Seelaavie

De zomer zint me niet. Natuurlijk vind ik het zonnetje wel lekker en het licht. Natuurlijk geniet ik wel van de geur van gemaaid gras of een zwoele avond. Dat geeft weinig reden tot klagen. Nee, dat is zelfs heerlijk. Het heeft meer te maken met het seizoen. De zomer temporiseert en dat zint me niet.

Mensen gaan op vakantie, projecten op de lange baan, trainingen opgehouden en er liggen alleen nog wat eindjes te wachten op een knoop. Aan dat halve tempo kan ik maar moeilijk wennen, het geeft weinig genoegdoening. Je wordt niet moe, je mist een uitdaging en beginnen is leuker dan afmaken.

Alles draait om gezelligheid, maar ik ben nog te ongedurig van de afgelopen maanden. Teveel dingen zijn nog niet waar ze zijn moeten en maar geleidelijk laat ik ze los. Net als iedereen. Om even op te laden, om even weer gretig te worden. Om in augustus weer langzaam op tempo te komen.

Nu is het bijna juli en ben ik halverwege. Bijna kan ik ook de eindjes even laten liggen en op een plotse oprisping hier en daar kan ik even een project een project laten, een training een traning en een ambitie een ambitie. Dat duurt nog een week of twee en dan gaan we maar eens denken over vakantie. Twee weekjes misschien, of één.

Twee lange relaties heb ik gehad, verscheidene korte en een paar versiersels. De eerste kon ik niet aan, de tweede heeft mijn hart gebroken, de derde mijn hoofd, de vierde was een afrekening met het verleden en wat betreft de rest signaleer ik een trend.

Ze kunnen niet omgaan met bindingsangst.

Per maand komen er vier tot zes mensen op Seelaavie terecht die het woord bindingsangst ingetypt hebben bij Google. Er is dus geen ontkennen meer aan, ik heb bindingsangst. Dat heeft overigens niets te maken met niet meer naar de kroeg kunnen met je vrienden, of dat je je gedrag zou moeten veranderen. Dat is geen bindingsangst, dat is een gewenningsproces. Bindingsangst is wantrouwen. Ik vertrouw ze gewoon voor geen meter. 

Ze gaan vreemd, ze spelen met je hoofd, ze liegen en ze zijn spiritueel. Ze eten veel groente en fruit, snappen niets van buitenspel en houden van gezelligheid. Ze houden van tegen elkaar aankruipen op de bank en zeggen wat je van elkaar vindt. Ze houden van nieuwe vrienden maken en van sex in de ochtend.

Kijk, ik kan dat dus wel, omgaan met bindingsangst. Ik zeg gewoon niet dat ik gek van je ben, ik spreek sporadisch met je af, ik zet mijn telefoon uit, ik reageer berekenend en plan niet verder dan een middag vooruit. Altijd moet ik iets en en heb de hele tijd ruimte nodig. Bindingsangst is voor mij gesneden koek. Daar draai ik mijn hand niet voor om.

Tot het moment dat ze wil horen wat ik van haar vind. Want dat komt altijd te vroeg. Als ik dronken ben wil ik nog wel eens wat loslaten, maar voor de rest ben ik op mijn hoede en laat niets los. Mijn termijn daarvoor wordt uitgedrukt in mijn maanden, niet in weken. Ik koester mijn angst; mijn beste raadgever. Maar voorzichtigheid is geboden.

Wat denk je dat er gebeurt zou zijn als Bouma na 120 minuten tegen Cocu had gezegd: 'Nu ga je een penalty nemen en niet mis zoals in 1998, maar gewoon raak. Anders neem ik hem!'. Dat is geen dreigement, dat is een reddingsboei. Zulke dreigementen, daar moet je mee oppassen.

'Wat vind je nu van mij? Dat wil ik weleens weten...'

'...anders moeten we er maar niet meer doorgaan, als je dat beter lijkt..'

'...'

In de volkskrant van vandaag staat een artikel over webloggen. Uiteraard wordt Merel Roze om haar mening gevraagd en wordt er gepoogd een verklaring te geven voor de veelheid aan weblogs die op het web te vinden zijn. Voornaamste conclusie is dat het literaire halftalenten betreft die de kans hebben genomen die niemand ze heeft gegeven.

