Seelaavie

Hebben jullie Groundhogday gezien? Fantastische film. Zondag was deze film op televisie en heb ik hem voor het eerst helemaal gezien. Voor degenen die de film niet kennen. Bill Murray wordt elke dag wakker in Punxatawney, een klein kutstadje in Pennsylvania en elke dag is het 2 februari en elke dag is het Groundhog-dag. Plaatselijke folklore rondom een grondeekhoorn die weersvoorspellende kwaliteiten heeft.

Hij wordt dus knettergek van zijn leven dat er elke dag hetzelfde uitziet. Hij komt ook niet verder, want iedereen begint dezelfde dag weer op nul behalve hijzelf. Hij kan eigenlijk maar één ding en dat is er het beste van maken. Zichzelf ontplooien en de mensen om zich heen waarderen. Normaalgesproken zou iemand dat natuurlijk nooit doen. In Nederland is er bijvoorbeeld een heel simpele oplossing voor dit probleem; je verhuist gewoon naar Amsterdam. Maar als dat niet kan, wat dan?

Afijn, een film die je meer dan eens kan kijken. Hij eindigt natuurlijk zoals elke romantische komedie eindigt. Hij krijgt het meisje en alles komt goed. Die film is het leukste als hij bezig is, omdat er dan zoveel dingen door je hoofd spelen.

Toen hij was afgelopen ging ik dan ook op zoek naar mijn videoband van Rushmore - een andere film van Murray, die nog veel meer tot de verbeelding spreekt en dan met name ook visueel. Die band kon ik niet vinden, want die ligt bij mijn ouders volgens mij. Dus het was tien uur en ik had nog wat tijd te doden. Om 12 uur zapte ik nog een laatste rondje en kwam op de BRT terecht in het einde van Rushmore. Heerlijk.

Wat een mooie avond. Ik was op een verjaardag geweest en had even een blik geworpen op Rene Froger op het Waegplein. Ik vond er niemand en had geen zin in bier. Koppie thee en televisie dus maar. Het vooruitzicht van een slotceremonie van de Spelen en Zomergast Ayaan Hirschi Ali was niet al te florissant, maar goed. Met een klein chagrijn op de bank plaats genomen en 5 uur later met een brede grijns mijn bed in gedoken.

Op mijn dagelijkse route naar het werk ligt een fopwinkel. Het is een grote fopwinkel met een uitgebreid assortiment aan fopartikelen. Maskers, scheetkussens, lachbanden, heliumballonnen, fopdrollen, bedrukte bekers en ga zo maar door. Vroeger had je in Alkmaar nog een fopwinkel, maar dit is nu de enige voor zover ik weet.

In de fopwinkel werkt een meisje. Een mooi meisje. Ik ken haar niet echt, maar op één of andere manier groeten we elkaar altijd. Volgens mij heb ik 2 jaar geleden wel eens met haar gesproken ergens in een kroeg. Sinsdien groeten we elkaar. Een vriend van mij kent haar wel. Het schijnt dat ze best leuk is.

Nu is dit allemaal niet zo belangrijk natuurlijk, maar twee weken geleden heb ik haar een keer gesproken. Heel kort. In de kroeg. We groetten elkaar en ik vroeg haar naam, omdat ik haar toch elke morgen zie. Ze heet Anne. Dus nu zeg ik 'Goedemorgen Anne' in plaats van alleen goedemorgen. Of dat kan ik zeggen, want meestal knik ik gewoon.

Maar het volgende is het geval. De laatste twee zaterdagen heb ik voornamelijk geslapen. Vooral omdat het zware weken zijn geweest met veel voetbal en omdat vrijdag een traditionele doorzakavond is. Dan kom ik pas in de ochtend thuis, eet een boterham, stop een was in de machine en kruip weer mijn bed in. Heerlijk. Je slaapt dan wel minder diep, omdat het rumoerig is op straat en heel licht in je kamer. Je bent in een hele lichte droomslaap. In mijn geval weet ik dan ongeveer wel waar ik over gedroomd heb, in tegenstelling tot mijn nachtelijke dromen die meestal meteen weer vergeet.

Het geval is dus dat ik de laatste twee zaterdagen over Anne heb gedroomd. Niets nats overigens hoor. Gewoon allerlei vage avonturen die ik niet precies kan navertellen, maar wel allemaal met Anne. Dus als ik nu 's chtends langsloop ben ik me veel bewuster van de fopwinkel en Anne - letterlijk de vrouw van mijn dromen. Wat zou het betekenen? Volgens mij niets..

