Seelaavie

Borrelen. Ik word niet goed. Je zou het niet zeggen, maar ik heb een broertje dood aan borrelen. Raar natuurlijk, omdat ik maar al te graag naar de kroeg ga. Maar bedrijfsborrels? nee, bedankt. Ik weet niet hoe het kan. Ik heb ook altijd nog werk te doen. Alsof ik het zo plan dat ik precies nog wat te doen heb.

Eigenlijk weet ik wel hoe het komt. Het is namelijk altijd erg gezellig en ik heb even tijd nodig om van gezelligheid te kunnen genieten. Dat lukt gewoon niet meteen. Verlegenheid wellicht? of een gewoon een raar karakter...wie zal het zeggen. Maar gezelligheid en ik, dat is een slecht huwelijk.

En gezellig dat het was! Eerst een borreltje en daarna gediurende vier uur samen eten in de Tapas bar. Toen nog even ééntje toe in de kroeg. Fantastisch. Gezellig ook. Lekker gegeten, lekker ge-ouwehoerd, beetje dronken. Zoals gewoonlijk eigenlijk. Met goede collega's.

Ik ben gewoon een jonge zemelaar.

Mooi woord toch? Slotklachten? Ik vind van wel. Het woord prikkelt de fantasie. Het zou kunnen zijn dat het einde van een film je niet bevalt, of van een toneelstuk of ballet, muziek, opera, of weet ik veel wat. Het kan ook zijn dat de bewoners van een hele flat problemen hebben met de sloten van hun voordeur en dat de concièrge 44 nieuwe sloten zal moeten installeren en door de telefoon tegen haar man (jaja, de concièrge is een vrouw) verzucht dat ze langer moet blijven vanwege slotklachten.

Heb je weleens een steentje in je schoen gehad? Het is een kiezeltje van niks, maar het kan flink pijn doen. Het kan echter ook zijn dat er een kiezeltje uit je schoen valt, terwijl je daar helemaal niets van hebt gevoeld. Dan zat ie op een goed plekkie.

Slotklachten betekent dus dat je knie op slot schiet. Een stukje kraakbeen of littekenweefsel is dan losgeraakt en zweeft door je knie. Als dat in de gewrichtspleet - of op honderd andere pijnlijke plekken - terechtkomt, kan je dus ineens niet meer bewegen. Totdat het weer terugschiet of als je dat terugschieten forceert. Dat laatste doet flink pijn, maar daarna kan je in ieder geval weer bewegen.

Van de zomer wist ik al dat er troep in mijn knie zat, maar de orthopeed vond van niet. Het ging ook 4 maanden goed, okee het doet erg veel pijn, maar dat hoort erbij - vond de orthopeed. Maar afgelopen donderdag schoot mijn knie op slot. De stukjes kraakbeen of littekenweefsel waren aan de wandel gegaan van de binnenkant van mijn knie naar de buitenkant. Aan de binnenkant deden ze wel zeer, maar daar wendde ik aan, aan de buitenkant is een geheel nieuwe ervaring.

Vrijdag kon ik nog wel zaalvoetballen (2-2 tegen de landskampioen). Ik had de stukjes naar binnen weten te duwen en schudden. Zaterdag ging het ook prima, hij sloeg maar één keer in het slot. Zondagochtend, was er geen vuiltje aan de knie. En een uur voor de wedstrijd meldden de stukjes zich weer. Dit keer in de spier boven mijn knie, die daar zo van schrok dat ie meteen maar twee keer zo dik werd. Niet spelen dus. Erg jammer, want het was wel zeker dat we dit keer wel zouden winnen. En dat deden we ook.

Nu mag ik 11 oktober weer naar de orthopeed en dan wil ik een MRI-scan waaruit zal blijken dat mijn knie schoongemaakt moet worden. En dan mik ik op de winterstop voor een operatie. Een nettoyage van de knie. Een simpele ingreep die ik van de zomer al had moeten hebben. Maar de orthopeed vond van niet. Dus de afgelopen 4 maanden en de komende 3 maanden zijn pijnlijke maanden tussen hoop & vrees.

