die het wel begrijpt?

Gray is een Britse filosoof. Hij gaat een beetje tekeer tegen de rücksichtlose drang van de VS om wereldwijd het economisch model van de vrije markt te introduceren. Dat kan helemaal niet, wereldwijd hetzelfde economisch model. Als leukste voorbeeld geeft hij de Chinese economische groei die ze vooral bereikt hebben door de Westerse adviezen jarenlang in de wind te slaan. Als vervelendste voorbeeld noemt hij Rusland, waar het plotsklaps geïntroduceerde kapitalisme alleen maar ellende bracht. Poetin doet het daarentegen een stuk beter tegenwoordig, maar hij is een despoot en alhoewel verlicht, wij westerlingen trekken dat niet.

HP/de Tijd brengt de laatste maand al twee uitvoerige artikelen over de linkse gekleurdheid van het NOS-journaal. Rechts Nederland kan alleen nog bij De Telegraaf terecht. Ik moet meteen toegeven dat dergelijk nieuws gevoelsmatig bij mij heel verwarrend overkomt. Voor mijn generatie is het NOS-journaal toch de betrouwbaarste neiuwsbron en De Telegraaf de bron van alle kwaad, of in ieder geval van onwetendheid. Ik ben dus een beetje in de war, want ik denk dat de NOS gewoon een heel goed merk heeft gebouwd waar ik blind in geloof, hoe vrijgevochten ik mezelf ook acht.

Gelukkig was er gisteravond een prachtige film op televisie: Clueless. Alicia Silverstone is daar een meisje dat vergaat van de rijkdom en alleen maar in termen van winkelen en populariteit kan denken. Maar ondertussen is ze wel heel slim en zolang Mel Gibson Hamlet speelt, kent ze het van haver tot gort. En dat deed me denken aan een gesprekje van afgelopen vrijdag waarin me gevraagd werd hoe mijn ideale vrouw eruitziet en hoe ze is. Het antwoord is: Alicia Silverstone in Clueless.

Uiteindelijk blinken wij als westerlingen daar vooral in uit: we lopen voortdurend met onze ogen dicht en zijn volkomen Clueless. Compleet naïef. Alicia Silverstone is de absolute verheerlijking van deze eigenschap in een droomlichaam. Kinderlijk naïef, maar de onschuld voorbij. Liesje in Luiletterland.

Dat moet je koesteren. Beter dan een op het NOS-journaal gebaseerde mening over integratie of topsalarissen. Tsja, volkomen oninteressant natuurlijk. Zit ik niet op te wachten. Ze zeggen altijd dat mannen liever geen vrouwen hebben met een mening. Vrouwen met een carrière kunnen dientengevolge geen leuke man vinden.

Ik snap dat wel.

I like my women clueless.

En velen met mij.

Vanochtend ben ik eerst beziggeweest met 500 printjes voor een klant. Ophalen bij de printboer, inpakken en versturen. Zulke dingen zijn altijd even goed om te doen, voordat je meer inhoudelijk aan de slag moet. Dat moet ik dus nu. Maar ik heb de inspiratie nog niet. Daarom moet ik even tegen mijn scherm aanlullen.

Als ik namelijk aan het typen sla kom ik in een bepaalde concentratie, de radio wordt zachter en zachter en mijn kopjes thee zijn bijna koud als ik ze leegdrink. Dat soort concentratie zorgt ervoor dat ik straks in één keer mijn werk kan doen, zodat ik tegen een uur of drie nog even de terrasjes kan bezoeken.

Voor voetballen is concentratie eigenlijk het allerbelangrijkst bedenk ik me nu ineens. Maar zondag moet ik met het vierde mee. Dat is wel leuk, maar niet iets om je voor te concentreren. Als ik in het eerste speel dan begint de concentratie al op zaterdag. Heel bewust overigens. Het werkt hetzelfde als op mijn werk. Zit je lekker? Heb je een koppie thee? Voel je je fris? Laat dan de concentratie maar komen! Daaruit volgt vanzelf inspiratie.