De eerste sets wedstrijden zijn achter de rug. Ik heb in de zaal gespeeld tegen Hoornse Veerhuys 1, Dynamo Lelystad 2 en Koos Alberts 1. Over het algemeen heb ik matig gespeeld. Slechte voortzettingen, niet scherp uitkomen en matige reacties. Het draait vooral om reactie en scherpte. De coaching is okee.

Op het veld heb ik vier wedstrijden gespeeld. Tegen Kolping Boys, Schagen, MFC en WestFrisia. 1 verloren, 2 gewonnen en 1 gelijk. Alleen tegen MFC goed gespeeld en tegen WestFrisia dramatisch. Voornaamste fouten: trage voortzetting, niet scherp en niet gretig. Vooral slecht omgaan met tegenslag. Niet meer coachen en veels te timide.

Jaja, ik las de biografie van onze verse bondscoach en bedacht dat ik ook eens zou gaan opschrijven wat ik goed en fout doe. Ik ben alleen bang dat ik veel meer fout doe dan hij.

Ik ben de slechtste op mezelf na.

Poeh! Na mijn geweeklaag afgelopen vrijdag over het mijn non-vakantie, ben ik er vandaag achter dat het allemaal best meeviel. Alle geklaag is trouwens toch meestal aan jezelf te wijten. Hoort u mij!? Alle geklaag is toch meestal aan jezelf te wijten. Er zijn maar weinig dingen die écht aan een ander te wijten zijn of waar je zelf werkelijk alles aan gedaan hebt. Zoals een enge ziekte op jonge leeftijd of een vogel die op je hoofd schijt. Maar voor de rest weet ik niet zoveel dingen.

Afgelopen week klaagde ik bijvoorbeeld over het feit dat ik moest werken. Feit is dat ik ook beter mijn best had kunnen doen om het iemand anders uit te leggen. Ik had het kunnen laten gaan, omdat mensen er anders te makkelijk van uitgaan dat het wel opgelost wordt. Het dus gewoon laten escaleren. Ik had meer druk kunnen zetten zodat iemand anders beter zijn best doet en ik had het ook nog aan de klant zelf kunnen uitleggen. Vier mogelijkheden! Maar de gemakkelijkste gekozen...ik doe het zelf wel.

Niet dat ik nooit klaag hoor, dat doe ik juist best veel. Ik klaag altijd dat mensen in Nederland niet hard genoeg willen werken en dat niet iedereen elke dag met me naar de kroeg wil. En dat zijn alleen maar de dingen waar ik hardop over klaag. In werkelijkheid klaag ik nog veel meer. Klagen is goed voor je. Net als kwaad worden, jaloers zijn, ongezellig doen en spijt hebben. Dat lucht lekker op. Bovendien bestaat de wereld niet uit spontane, gezellige mensen die alles positief benaderen. Die mensen zijn hartstikke eng.

Mijn vorige trainer wilde altijd voetballen vanuit de capaciteiten van de spelers. Je moet doen wat je kan, niet wat je niet kan. Daar had hij een goed punt. Maar het probleem zit hem niet in kunnen, het zit hem in willen. Je moet het eerst willen, daarna moet je het pas kunnen. Ook belangrijk hoor, om iets te kunnen. Maar als je het niet wil, komt er niets van. Nou ja, ik denk ook dat hij precies hetzelfde voor ogen had. Maar als je dingen wil, dan moet je ook kunnen luisteren en dingen van een ander aannemen en steeds maar blijven leren.

Ach ja, wat een ge-ouwehoer. Tijd voor wat leuks: mijn bloedeigen neefje is de nieuwe tuinman van Eigen Huis en Tuin: Lodewijk Hoekstra. Niets te klagen dus, zelfs wel trots! Leuke gozer, die Lodewijk.

Wat een kutvakantie. Elke dag heb ik nog gewerkt. Afgelopen vrijdag ben ik begonnen. Maar okee, dat was de eerste dag, dan heb je altijd nog wel een dingetje te doen. Zaterdag en zondag waren best leuk. Zondagavond was zelfs briljant gezellig. Maandag vrij was vooral nuttig en dinsdag begon het lekker te worden. Helaas had ik woensdag afspraken, dus was ik maandag en dinsdag al in mijn email gedoken om me toch voor te bereiden. Woensdag heb ik vijf-en-een-half uur vergaderd. Dan moest het daarna in de tweede vier vrije dagen op rij maar goed komen met mijn - vind ik - welverdiende rust.