Ik hoop dat het nu eens goed afloopt, anders heb ik echt slotklachten.

Vanochtend lag ik met een zwaar hoofd televisie te kijken. Het Journaal. Dat zenden ze achter mekaar uit en steeds hetzelfde, dus je ziet steeds flarden. Soms dezelfde flarden, maar ook dingen die je de vorige keer mistte omdat je weer wegdoezelde. De wekker jankt namelijk om de 9 minuten in mijn oren en die journaals duren korter. Dus dat loopt niet synchroon.

Maar ik zag wel drie keer een item over een moslimdiscussie in Rotterdam. Eerst een meisje dat zei dat ze het jammer vond dat er zo weinig autochtonen hadden deelgenomen. En toen het tweede meisje - een duidelijk allochtoons en moslims meisje met hoofddoek zei iets van:

"Er waren niet veel autochtonen inderdaad. Godzijdank heb ik wel een hoop zelfkritiek gehoord"

Dat ik het voor de derde keer hoorde, viel het me pas op. Ze dankt god...klopt dat nou?

Ik wil wel een flat. Maar dan het hele flatgebouw. Zodat je over straat loopt en naar je flat wijst en zegt 'daar woon ik'. En dat ze dan vragen 'welk nummer'. En ik antwoord 'Nee, gewoon die hele flat'.

Zou dat kunnen? Gewoon een flatgebouw kopen? In één keer, met alle interieurs er nog in. Een kleine hoor, van tien hoog ofzo en tien breed. Zodat je honderd huiskamers hebt en honderd badkamers. En honderd adressen.

Maar ik wil één telefoonummer dat op honderd toestellen tegelijk overgaat. En als mijn vrienden langskomen, moeten ze op honderd bellen drukken. Bij eentje is het raak en dan gaat de deur los, maar weten ze nog steeds niet waar ik zit.

De ene keer zit ik in een eikenhouten interieur met een enorme televisiekast en een salontafel met plavuizen. Goed voor de voetbalwedstrijden. De andere keer zit ik op een fleurige Ikea bank met veel kussens en paarse gordijnen en blank hout. Goed voor de zaterdagochtend.

En ik heb ook honderd slaapkamers en honderd bedden. En elke dag krijg ik honderd huis-aan-huis bladen en die leg ik neer op honderd w.c.'s. Eén keer in het jaar doe ik boodschappen en ik vul honderd ijskasten en vriezers. Elke dag kan ik dan kiezen, nooit sta ik meer droog.

En als de zon schijnt, schijnt ze op honderd balkons. Dan probeer ik ze allemaal uit. En als ik geblesseerd ben en niet kan lopen woon ik op nummer 1. Als ik verliefd ben op nummer 100. Zo dicht mogelijk bij de wolken. Als ik alleen ben, ga ik naar de buren, want die wonen in een huis met een tuin. Dat staat naast mijn flat.

En als de zon schijnt, staat dat huis in de schaduw. Maar dan komen ze naar mij, want op mijn honderd balkons is altijd plaats. En elke dag kijk ik in honderd brievenbussen, want ik vind post zo leuk. En ik krijg een pakketje, maar dat ligt bij de buren.

De postbode gaf het daar maar af, want ik was niet thuis.

Vanavond ben ik geraakt door een zwabberdebalski. Deze denigrerende benaming voor een zwabberend genadeschot komt uit de jeugd anekdotes van de Flamingo's. Omdat één of andere gozer alleen maar gruwelijk hard uithaalde naar een bal en hem zo bizar met zijn wreef raakte, dat de bal in een kurketrekkerbaan op het doel afsuisde. Als keeper kan je zo'n bal niet tegenhouden, hij kan je alleen maar raken en met een beetje geluk gebeurt dat op een zodanige wijze dat de bal het doel niet ingaat. Deze ging er dus wel in en verdiende daarmee de legendarische benaming.