Dat is natuurlijk maar voor de helft waar. Literaire halftalenten zijn we zeker (alhoewel dat maar voor enkelen van ons geldt, want voor het overgrote deel zijn we doodgewone halftalenten). Maar of we de kans niet hebben gekregen weet ik eigenlijk niet. Volgens mij krijg je in Nederland heel wat kansen, maar komen we gewoon niet boven het maaiveld uit.

Merel komt wel boven het maaiveld uit en niet omdat ze een kans heeft gepakt, maar vooral omdat het een half-literair voltalent is. Die komen vanzelf bovendrijven (ook omdat het een vrouw is, maar dat terzijde).

Het mooie van een weblog is dat niemand je op je vingers kijkt en dat je niet gecorrigeerde en van taalfouten gespekte rim-ram ongestoord kan intypen en dat de gemiddelde reactie niet veel verder komt dan Viva-praatjes of complimentjes van twijfelachtige komaf. Dit geldt wederom niet voor de beteren onder ons, maar voor hen is een weblog gewoon een medium en hadden ze net zo goed en succesvol in een tijdschrift, krant of boek kunnen schrijven.

Mijn hoop is nog altijd gericht op stukjes met de scherpe pen. Maar webloggen heeft mij geleerd dat ik dat maar zelden tot een goed einde breng en dat ik het tienjaren plan om een schrijver-in-wat-voor-vorm-dan-ook zeker niet in minder dan tien jaar kan volbrengen.

Weblogs zijn eigenlijk een soort audities voor literaire aspiranten, waarbij veel probeersels net zo hemeltergend zijn als de voorrondes van Idols. Voorlopig heeft Merel al een paar jaar gewonnen en is zij een arrivee.

Zat ze niet ook al eens in een jury?

'Goed Jeroen, dus voortaan haal ik jou op met mijn auto en kijken we de wedstrijd bij Steef'

'Ja en ik hou mijn Metallica shirt aan en geen oranje!'

'Nee, geen oranje, ik trek wel weer een geel shirt aan, ook al moeten we tegen Zweden'

'En Rosé, met een een paar biertjes'

'Ja lekker is dat, ik zat aan het water, maar ja wat moet, dat moet'

En het moet regenen en stormen en de bondscoach moet zijn gram halen op Hugo Borst en Jan Mulder moet een oranje kostuum aan en Van Persie moet blijven en achter het doel moet een rots en ik moet vieze kant en klare pasta eten en een zak M&M's tijdens de wedstrijd en zwarte sokken aan. En het moeten drukke weken zijn geweest en er mogen geen vrouwen bij en we moeten in de rust sigaretten halen bij het tankstation en ik moet een zwarte kat uit mijn tuin jagen,omdat ie weer in mijn perk probeert te schijten.

Als we alles nou precies als gisteren doen, dan komt het goed!

Hugo Borst is niet geliefd. Ik hoor maar al te vaak dat hij zo negatief is en altijd maar loopt te zeiken. Net als Jan Mulder. Altijd negatief en altijd zeer op de man. 'Spugen in de ruif waarvan je zelf miljoenen in je zak hebt gestoken', zo omschreef Dickie de gedragingen van Jan Mulder. Hugo pakken ze niet aan, omdat ze het gewoon zullen verliezen. Jan ontwijkt elke tegenaanval zoals een hij een Engelse tackel zou willen ontwijken; gewoon kleppen voor je ogen en ze met virtuositeit hoorndol maken.

Dan is er nog het niveau van het EK. Te weinig voetbal, alles doodgefloten, geen mooie wedstrijden. Al 20 jaar hetzelfde liedje. Het niveau vindt men maar niets. Geen leuke spelers meer. Op een paar na natuurlijk. Gezeur over regels en herhaalde overtredingen die wel of geen geel of rood zijn en misschien of mischien niet een strafschop. Persoonlijk vind ik zowat alle overtredingen geen overtreding. Ja, Totti. Die wel. Maar de oetlul die dat door de vingers zag, gaf gisteren geel om niets aan Heitinga.