Volgend jaar mag ik fit aan een seizoen beginnen, in tegenstelling tot de laatse drie jaar die ik zonder kruisband speelde. Nu voetbal ik weer na de reconstructie, maar het duurt nog minstens drie, vier maanden voor de stijfheid en irritatie echt weg is. Een bal schieten kan flink pijn doen, maar keepen gaat okee. Volgend jaar fit aan de start dus en ook weer aan de zaalvoetbal. Ik richt mijn pijltjes nu wat hoger, wellicht kan ik aan de bak als reservekeeper in de zaalvoetbal eredivisie.

Toch leuk!....ik ga beginnen.

Sinds vanmorgen zes uur is er in Alkmaar een Mediamarkt. In winkelcentrum NoorderArcade aan de overkant van het kanaal, vanuit het stadscentrum gezien. Vandaag hadden ze de volledige omslag van het Noord Hollands Dagblad gekocht. Tot mijn ergernis trouwens, want ik had dat ding vanochtend eerst weggegooid, toen ik bedacht dat ik gister in dezelfde krant had gelezen dat ze hun omslag éénmalig hadden verkocht. Ik dacht dat het gewoon zo'n rottig huis aan huis blad was. Niet dus.

Al zittend op de WC blader ik de krant door en lees dat MediaMarkt 750 aanbiedingen heeft, omdat Alkmaar 750 jaar bestaat. Er staan lukraak wat van die aanbiedingen door de krant heen en in de tweede vouw staat een redactioneel stukje over de vandaag verwachte stormloop. Al die voordeeltjes zijn namelijk vanaf vandaag 15 april vanaf 6 uur in de morgen verkrijgbaar. Ik geloof er niets van, van die stormloop. Megapool is net failliet en als je de omslag van een krant koopt wek je meer antipathie dan sympathie. En doe het dan in ieder geval een dag van tevoren! Ik lees namelijk om 8 uur dat er om 6 uur een stormloop komt.

Nouja, ik werk zowat tegenover dat ding en ik was op tijd wakker, dus ik ging even kijken. Aan de overkant van het kanaal stonden twee werkloze EHBO bussen en een man die een luchtballon aan het opblazen is. En natuurlijk geen stormloop te bekennen. Ik loop binnen en daar zijn wat meer mensen, maar vooral mensen in MediaMarkt tenue. Nergens vind ik een lijst met 750 aanbiedingen. Wel een hoop mensen die me gedag zeggen. Ik krijg een enorm Wastora gevoel over me heen (8 keer met dezelfde videorecorder terug naar de winkel en steeds met een nieuwe naar huis die ook niet werkt). En dan die reclame. Helemaal rood met een Cowboy. Brrr

Op Station Utrecht loop je direct Hoog Catherijne binnen en als je daar wat ronddwaalt kom je ook een MediaMarkt tegen. Ik was er daarom al een paar keer, maar kocht er enkel een paar CD-writables. Wat een kutwinkel. Alleen maar bulk-assortiment. En in Alkmaar is deze winkel precies hetzelfde. Die reclame-uitgaven die ze in Alkmaar hebben gedaan lijken heel erg toegespitst op de Alkmaarse winkel, met 750 aanbiedingen enzo. Niets van waar. Gewoon de standaard landelijke campagne met een paar andere zinnen. Wat een gelul.

Toen ik na vijf minuten de winkel reeds verliet, was ik door 4 mannen in pak begroet en vroegen ze allemaal of ik een wagentje wilde. Door al het rood zag ik winkel niet eens meer en eenmaal buiten werd ik meteen aangehouden door de veiligheidsdienst. Ze wilden in mijn jas kijken. Ik had namelijk de krant bij me, in mijn binnenzak, dus mijn jas stond een beetje bol.

'Moet je mijn krant zien!?' riep ik zo luid mogelijk.

Teleurgesteld droop de veiligheidsbeambte af en snelde er meteen een man in pak op hem af, waarschijnlijk om hem eens een flink lesje klantvriendelijkheid in te peperen. Ik weet nog hoe het met Wastora en Megapool afliep en volgens mij is MediaMarkt geen ander lot beschoren.

Stiekum zou ik wel schrijver willen worden. Een vriend van mij is het. Alhoewel ik hem drie keer per jaar spreek beschouw ik hem toch maar als een vriend. We maakten samen mooie dingen mee. Hij is geboren als schrijver, met verhalen in zijn kop en stijl in zijn pen. Hij heeft ook die typische kunstenaarsdrang; het moet eruit. Toen ik hem leerde kennen had hij zijn eerste roman al geschreven. Nachtenlang heeft hij zich daarvoor de RSI in zijn armen gewerkt. En hij debuteerde redelijk veelbelovend.