Zwabberdebalski's worden meestal geschoten door mensen die hun lichaam en voet in een rare hoek achter bal hebben staan of mensen die een puntige wreef hebben, waarmee ze niet recht trappen maar met een schuine zwaai van het been langs de bal suizen en de wreef precies op het juiste moment in bal prikken. Dan kan je twee soorten ballen krijgen. Roberto Carlos bananenballen die het stadion uit lijken te vliegen en ineens negentig graden de andere kant opdraaien, ofwel de reeds benoemde kurketrekkerballen. De enige echte zwabberdebalski's.

Bananenballen zetten je op het verkeerde been, maar je maakt nog een kans. Kurketrekkerballen zijn een loterij. Als je er dan nog een fikse tegenwind bij optelt en een bal van het merk Derbystar, dan heb je dus kans op een echte voltreffer - eentje in het gezicht. Als de speler in kwestie de bal ook nog in een kaats krijgt met een beetje vaart en de ene kurketrekker na de andere aflevert. Dan is je doel een schiettent en dat gaat weleens fout. Deze pisvinger moest overigens de ballen laag in de hoek schieten, maar dat drong kennelijk niet door het bord voor zijn kop. 

Vanavond scoorde hij deze ene bal niet, maar de kurketrekker raakte me vol en onverwacht frontaal in mijn gezicht. Ik zweer u dat de bal keihard opgepompt was, maar zo hard in mijn smoel aankwam dat ik zeker weet dat ie mijn beide oren raakte. Knock-out ging ik niet, maar het was wel einde training. Sorry, zei hij nog. Maar dat slaat natuurlijk nergens op, alsof hij per ongeluk uit alle macht tegen de bal trapte. Ik werd niet kwaad trouwens, ik voelde mijn gezicht niet eens en als je zo stom bent kan je er ook niets aan doen. Voor mijn gevoel moest ik mijn arm volledig strekken om aan mijn lip te voelen en de trainer zei dat ik een beetje grauw zag. Zo voelde het wel.

Kloterige zwabberdebalski's.

Ik ben een goed verliezer. Daar ben ik gewoon heel goed in. Niet dat ik er goed tegen kan, maar over het algemeen ben ik de verliezer. De afgelopen drie zondagen bijvoorbeeld. Drie wedstrijden verloren. Stijf onderaan met 0 punten uit drie wedstrijden.

Als ik een pitch doe voor een opdracht wil ik nog weleens winnen, maar meestal ben ik tweede. Afgelopen week nog een belletje gekregen van een potentiële grote klant na afloop van een pitch. Dat is ongeveer hetzelfde als het uitmaken van een verkering. 'Wij vonden dat jullie een hele goede presentatie hadden, vooral erg onverwacht en origineel, maar..'  Fifty ways to leave your lover.

Soms kan je ook onzichtbaar verliezen.

'Hee, tijd niet gezien!, hoe is het?'.

'Ja goed, ik ben net terug van vakantie, met mijn vriend'

Tsja, 1-0 voor haar niet aanwezige vriend. Dan maar een gezellig praatje en dat is ook prima hoor, ik ben heus wel in staat tot normale volwassen conversatie en heb daar nog lol in ook. Maar ze was wèl leuk en toch kennelijk reeds gelukkig. Goed voor haar.

Valt er nog meer te verliezen? Jawel hoor, ik had ooit aandelen die miljoenen waard waren, dus ik kan met recht zeggen dat ik miljoenen heb verloren. Ik had ooit een gezonde knie, nu doet ie altijd pijn. Ik had ooit een basisplek in de zaal, maar door mijn knieproblemen verloor ik die. En nu wonnen we wel in de zaal afgelopen vrijdag - onze eerste eredivisiewinst - maar als reservekeeper is dat toch anders.