Woensdagavond was ook nog gezellig. Carribean Night in Bergen. Laat geworden en erg gezellig. Vanmiddag was het echter over. Met vriend A. was ik naar Amsterdam gereden in mijn ruilauto. Een Mercedes, dus ook dat is okee. Zodra ik de auto in de parkeergarage had, ben ik aan één stuk door gebeld. Het eerste telefoontje geeft je een gevoel van waardering, van onmisbaarheid. Het tweede telefoontje is al redelijk irritant en de volgende zeven hebben mijn dag goed verziekt.

In plaats van lekker nog even op een terrasje te zitten ben ik al bellend door de stad gelopen en toen bleek dat ik alsnog zelf iets online moest zetten voor een klant. Kon niet wachten. De boeken die ik had gekocht heb ik in de haast op een terras laten liggen en ik ben zo rustig mogelijk terug naar Alkmaar gereden. Om kwart over zes was ik op kantoor om erachter te komen dat mijn computer kapot is. Gauw naar huis om het daar dan te doen. Kwart voor acht was ik klaar. Dat wil zeggen, ik was klaar genoeg en moest trainen. Niet gegeten, behalve een halve zak chips. En kut getraind natuurlijk met de pest in mijn lijf en zo slap als een vaatdoek. Na de training niemand die vrij is en de stad in wil. Alleen gaan heb ik geen zin in.

Dus zit ik hier een stukkie zelfmedelijden te tikken met een koud flesje water en alleen wat zilveren medailles op tv. Gatverdamme. Vakantie is best leuk als je niet hoeft te werken, maar dit is kut. Ik denk dat ik morgen maar gewoon ga werken, want dan kan ik mijn werk afmaken in plaats van halsoverkop halfbakken opleveren. Je zal zien dat ik met mijn acties van vandaag niets dan gezeik oogst volgende week. Alles voor een simpel klussie wat echt mijn intelligentie of ware kwaliteiten niet op de proef heeft gesteld. Dat is nog het ergste. Het was echt een werkje van niets. Mijn ego niet gestreeld. Niet onmisbaar. Niets! Gewoon een link in een webpagina plakken. Daar gaat mijn gevoel van belangrijkheid. Ingewisseld voor een verdrietigmakende frustratie.  

Ik moet gauw op zoek naar een relatie. Dan worden mijn vakanties weer dragelijk en ben ik niet aangewezen op een steeds kleiner wordend groepje notoire kroegtijgers tegen wil en dank. En weer citeer ik Cindy Hoetmer "..na je dertigste word je elk jaar een stukje onzichtbaarder..." Dat klopt. Werken is de enige remedie. En loggen.

Nu kijk ik dwars door me heen.

Morgen ben ik vrij. Volgende week ook, behalve woensdag. Woensdag zijn er twee belangrijke vergaderingen. Wel jammer, want die had ik ook wel willen missen. Maar ik heb geen klagen, je raakt alleen gewend aan altijd werken. Je slaat van alles over, omdat werken je energie kost. En je wilt natuurlijk ook plezier hebben. Dus ik werk, ik train en ik ga uit. Boodschappen, tuinonderhoud en stofzuigen schieten er vaak bij in. Dat staat me volgende week te wachten.

Maar eerst mijn auto naar de garage. Van de week heb ik mijn rechterportier aan stukken gereden. Te krappe bocht genomen. Stom natuurlijk, maar ik zat dan ook te luisteren of mijn band zacht was. Knappe jongen die dat kan horen trouwens, maar goed. Ik moet namelijk nieuwe banden. Daar kwam ik achter toen ik bij mijn oma in Rotterdam uitstapte, afgelopen zaterdag. Oma was vergeten dat we kwamen, maar dat gaf niets. Ik hoop dat de zonnebloemen nog staan.

In een vergadering afgelopen dinsdag zei iemand tegen me dat je wilt werken, maar dat je ook gelukkig wilt worden. Ik vraag het me weleens af. Dat ik geluk nastreef dat kan ik niet ontkennen, maar of ik het wil worden? Als ik kijk naar het merendeel van de gelukkige mensen, dan mis ik niets. Vroeger heb ik weleens bedacht dat ik een fantastisch artiest had kunnen worden, als ik maar een kutjeugd in een fokking getto had gehad. Maar mijn basisemotie is redelijke innerlijke rust.