Binnenkort gaat hij opnieuw debuteren, want zo noemen ze dat als je na je eerste roman een hele tijd niets publiceert. Dan is het toch leuk als je zo iemand kent. Zo ontworstel je je weer even aan de vergetelheid. Ik heb dat ook met jongens met wie ik ooit voetbalde en die in de eredivisie zijn beland. Dat zijn jongens die ook weten wie jij bent. Volkomen onbelangrijk natuurlijk, maar het blijft leuk om jezelf een beetje te spiegelen aan hun succes. Maar de schrijver ken ik veel beter dan de voetballers en hem mag ik vooral graag kennen om wie hij is en wat we meegemaakt hebben.

Maar ik zou dus stiekum wel schrijver willen worden. Waarom weet ik niet. Er spelen zich geen afgetekende verhalen in mijn hoofd af en ik kan niet buitengewoon goed schrijven. Ik bezit niet het absolute doorzettingsvermogen om er echt wat van te maken. In een documentaire op de VPRO zag ik de worsteling van Annie Proulx om een roman te schrijven. Drie jaar hard werk en onderzoek en voornamelijk in afzondering. En nu ik nog steeds bezig ben in Casino van Marja Brouwers realiseer ik me dat het wel erg knap is om zo'n boek te schrijven. Ik realiseer me ook dat ik veel te weinig lees om goed te kunnen schrijven. Het is allemaal niet gung-ho genoeg.

Toch zou ik stiekum wel schrijver willen worden. Vooral omdat ik wel een slimme, bedachtzame en interessante persoon wil zijn die mensen weet te boeien met spannende of roerende verhalen. Maar waarom wil ik dat nou? En moet ik daar dan niet eens iets aan gaan doen? Of moet je gewoon veel willen en daarmee ook veel voor elkaar krijgen? Of minder willen en meer genieten van andere mensen die hele mooie dingen kunnen?

Stiekum zal ik denk ik toch nooit een echte schrijver worden. Mijn talenten zijn oppervlakkiger en over veel terreinen verdeeld. Een column - dat zou misschien nog kunnen. Met een jaar of tien misschien. Maar dan wil ik vast weer iets anders.

In de Super de Boer staat een man bij de slagerijbalie met een pak mueslibollen in zijn hand. Zijn ogen staan net iets te dicht bij elkaar en zijn kleren zijn duidelijk door zijn moeder samengesteld op basis van de steekwoorden; Libelle, C&A en pasteltint.

'Mevrouw mag ik u wat vragen?', begint hij en hij vraagt meteen

'Kost dit één euro vijftien?'. Het meisje antwoordt; 

'Als dat erop staat wel meneer'. Geconcentreerd kijkt hij naar zijn mueslibollen.

'Dus dat is 80 euro?'.

'Nee, meneer het is één euro vijftien'.

Wanhopig kijkt hij rond. 'Maar je moet het toch omrekenen!?'.

'Nee dat hoeft allang niet meer meneer, als er één euro vijftien op staat, dat kost het dat'.

Hij lijkt het te begrijpen. 'Dus het is gewoon 2 euro'.

'Nee, het is één euro vijftien meneer, leest u eens voor welke getallen en erop staan?'.

'Een één, een één en een vijf'. Hij kijkt haar triomfantelijk aan.

Ze concludeert: 'Nou, dan is het één euro vijftien'.

Het boodschappenvolk kijkt geamuseerd toe.

'Eén euro vijftien, Shit dus toch!', zie je hem denken.

Hij mompelt 'Dus geen 2 euro, want er staat geen nul, jaja, inderdaad ja',

waarmee hij het verband tussen de cijfers op het prijskaartje en het te betalen bedrag ook voor zichzelf logisch maakt. Hij rijdt tevreden naar de kassa. Het meisje en een tiental klanten kijken hem verbijsterd na.