Maar ik bedoel dus dat ik het niet zo erg vind, al dat verliezen. Dat is juist wel interessant. Er blijft nog zoveel te winnen. Vanochtend kwam ik na een weekend verliezen langs het Canadaplein dat al zwart stond van de mensen. Die mochten allemaal een gratis kaart halen voor Borsato. Dat mogen alle Alkmaarders, want Marco gaat voor ons optreden. En dus stonden ze allemaal voor Theater De Vest in drommen te wachten in de miezerende regen. Mij niet gezien, maar wel leuk om doorheen te lopen.

En precies op de route die ik koos zag ik ineens het meisje van de fopwinkel, wachtend op haar gratis kaartje. Zij zag mij ook aan komen lopen en we groetten elkaar vriendelijk. Lekker midden in het herfstweer met vlagerige wind en net-niet regen. Straks worden de dagen ook weer korter en het wordt kouder en guurder. Daar hou ik wel van. Ik zou niet weten hoe je van de zomer kunt genieten als er geen herfst en winter is. Dat is namelijk ook gewoonweg dom. Zomer is maar een kwart van de totale seizoenen, dus verspil je tijd niet aan klagen over die andere driekwart.

Net als verliezen. Dat moet je waarderen. Deze maandagochtend is prima.

Weten ouders van tevoren dat ze een mooi en levenslustig meisje krijgen en noemen ze dat dan Froukje? Of wordt een meisje Froukje genoemd en groeit ze daarna uit tot een mooi en levenstlustig meisje? Gisteravond was ik even naar een optreden van Beef en daarna zat ik thuis met vriend S. op de bank te zappen. Zo kwam ik in Sixpack terecht, de experimentele televisie van Heineken en SBS6 waar je soms weleens in terechtkomt. En meestal met veel plezier.

Wij zitten dat dus te kijken en zij is er ook weer, het leukste meisje van Sixpack. Haar naam wist ik niet, maar zij is wel mijn favoriet. Dat zou natuurlijk moeten zijn omdat de televisie die zij maakt en de manier waarop zij mensen benadert zo speciaal, origineel en verfrissend is dat ze er voor mij uit springt. Dat wil ik niet helemaal ontkennen, maar het is toch vooral de combinatie van schoonheid, levenslust, lef en sex-appeal. Ze is zo iemand die haar schouders niet in haar topje kan houden en haar haar niet uit haar gezicht. Alles heeft bij haar een eigen willetje, maar het deert haar niet. Ze trekt het schouderbandje recht en veegt de lok uit haar gezicht.

Vandaar dat ik vanochtend even op zoek ging naar haar naam. Op de site van Sixpack vond ik die ook gauw genoeg, maar ik had het natuurlijk kunnen raden. Ze heet Froukje. Helemaal logisch! Ik stel me zo voor dat haar vader uit de mediterannee komt en haar moeder uit Friesland. Temperament en nuchterheid in een mooi lichaam(pje). En dat die ouders wisten dat ze zo iemand op de wereld zouden zetten en bedachten dat Froukje daar wel bij zou passen.

En nu hou ik op, want als ik even doorfantaseer dat komt er alweer een vaste vriend in beeld met wie ze sinds haar zeventiende een soort los/vast relatie heeft en die ze inmiddels heeft ingewisseld voor een fotograaf of een DJ of een organisator van dansfeesten. Zulke meisjes zijn nooit vrij.

Sinds begin van dit seizoen doe ik weer aan zaalvoetbal. Dat heeft een aantal voordelen. Zo ga ik op donderdag bijvoorbeeld niet meer naar de kroeg, want anders ben ik vrijdagavond veel te suf. Vrijdagavond is de vaste zaalvoetbalavond in de eredivisie en brengt ons naar plaatsen als Roermond, St. Michielsgestel en Leek. Ik ben weliswaar reservekeeper, maar je zal maar in moeten vallen en niet scherp genoeg zijn.

Een ander voordeel is bijvoorbeeld de dreiging van dopingcontrole. Niet dat ik doping gebruik, maar als ik bijvoorbeeld op een doordeweekse avond een haaltje van een stikkie zou nemen en de vrijdag daarop word ik toevallig gecontroleerd, dan kan ik twee jaar geschorst worden. Op cannabis kan je namelijk geschorst worden. Afijn, als het al veel gebeurde is dat nu dus uitgesloten.