Ik heb geld zat, werk zat, vrienden zat en vaak genoeg zelfs liefde. Ik voetbal derde klasse op het veld en eredivisie in de zaal. Op mijn 32-ste ben ik gezond en fit. Ik heb straks een week vrij. Dat is een jaar geleden. Een jaar en vijf weken zelfs. Al die tijd heb ik geluk nagestreefd en met aardig wat resultaat. Komende week ga ik het geluk ook maar even uit de weg. Eventjes rust, want van al dat geluk ben ik best moe geworden.

Zomergasten is net voorbij. Theo Maasen was de gast. Er wandelen heel wat gedachten door mijn hoofd. Comics van Crumb. Ik heb ze liggen, maar nu zal ik ze met een nieuwe blik bekijken. 'Afwezigheid van zelfcensuur'. Mooi thema, ik heb het ooit gedurfd. Maar dat zou ik veel vaker willen, maar hoe kom je over het oordeel van je omgeving heen. Je zwarte of diepe kant zomaar laten zien maakt je voor de meesten meteen gek, zwartgallig, eenzaam, of wanhopig. Dat moet je je bij zo'n Crumb wel realiseren. Het gaat trouwens ook weleens de andere kant op. Zo'n Jan Wolkers bijvoorbeeld met zijn eeuwige beeldhouwerken van vagina's, want dat is mijn voornaamste associatie met toch een belangrijk schrijver.

Ander thema. Consumeren, marketing en reclame. Het is inderdaad opvallend hoe gemakkelijk de consumptiestaat zijn criticasters de mond snoert van binnenuit. Michael Moore komt nét in Nederland kijken, maar Fahrenheit wordt alweer aan alle kanten weggehoond. Vooral in intellectuele kringen, want die lezen ook andere boeken. Zò schattig. Ze zijn zo gericht op consumeren en hebben zo belachelijk veel geld te besteden dat ze meteen alweer alle andere boeken ook hebben gekocht. En dan gaan ze daar weer over brabbelen. Maar het gaat ze helemaal niet om goed of fout, het gaat ze om het kopen van boeken. Er moet geconsumeerd worden.

Daarom is Glengarry Glenn Ross zo'n goede film. Omdat de beginscène zo briljant is. Omdat het draait om de duiten, omdat er geconsumeerd moet worden, omdat je dat kan begrijpen of niet. En als je het begrijpt dan ben je volwassen en dan weet je hoe het zit. Dan weet je dat het gaat om consumeren. En dan roept Joost Zwagerman voor de vierde keer dat je alles online kan terugkijken op zomergasten.vpro.nl. En dat is zo mooi aan consumeren, want - of je het nu begrijpt of niet - je ontkomt er niet aan. Het zit in ons systeem. Vraag en aanbod. Schaarste en welvaart. We doen het vanzelf, we kunnen niet stoppen.

Ik zeg al jaren dat ik Glengarry Glenn Ross een goede film vind, ik heb echter alleen maar veertig keer de beginscène gezien. Ik heb het veels te druk met consumeren. Ik moet naar me nest. Morgen moet ik weer ideeën bedenken die mensen tot consumeren aanzetten. Ik ben de man van zes miljoen. Of nee, ik ben hem niet, want ik weet eigenlijk niet wat ik vroeger dacht, maar in ieder geval dat die zes miljoen voor een geldbedrag stonden. Vanavond zag ik de amerikaanse titel van de serie. 'Six million dollar man'. Toen begreep ik pas dat die kerel zes miljoen had gekost. Dat waren toendertijd toch al gauw meer dan 12 miljoen guldens. Maar waar dacht ik dan dat die zes miljoen voor stonden? Nergens voor natuurlijk, ik was nog niet oud genoeg om consument te zijn en geld had nog helemaal geen waarde.

Theo Maassen vindt het verschrikkelijk voor mensen als ze het talent niet hebben om hun kwaadheid, woede of negativiteit in iets waardevols om te zetten. Hij kan dat in zijn shows wel en dat werkt therapeutisch. Als ik dit weblog niet had, zou ik me verschrikkelijk aangesproken voelen.

Goeie vent die Theo.

Ik las uw blad, ik ben teleurgesteld, ik overweeg mijn abonnement op te zeggen, u krijgt nog een kans, vroeger was het beter....Dat is zo ongeveer de strekking van de ingezonden brieven die een gemiddeld opinieblad binnenkrijgt. De laatste brievenrubrieken die ik interessant vond om te lezen waren: "Beste oom Donald, het is niet eerlijk, want mijn vader leest altijd eerst uw blad" en "Lieve Lita, kan je zwanger worden als je het doorslikt?" Nouja, die rubrieken leest iedereen toch? Net als Anybody in de Viva, waar vooral de mannetjes leuk zijn die zich vlak voor de foto tien keer hebben opgedrukt, zodat ze even breder lijken en even tegen hun piemeltje hebben geslagen voor iets meer volume.