Maar wat me het allermeest stoort zijn de NOS-commentatoren. Die zien alles fout of verkeerd en geven het zelden of nooit toe. Ik geef het je te doen hoor om commentaar te geven, maar aangezien ze dat toch pretenderen te kunnen, zou je denken dat ze eens wat goed zien. Maar nee hoor. Het zijn blinde en opstokende mensen. Als je gedurende een wedstrijd in het commentaar van de NOS gaat geloven, dan ben je er bijna zeker van dat je een volledig verkeerd beeld hebt van een wedstrijd. En zeker van bepaalde spelers.

En vooral hun kennis van doelmannen is schrijnend. De mooiste reddingen worden tot clowneske capriolen omgedoopt en standaard reddingen waarvan men gewoon verwacht dat de keeper hem heeft, worden tot heldendaad uitgeroepen. Er is welgeteld anderhalve onmogelijke redding geweest. Sorensen op het tweede instantie schot uit de draai van Totti en gisteren Van der Sar. Bij Koblinko van Letland was het commentaar in de eerste 70 minuten zodanig dat je het gevoel had dat die Koblinko een held zonder weerga was, om hem vervolgens als een baksteen te laten vallen nadat hij in een duel een bal niet volledig wegstompte.

Ze spelen met je en half Nederland gelooft wat ze zeggen. We moeten Michael Moore op ze afsturen. We moeten ze aan de tand voelen met videobeelden en commentaar en vragen wat hun bezielde. Waarom ze zeiken op Advocaat, terwijl ze zelf geen centimeter toegeven als ze onbewogen beweren dat Ibrahimovich een hoekschop inkopt, die wordt weggewerkt door verdeigende Italianen en die vervolgens op de Zweedse eigen helft door - u raadt het al - Ibrahimovich wordt opgevangen. En maar doen alsof zijn neus bloedt. Als ik programmaker was dan wist ik het wel.

Nog een geluk dat Smeets maar heel af en toe voorbij komt; ons aller uitvinder van de 'betweterige piskijker met een schijnheilige moraal' . Vanmiddag was hij er even. Echt waar, van die man krijg je meteen een pisril als hij zijn zure woorden uitspreekt. Zure woorden die net geen man en paard noemen en een Balkenendische hypocrisie in zich dragen. Brrr wat een enge man.

Het enige dat ik mis van de NOS is de wedstrijdregie van Lindenberg (Martijn? Zo heet ie toch?). Want die Portugese knoeiers zoomen in op de meest waardeloze momenten en op spelers die net een pass verzonden hebben of op een andere wijze niet aan de actie van dat moment deelnemen.

Bah, we hebben verloren.

Ja! Ik ben gezond. Onlangs heb ik de zogenaamde preventieve medische keuring gedaan die je gratis kan ondergaan als je een arbeidsongeschiktheids verzekering hebt. Althans bij de verzekering die ik heb. Het is geen verplichting en ze vertellen niets aan je verzekeraar. Het dient kennelijk om jezelf bewust te maken en je zodoende aan te zetten tot een gezonder leven.

Dus ik vulde de vragenlijst zo eerlijk mogelijk in. Hartkwalen in de familie en vaatkwalen ook. Opa kreeg een hartoperatie en overleed aan een aneurysma en vader kreeg ooit waarschuwingen voor zijn cholesterol en gaf het roken op en verbeterde zijn eetgewoonten onder bezielende leiding van mijn moeder. Mijn oom Eugène, die ook in de reclamebrache heeft gewerkt, is onlangs fiks onder het mes geweest. Ja, zelfs één van mijn beste vrienden was onlangs bij de cardioloog en moest aan de cholesterol verlagers. De laatste heeft met mijn genen natuurlijk niet veel te maken, maar wellicht wel met mijn leefwijze.

Ook vulde ik in dat ik wel rond de 5-9 sigaretten op een dag rook, dat ik in een week wel 26 glazen alcohol naar binnen werk en dat ik niet bijzonder op mijn eetgewoonten let. Ook heb ik gemeld dat ik de laatste drie jaar twee keer ben geopereerd aan mijn knie en dat ik een eigen zaak heb en daar toch wel meer dan 40 uur in de week werk. En dat dat werk ook weleens onder druk plaatsvindt en dat deadlines dagelijkse kost zijn.