Omdat ik nu ook 4 dagen sowieso intensief met voetbal bezig ben, ga ik vroeger naar bed, omdat ik fysiek gewoon rust nodig heb. Ik sta echter ook vroeger op en eet regelmatiger en minder vet, omdat ik met vet eten niet lekker kan spelen. Op zaterdag ben ik ook fitter aangezien we vrijdag pas tegen elven een eerste biertje pakken en pas nadat we fysieke inspanning hebben geleverd. Dus op zaterdag ben ik ook weer fitter en daardoor is mijn huis schoner en kook ik lekkerder eten en kom op zaterdag ook weer toe aan het kwalitatieve aspect van mijn dagelijks werk.

Maar bovenal heb ik de zondag herontdekt als uitgaansavond. Super. De stad is lekker gezellig en toch rustig en er gaan leuke mensen uit, die op andere dagen de stad mijden of überhaupt niet terug te vinden zijn in de meutes die op vrijdag en zaterdag gaan stappen. Zo kwam ik op drie zondagen allemaal leuke meiden tegen. Lisette, Anne, Suzanne, Yvonne, Nicole, Annemiek en nog wat waar ik de naam niet van ken.

Okee, ze hadden allemaal een vriend, maar dat zie ik door de vingers. Goede stapavonden en zware maandagochtenden. Die waren echter toch al zwaar.

Drie weken gelden heb ik mijn spinternieuwe televisie weggebracht. Hij was 7 maanden oud en hield ermee op. Garantiewerk dus. Drie weken niets gehoord en toen hebben ze gebeld. Ik heb hem gisteren opgehaald. Gisterenavond weer terug gezet op mijn slaapkamer. En hij doet het niet.

Wat moet je daar nou mee? Er zit niets anders op dan dat ik weer terugga naar de winkel. Maar dat is het allervervelendste. Dat kost zoveel tijd en die tijd kan ik wel maken, maar dat zijn typisch van die dingen waar ik niet op zit te wachten. Expert, daar wordt je wijzer van! Ze zijn bij Expert echter niet zo wijs dat ze even kijken of dat ding het ook doet. Ze hebben hem naar Philips gestuurd en teruggekregen en nu zit ik met het gezeik.

Nu kan ik weer naar het reparatie centrum van Expert De Graaf in Castricum om daar mijn televisie af te geven aan één of andere simpele Henkie in een afgeknipte spijkerbroek, met witte sokken in zwarte sloffen en een Bugs Bunny t-shirt die ongetwijfeld zal zeggen 'dat ie er ook niets aan kan doen'.

Leefde Sylvia Millecam nog maar, dan kon ze in 'Ook dat nog' de handelswijze van Expert aan de kaak stellen. Samen met Hans Böhm. Maar dat programma is niet meer. We pikken al die shit van dat soort bedrijven. Je kan je ook nergens toe wenden. Je televisie is stuk en je kan gewoon minstens zes weken niet kijken. Dat is toch te belachelijk voor woorden?

Dat moet eens met een lease-auto proberen, of met webhosting. Stel dat je zes weken uit de lucht bent? Ik denk dat Chello meteen failliet verklaard wordt door de pers en dat de aandelen naar een nulpunt dalen (zijn ze eigenlijk genoteerd?). Maar Expert komt ermee weg. Het is niet vreemd. Ik ben ook niet eens zo kwaad als ik me voordoe, omdat het ingeslepen onrecht is. Je kijkt er niet meer van op.

Maar vannacht begreep ik het! Weblogs zijn het geheim. Als ik hier op Seelaavie klaag over Expert. En het woord Expert veel gebruik (Expert). Dan sta ik binnen de kortste keren hoog in de Google ranking en dan kan iedereen die iets wil weten over Expert, eerst even mijn gezeik lezen over zes televisieloze weken. Expert De Graaf in Castricum. Wat een knoeiers. En als u ook wat te zeiken heeft, reageer dan of link naar dit stukje, dan zullen ze het bij Expert gauw gennoeg doorhebben, dat 'Ook dat nog' nog steeds bestaat. Weblogs als barometer van de consument voor falende dienstverleners.