Misschien zouden omstanders mij eens kunnen vertellen wat er precies gebeurde en wat er gezegd is als ik tijdens een conversatie met een vrouw weer in totale verbijstering probeer te begrijpen waar het in godsnaam over gaat! Stel je het zo voor dat ik er altijd maar van overtuigd ben dat ik zeg hoe het is en wat ik bedoel, maar dat vrouwen dat altijd omrekenen. Terwijl dat helemaal niet hoeft, ik praat gewoon in euro's. 

Volgens mij is het gewoon altijd één euro vijftien, maar voor hen is het 2 euro. En als er drank in het spel is, soms wel tachtig euro. Tsja, dan kom je dus niet ver. Dit buiten het feit dat een beetje integriteit ook weleens veel gevraagd is, ondanks al hun woorden. Gesprekken met exen zijn zelden een feest. Ik begrijp niet waar ze over gaan en waarom ze gevoerd moeten worden. Aan het eind van de avond slepen ze toch gewoon iemand mee naar huis om te doen 'wat ze anders noooit doen!'.

Maar toen gister een ogenschijnlijk goedaardige barman ineens uit het niets het shirt van mijn lijf scheurde, omdat een vriendschappelijk gemikt viltje net boven zijn oog terechtkwam, toen wilde ik eigenlijk gewoon gauw naar huis. Daar begrijp ik tenminste wat er gebeurt, daar is alles volgens mijn regels. Hier ben ik veilig.

Hier heerst prijstransparantie.

Zeven maanden heb ik gerevalideerd en drie wedstrijden heb ik reeds gespeeld. Mijn been zeurt nog steeds wel flink af en toe. Als ik schiet bijvoorbeeld, maar mijn knie is een stuk stabieler met mijn nieuwe gereconstrueerde kruisbanden. Nu neem ik dus regelmatig plaats op de bank bij het eerste en hoop op een wedstrijdje of een paar minuten.

Volgend jaar kan ik me weer richten op het eerste keeperschap. Tot groot vermaak van mijn collega, die sinds ik ooit een wedstrijd met 8-3 verloor van SRC niet meer kan stoppen met lachen. Doelman Otto, de man die acht keer de gang naar het net moest maken. Dat ben ik. Waarom Otto? Denk maar na!

Dit jaar heb ik overigens al wel een gele en een rode kaart gehad. Geel toen ik nog geblesseerd was en naar een wedstrijd van het vierde zat te kijken, waar iemand van ons smerig onderuit werd gehaald. De overtreder riep dat hij niet had geraakt, maar niets was minder waar. Dus ik riep over het veld dat hij helemaal gek geworden was. De scheidsrechter dacht dat ik hem bedoelde en ik kreeg geel. Ik liep notabene op krukken. Wat een knoeier.

Twee weken geleden kreeg ik rood. Weer niet in het veld. Onze spits kreeg een trap en iedereen werd boos op de scheids. Zelfs de trainer. Die maakt hem uit voor pannekoek. De scheids rent naar de dug out en geeft de trainer een standje. Dit is pas het moment dat ik mijn stem verhef en ik zeg de woorden: "Flikker op". Niet eens tegen de scheids, maar meer als uiting van frustratie. De scheidsrechter loopt echter woedend naar de speler naast mij op de bank, die hem stomverbaasd aankijkt. "Ik zei niets hoor scheids!", zegt hij. Ik beaam dat dat klopt en dat ik het zei.....Rood.

Bezwaar ingediend. Desondanks twee wedstrijden schorsing. Tot groot vermaak van iedereen. Net als gister op de training waar ik pas na het dertigste tegendoelpunt door slappe dekkingsfouten uit mijn slof schiet en prompt vergeet naar een bal te duiken. Nog een goal tegen, partijtje over en training voorbij. Ik tier nog wat door, maar iedereen ligt slap van het lachen. Op medelijden of iets dergelijks hoef je niet rekenen. Je kijkt rond voor een beetje steun, maar na 30 seconden moet je eigenlijk ook alleen maar hard om jezelf lachen.

Voetballen is leuk.

Het mooie van een wedstrijd tussen Jong AZ en Jong Ajax zoals die vanavond gespeeld werd is vooral dat deze gespeeld werd op sportpark 't Loodt in Alkmaar, alwaar mijn eigen ploeg ook de wedstrijden afwerkt. Als je dan jongens als Stein Huysegems, Ryan Babel, Maarten Stekelenburg en Arjen Wisse bezig ziet op een veld en een complex dat je van haver tot gort kent, dan weet je pas goed wat je zelf klaar zou spelen tussen deze jongens op dat niveau. He-le-maal niets.