De weegschaal wees 91 kilogram aan en het meetlint 1 meter en 91 centimeter. Er zit geen bloed of glucose in mijn urine en ik kan alles zien zonder bril. Mijn bloed is ook getest. Mijn cholesterol is 5,4 mmol/l en de norm zegt dat het lager dan 6,5 moet zijn. Mijn bloedsuiker is 4,9 en mijn Hb is 8,9. Geen zuikerziekte of bloedarmoede dus. En mijn 'bloodcount' (dat zeggen ze altijd in ziekenhuisseries, vet!) is 5,6. Dus er zijn geen rare ontstekingen in mijn lijf. Tot slot is mijn boeddruk 130/75.

Gezond als een vis dus. Geen verdere adviezen. Ik mag niet klagen. Het enige wat me dwarszit is dat ik dacht dat cholesterol altijd twee waardes gaf en dat één van die waarden iets zei en die andere niets. Nu weet ik niet welke waarde ik heb gehad van de twee. Ik neem aan dat het de waarde is die iets zegt. Dat zal toch wel?

Nouja, gauw even een peuk, anders word ik zenuwachtig. En even een kroketje, want als ik de avond ervoor veel bier heb gedronken krijg ik altijd zo'n honger de ochtend daarna en ontbijten doe ik nooit. En dan aan het werk, want alles moest eigenlijk gisteren al af. Vanavond om 1800 begint er alweer een wedstrijd en ik moet ook nog even bier in huis halen..

In de Hard Gras staat een gedicht van Anna Enquist. Over voetbal, over 1974.

1974

Een jaar als geen ander, oranje vlammen
knetterden onstuitbaar over het veld, hoog
boven het gras vloog de kogel het doel in.

Ook wij waren winnaars, een dochter
met dijen als broodjes gierde van vreugde
omdat ze er was, in ons bed, voorgoed.

Dat ze verloren, die voetbalsoldaten, vijandig
vuur om hun oren floot - het betekende
niets, het raakte ons nauwelijks, we hadden

gewoon niet goed opgelet. Hoe dom, overmoedig,
onachtzaam wij waren. In dat feestelijk jaar
werd het scherpste verlies in gang gezet.

Ik weet nog hoe één van de interaction designers bij mijn vorige bedrijf van de ene op de andere dag haar vriendin verloor. Op klaarlichte dag overreden door een vrachtwagen. Midden op de dam. Dat was natuurlijk een enorme klap. Het was haar beste vriendin en die was ineens weg. Er gebeurde in die tijd heel veel bij dat bedrijf, maar de creatieve sectie hadden we inmiddels aardig terug op de rit. Dat soort dingen maak je dus van vrij dichtbij mee.

Die vriendin, dat was de dochter van Anna Enquist.

Philip Cocu weet iets dat wij niet weten. Gisteren tekende hij bij PSV, zoals te zien op het journaal en zoals vandaag te lezen in de kranten. Hij komt omdat Guus grote plannen heeft en omdat hij wegmoest bij Barcelona natuurlijk. "De middenvelder van Barcelona begon zijn carrière op 18-jarige leeftijd bij AZ" , staat er ook te lezen. Maar op de foto's lacht hij niet. Hij heeft een nieuwe club, een nieuw contract en staat op het punt een eindronde te gaan spelen, maar zijn hoofd spreekt boekdelen. Hij is niet in zijn sas.

Dat kan maar één ding betekenen: Philip Cocu speelt niet. Hij is aanvoerder en libero, maar dat is niets voor hem. Hij is geen leider en geen libero. Hij is een aanvallende middenvelder die regelmatig scoort en gaten dichtstopt. Hij heeft niets te zoeken op de achterste plaats met een band om zijn arm. Of hij daar nu goed speelt of niet, maakt helemaal niets uit. Hij zal dus sneuvelen. Het wordt Heitinga en Philip weet dat. Daar doet geen transfer wat aan af.

Op 33-jarige leeftijd had hij een trotse international met een mooie grote Spaanse club kunnen zijn die als aanvoerder een basisplaats bij een kanshebber in een eindronde speelt. In plaats daarvan moet hij het doen met een plek bij de minst aansprekende grote club van het minst aansprekende grote voetballand en met een warm plekje op de bank in Portugal. Want op het middenveld moet hij het ook al afleggen. Ik zou ook chagrijnig kijken...