Ook dat log.

Waarom werk ik eigenlijk? Ik zou best een jaar of twee jaar niets kunnen doen. Of ik zou werk kunnen kiezen dat me een paar uur per dag kost. Beetje de projectmanager uithangen en elke maand een paar duizend eurootjes verdienen en voor de rest uitslapen, een moestuin bewerken, beter leren koken, een hond opvoeden en meer boeken lezen. Daarnaast lekker trainen en een paar keer in de week voetballen.

Dan wel naar Amsterdam of New York verhuizen natuurlijk, want daar is altijd wat te doen. En omdat ik altijd vrij heb en altijd geld word ik hartstikke erudiet. En omdat ik erudiet word en een cursusje neem, leer ik ook nog leuk schrijven. Of  ik bedoel echt schrijven. Met mooi taalgebruik en ingewikkelde woorden. Nog ingewikkelder dan erudiet. Overal vergaap ik me aan fantastisch mooie vrouwen met beroepen als actrice, advocate of kunstcriticus. En zij vergapen zich aan mij.

Maar ik ben een beetje honkvast en in mijn eentje onderneem ik niet zoveel dingen. Als je zestien ontken je zulke dingen in alle toonaarden natuurlijk, zeker op het VWO waar toch alle intelligente en goedbedeelde kinderen met dergelijk progressieve 'ik wil wat van de wereld' zien denkbeelden op hun netvlies lopen. Dan ga je niet verkondigen dat je daar te kneuterig voor bent. Nu ben ik twee keer zo oud en durf ik het wel toe te geven. Ik geef er niet zoveel om, denk ik.

Het rare is dat ik mezelf wel een kneutertje vind, maar dat ik in Alkmaarse contreien nog een redelijk vrijgevochten bestaan heb. Maar dat is natuurlijk niets in vergelijking met echte grootstedelijke kosmopolieten, die zomaar besluiten om morgen te gaan skieën in Colorado en echt hun eigen huis niet stofzuigen. Daar heb ik ook niet zoveel mee hoor, ik geef daar niet echt om. Maar ik heb weleens het gevoel dat ik meer in mijn mars heb, zoals moeders met kinderen in de pubertijd weer terug gaan naar school, voor een brevet van eigenwaarde.

Tsjonge, wat heeft een mens toch een behoefte aan bevestiging. Daarom werk ik dus!

Ik ga op skivakantie. Geen idee waarheen, maar waarschijnlijk Frankrijk of anders Oostenrijk. Maakt me ook niet uit. Nu moet ik op les. Niet van mij, maar van de mensen met wie ik ga skieën. Ik vind zelf natuurlijk helemaal niet dat ik op les moet. Skieën is in principe gewoon vallen, maar dan van een berg. Ik vond de eerste keer dat ik ging skieën al niet dat ik op les moest. Les is voor mietjes.

Dus ik ging op les. Zes jaar geleden ofzo. Mijn vriendin had een skivakantie voor ons geregeld met haar familie mee. Die gingen allemaal al tientallen jaren op skivakantie. En dan gingen ze tochten maken en daar vertelde ze vantevoren ook vanalles over. Ik had daar helemaal geen voorstelling bij. Dus ik knikte en ik wachtte het af. We gingen naar Morzine.