Maar goed, de brievenrubriek in een weekblad, die heb ik herontdekt en wel tot mijn grote vermaak. Allereerst lees ik het blad regelmatig, dus ik weet waarover men schrijft, dat is wel een vereiste en allertweedst las ik laatst in de column van Cindy Hoetmer dat  briefschrijvers volgens haar ex niet chic waren. Ik vond ze altijd dapper! Maar goed, het leidde er in ieder geval toe dat ik de brievenrubriek weer eens opensloeg. Wat een genot.

Het weekblad in kwestie is HP/detijd en zij hebben een journalist die Joost Niemöller heet. Hij schrijft altijd wat we niet willen horen en over het algemeen over Amerika. Artikelen met titels als: "Waarom Bush moet winnen", "Geen vrede zonder Amerika" of  "Balkenende/Bush; a match made in Heaven", zouden zomaar van zijn hand kunnen komen. Heerlijk natuurlijk, want Neerlands heersende opinie is van een tegenovergestelde arrogantie. Zulke artikelen zijn puur entertainment. Twee weken terug schreef hij het omslag artikel waarbij het Michael Moore in een kwaad daglicht stelde. Oei,oei,oei, we zitten nu al op de negende of tiende geplaatste reactiebrief.

Eerst reageren de anti-Niemöllers en een week verder reageren daarop weer de pro-Niemöllers. Om van te smullen! Tussendoor staat nog een  brief van een raadslid uit Amsterdam die roept dat ze zo hard werkt (loser!) en dat er geen goede artikelen in de HP/detijd meer staan en er is een korte tegenreactie op het zoveelste laatste interview met Jeroen Brouwers.

Wat vooral opvalt is dat lezers van HP/detijd, of eigenlijk de briefschrijvers, zichzelf zo verschrikkelijk serieus nemen. Of je nu voor of tegen bent, het maakt natuurlijk allemaal geen zak uit. Een artikel is maar de mening van één persoon die zijn best heeft gedaan om wat bronnen te raadplegen. Maar bronnen zeggen helemaal niets. Voor elke pro-bron vind ik wel een contra-bron. Opinie is mening. Dat zijn geen feiten. Het is verruimend om tegengeluiden te lezen, ik maak zelf wel uit of ik het ermee eens ben.

En of het waar is? Pfff, alsof ik het finale antwoord zou hebben op issues in de wereldpolitiek. Natuurlijk niet. Alle partijen op dat podium houden er fantastische mediamachines op na, die ons van alles wijsmaken. Daarom moeten we dat ook niet zo serieus nemen. Dat is gewoon entertainment. Dat zie je of, dat lees je, daar denk je over na en dan ga je weer werken, sporten of je kinderen opvoeden.

Als ik erover nadenk zijn de meeste briefschrijvers inderdaad niet zo chic. Misschien had haar ex toch een punt.

Ik ben geen heilig boontje. Helemaal niet zelfs. Foute grappen vind ik leuk en teveel drinken doe ik regelmatiger dan goed voor me is. Ook vind ik reclames die wat verder gaan best leuk. De leningman is op het randje alhoewel ik me realiseer dat er mensen zijn die Frits Bom bloedserieus nemen, maar goed, ik denk dat het door de beugel kan.

Douwe Egberts heeft nu echter al een tijdje een commercial waarvan ik vind dat ie niet kan. Het gaat om een koude koffiedrank die ze Caffiato noemen. Caffiato: too cool for you? Dat is de rode lijn in de campagne, althans dat is mijn conclusie naar aanleiding van www.de.nl . Maar over de site heb ik niets te klagen.

In de commercial hebben drie lekkere meiden een 'lijntje' Caffiato op een dienblad gelegd en dat slurpen ze met een rietje op. Vette knipoog naar een spiegeltje met coke natuurlijk. Dat moeten mensen trouwen ook zelf weten, maar als reclameboodschap kan ik het niet velen. Coke snuiven moet je niet verheerlijken en zeker niet met een ondertoon die zich afvraagt of je wel cool genoeg bent. Ik vind dat dat niet kan.