Daarom ga je heen. En ook een beetje om bekende oud-voetballers te spotten. Ronald Koeman, Wim Jonk, Sjaak Swart, Marco van Basten, Johnny van 't Schip en ga zo maar door. Ze stonden allemaal langs de lijn. Zo ook John Bosman, zowel prominent Az-er als Ajacied. Zichtbaar genietend van een leuke pot voetbal. Als ik hem zie kan ik niet anders dan even aan zijn zoontje denken dat hij twee jaar ofzo geleden verloor. Zomaar overreden en zomaar dood. Ik dacht er overigens maar heel even bij na. In een flits. Ajax verloor met 5-1. Mooie wedstrijd.

Mijn telefoon gaat in de rust en mijn moeder verteld dat mijn nicht uit Botswana gisteren haar zoon is verloren. Zomaar een ongeluk en zomaar dood. Eén keer was ik in Botswana en één avond heb ik hem gezien. Daniel. Ik kan het me nauwelijks herinneren. Hij is gisteren overleden in Francestown, Botswana. Dertien jaar oud en één jaar op de middelbare school. Opgegroeid tussen de leeuwen en krokodillen in de Bush van Botswana. Twee graadjes verder in de familie. Niet duidelijk op mijn netvlies en drie hoog achter in een heel klein kamertje in mijn hart. Maar ineens dichtbij. Dichterbij dan Devin Bosman, wiens vader vanavond twee meter bij me vandaan stond.

Je staat er niet bij stil. Maar nu even wel. Dus Daniel, deze is voor jou, zodat ik af en toe eens aan je denk en je altijd weer tegenkom. Dat ook een verre achterneef weet wie je was, waar je leefde en hoe het je is vergaan. Als teken dat je korte leven is doorgedrongen tot je moederland en niet voor niets is geleefd.

De eerste komt uit India. Klein meisje met grote zwarte ogen en een schitterende glimlach. (...dit doet me denken aan die vakantie-commercial voor Egypte: "Het land waar glimlachen de tweede natuur is". Ik hoop dat het bureau voor toerisme van Egypte, waarvan ik verwacht dat ze de opdracht hebben gegeven, niet weet wat voor een ongelooflijk infantiele slagzin dit is...) Ik kwam dat meisje tegen in Groningen en ze komt uit Assen en woont in Alkmaar. Licht als een veertje, zoet als een prinses. Met een naam van chocola en kinderjuf in het dagelijks leven. Eigenlijk is ze helemaal van chocola.

De tweede komt denk ik uit Turkije, of heeft althans voorouders in die richting. Lang zwart haar en een voluptueuze verschijning. Lief, intelligent en sexy. Mooi accent heeft ze en ze praat met aanraking. Ik stel me haar voor als zo iemand die haar hand op je arm legt als ze wat aan je vraagt en dat je vlak daarna wakker schrikt omdat je de vraag niet hebt gehoord, betoverd door de warme hand en de klanken van haar stem.

De derde komt uit Brazilië, maar woont in Alkmaar. Ze is ragfijn als een houtsnijwerkje. Beweeglijk als het carnaval in Rio. Ze spreekt met een keihard Portugees accent en als ze lacht, lacht iedereen. Ze vindt alles leuk en is overal voor in. Ze danst de ogen uit mijn hoofd. Dwingt direct tot roekeloze uitsloverij.

Alledrie fantastisch en exotisch. Alledrie licht getint en mooi be-accentueerd in woord en beeld. 2004 wordt voor mij maar het jaar van de import. Hollandse vrouwen hebben afgedaan. Wat ik hier beschrijf is het resultaat van één week lente. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb niets anders gedaan dan met ze praten. Maar een uurtje langer licht roert kennelijk de hormonen en brengt lichtjes in je ogen.

En wat ook bijdraagt is het nieuwe boek van Marja Brouwers. Casino. Eindelijk heb ik weer eens een boek te pakken met scenes en passages die ik meteen twee of drie keer lees.

Mooi hoor allemaal. Lente en meisjes en boeken enzo...