Op www.schoolbank.nl kan je aangeven op welke scholen je hebt gezeten. Dat zijn van die dingen die je ooit eens doet en waar je dan jaren mailtjes van krijgt. Zo krijg ik dus elke maand een update van mensen die zich hebben aangemeld op Schoolbank en die op dezelfde school als ik hebben gezeten. Meestal is dat de middelbare school. Het Bonheuffer College in Castricum.

Meestal kijk ik niet. Ik krijg genoeg email en ik heb er niet altijd zin in. Elke week komen er ook al een stuk of dertig vrijgezelle dames op mijn email, omdat ik ooit in een ballorige bui mij profiel invulde bij een matchfinder van MSN. Nu liggen er dus regelmatig allemaal gewillige dames in de mail. Maar ik had het over Schoolbank.

Meestal kijk ik niet, maar vandaag wel weer even. En dan lees je teksten als: "uiteindelijk in 1992 gaan werken als assistent-accountant na de dagopleiding SPD. Momenteel werk ik in heemskerk als salarisadministrateur. Ik ben gretrouwd en woon nog steeds in Akersloot". Ik ken haar wel en ze is dus 15 jaar geleden van die school afgekomen. Net als ik. En dan kan je ook klassefoto's bekijken. Die van mij staat er niet. Maar als ik terugdenk zat ik in brugklas B8, in het jaar 1983-1984. Achttien jaar geleden. Uit dat jaar staan er wel foto's.

Ben ik nou jaloers op mensen die al getrouwd zijn en weet ik veel hoe veel kinderen hebben? Of ben ik blij dat ik nog steeds een jongetje ben die al een jaar of achttien met dezelfde issues in zijn hoofd rondloopt? Mijn oude buurtgenoot uit de Korhoenstraat in Uitgeest heeft een kind en Jeroen Heilig heeft er vier. Jeroen is nu leraar volgens mij, maar vroeger was hij de Nederlandse skateheld van de jaren 80. In Uitgeest hadden we namelijk één van de weinige halfpipes die er in Nederland waren (en die we desalniettemin elke luilak in de fik probeerden te steken).

Leuk hoor af en toe. Ik schiet helemaal vol. Mamma? ik kom van de week mijn oude klassefoto's bekijken!

Heb ik ze nog? Lezers? Ik verwaarloos mijn log een beetje. Kenners menen de reden te kennen. Maar ik heb het vooral druk. Ik heb nog wel veel om over te schrijven. Over het boek dat ik las bijvoorbeeld. 'Wij waren de besten' van Auke Kok over het WK in 1974. Prachtig boek. Ik zeg het nog een keer: Prachtig boek.

Een boek over waarom we de finale uiteindelijk verloren in West-Duitsland tegen het toenmalige West-Duitsland. Ik wil ook alle boeken hebben die daarin de feiten hebben verschaft. Boeken van Krol, Neeskens, Cruijf, Beckenbauer en Michels. Eigenlijk wil ik al een paar dagen naar de boeken antiquair. Maar ook dat komt er niet van. Ik had geen idee dat er zoveel van dat soort boeken waren. Ik moet ook eens opletten dat ik de boeken van deze tijd ook eens aanschaf. Die van Seedorf (leuk) heb ik, die van Maradonna (niet te lezen) ook, ik ben lid van Hard Gras (hoera) en ik koop regelmatig de Johan (driewerf hoera voor de foto's van Guus). Ik kocht vandaag zelfs de Linda, omdat Linda de Mol met voetballers op de cover ook mij wist over te halen. Ruud van Nistelrooy begrijpt niet dat vrouwen zo weinig rationaliseren. Zit wat in. Of Waas en Heerschop die uitgebreid uit de doeken doen wat vrouwen vooral wel en niet moeten doen. Nooit naar de regels vragen tijdens de wedstrijd en niet door het beeld heenlopen!

Ik ben er te slordig voor. Maar het moet. Ik moet de biografie van Beckham hebben en het boek van Stam, dat Head-to-Head heet en hem zijn contract bij Manchester United kostte. Het moet, want als ze echt interessant worden zijn ze al lang niet meer te krijgen. Zou ik over tien jaar nog sportverslaggever kunnen worden? Ik denk het niet. Barend en Van Dorp waren er in 1974 al bij. In het van feestende en zuipende voetballers bruisende Hilltrup.

Daar mist ons Coba weer een trein...