Over de site heb ik trouwens wel wat te zeiken want de slurpende dames staan ook op de homepage. Maar misschien is dit wel baanbrekend, om de klant zover te krijgen dat ze dit willen. En ik weet niet of de commercial werkt en of die bende verkoopt. Of dat ik me aanstel als een ouwe zak en zelfs al te oud ben om dit nog te begrijpen.

Maar dat geloof ik niet. Ik vind het gewoon een kut-idee en een slechte commercial die niets met het merk DE van doen heeft.

Gisterenavond nog even een film gekeken op Nederland 1. Only you met Marisa Tomei en Robert Downey jr. Kan niet mis natuurlijk. Zij is de perfecte girl next door, Robert Downey jr. is altijd fenomenaal en de romantische komedie is het allerbeste filmgenre dat ik me kan wensen. Rober Downey jr. is zelfs zo goed in het genre dat hij elke aflevering van Ally McBeal tot een potentiële bioscoophit bevorderde en dat sinds hij ook die set moest verlaten wegens overmatig drugsgebruik is Ally mcBeal nooit meer geworden wat het was.

Mijn videotheek meneer zegt bij elke romantische komedie die ik op de toonbank leg altijd, "Dat is toch niets voor jullie? dat is meidenfilm!". Stel je daarbij voor dat hij er de meest relnichterige intonatie erop nahoudt die je maar kan bedenken, wat ertoe leidt dat we het genre in de videotheek meestal mijden. Dan huren we wel slappe humor, ook goed.

Eigenlijk raar, want alle films die ik thuis heb op DVD kijk ik zelden nog een keer. En op tv ook niet, tenzij het romantische komedies betreft. Kan ik altijd zien. Al is het zes keer. Thuis heb ik overigens geen romantische komedies op DVD liggen. Op Amélie na natuurlijk, dat kan artistiek natuurlijk wel door de beugel en daar wil je thuis best mee gezien worden.

Maar 'My best friends wedding' of 'Sleepless in Seattle'? of eigenlijk de hele oevres van Meg Ryan en Julia Roberts bij elkaar? Ik zou ze zomaar elke dag kijken, maar kopen nooit. Kopen hoeft ook niet want ze stoppen de ether vol met die films. Vanavond kan ik alweer naar 'Just the ticket' kijken. Zonder dat iemand het weet en zonder dat het imago van mijn boekenkast eronder lijdt.

Daar staan ingewikkelde spaanse documentaires of films als 'Todo sobre mi madre' en cd's van drummers met obscure namen als 'Dave Weckl' of 'Vinnie Colaiuta'. Zo zie je maar; beoordeel iemand niet aan de hand van zijn boekenkast, want hoogstwaarschijnlijk verkneukelt hij zich stiekum aan menig romantisch prulverhaaltje met onvermijdelijk goede afloop.

Vandaag de tweede veldtraining afgewerkt. Volgens de trainer hebben we een conditie-achterstand. In de partijspellen was het verval al na 22 minuten te zien, had ie gemeten. Dus de komende drie-vier weken ligt de nadruk op conditie. Dat wordt dus rennen, rennen, rennen en af en toe een bal. Ik vind het niet zo erg, als ik het voor mezelf moet doen doe ik het niet. Nu moet ik wel.

Mijn eigen verval baart me meer zorgen, maar eigenlijk geloof ik er sinds vanmiddag weer een beetje in. Mijn rechterknie is de zwakste plek. Gehavend door operaties en slijtage moet die knie erdoorheen worden gesleept. Maar hij houdt zich prima. Van de eerste zaaltrainingen en veldtrainingen dit jaar heb ik alleen maar andere pijn overgehouden.

Een geïrriteerd kapsel van mijn linkerknie die na drie jaar dubbel z'n best doen even aandacht wil. Een pijnlijke rechterbovenarm omdat ik daar altijd op slaap en die bij de eerste de beste training opspeelt, ik weet niet echt wat er aan moet doen, behalve af en toe een spierverslapper, dat lijkt wel te werken. En tot slot mijn rechterknie die altijd op een ander punt pijn doet, maar dat heb ik al ge-accepteerd en dat gaat eigenlijk steeds vooruit.

Samen met anderen van mijn leeftijd concludeer ik eigenlijk vooral dat ik af en toe een ouwe zak word. Een ouwe zak die niet alle trainingen voluit kan, veel verzorgd moet worden, preventief moet koelen en vaak zijn wonden moet likken. Dat rustig aan doen moet ik nog leren, want ik breng er weinig van terecht.