Op de eerste dag ging ik toch min of meer gedwongen op les. Mijn vriendin - die allang kon skieën - ging met me mee. Anders ging ik niet en dat vond ik niet eens kinderachtig. Op de oefenweide in sneeuwploeg achter een gozer in een rood pak aan. Zonde van mijn tijd. Na de les een skipas gehaald voor het hele gebied en de lift gepakt. Tegen alle adviezen in. Toen ik boven stond vond ik de oefenweide toch beduidend minder steil dan de (blauwe) piste. Maar goed, als je je gezicht naar het dal draait en je skies naast elkaar zet ga je vanzelf naar beneden. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik nam de piste gewoon van links naar rechts en remde dan uit alle macht, draaide om en deed dat vice versa. De stukken waar ik kon uitglijden in het dal nam ik gewoon rechtstreeks naar beneden. Ging prima! Iedereen bleef wel uit mijn buurt om niet verpletterd te worden door 95 kilo onervaren enthousiasme op carve skies.

De volgende morgen moest ik weer naar die les, want ik had al betaald. We gingen gelukkig nu wel naar boven en ik leerde een aantal nuttige dingen. 'kewiekt op jouw talskie'. Goeie tip. Dank je maat! en hoppa, weer in de lift, effe rood proberen.

Die middag ben ik meegeweest op zo'n tocht. Ik heb de zwarte bügels gemeden, maar voor de rest ging het best. De derde ochtend skiles heb ik het in- en uitstappen van de lift geoefend, want daar was ik inmiddels in de 'Portes du Soleil' berucht om. Zowel aan Zwitserse- als aan Franse kant had ik al diverse slachtoffers gemaakt. Zelf bleef ik wel overeind. De volgende vier dagen geen les meer gelukkig en alleen maar geskied en niemand hoefde te wachten en op het laatst waren ze zelfs niet meer bang voor me.

Twee jaar later ben ik weer geweest. Hinterglemm. Kneiterharde sneeuw, dus even wennen, maar we gingen als een trein. Ik hoef dus niet op les.

Maar ik zal mijn beste beentje voorzetten en een lesje nemen, zodat er niemand op me hoeft te wachten. Maar vooral omdat sommigen van jullie dit lezen. En voor een gezellige maandagavond..

Kost dat eigenlijk, zo'n les? en kan je er ook een biertje kopen?

Sinds zaterdag heb ik een beroemde neef die me nu vanaf een enorme poster zit toe te lachen. Het is Lodewijk, van Eigen Huis en Tuin. Nog leuker is dat een oom van mij zocht naar Lodewijk op het internet en terecht kwam op Seelaavie. De oudere broer van die oom - zijn jongste oudere broer - kwam hier afgelopen zaterdag die poster brengen. Ik zat met het zweet op mijn rug alhier te werken, omdat mijn andere neef - de zoon van de zus van de vrouw van de man die hier gisteren die poster kwam brengen - gisteren een ontwerp moest maken en daarvoor zou ik wat dingen op papier zetten.

En ik ben afgelopen weekend in een heel goed boek begonnen: Borderliner van Caroline Kraus. En omdat haar hond doodgaat in het boek - ze laten hem inslapen - stroomden ineens de tranen over mijn gezicht afgelopen zaterdagavond. Higgins gaat namelijk dood. Higgie is de hond van mijn ouders die dus die poster kwamen brengen afgelopen zaterdag. Ik moest de hele zaterdagavond aan een In Memoriam denken en dacht dus terug aan dertien jaar lieve boxer, dat veel even niet mee. Maar die I.M. komt wel, vooralsnog leeft ze nog.

Maar het leverde nog wel een aardige spraakverwarring op. Mijn vader heet namelijk Hidde en de moeder van de vriendin van mijn neef - de zoon van de zus van mijn moeder dus en niet de zoon van de broer van mijn vader, want dat is Lodewijk - dacht dat we Hidde gingen laten inslapen en niet Higgins. Haha, nee, moesten we maar niet doen.

Gisteren verloren van Vitesse...zelf wel aardig gespeeld, maar daar schiet ik dus niets mee op. Ook nog naar Bergen Jazz & Sail geweest. Prima avond. Zware ochtend..

'Hoi'

'Hoi'

Ja, wat zeg je dan nog meer. Je kan natuurlijk haar naam vragen, maar de bedoeling is dat je meteen een onuitwisbare indruk maakt. Het moet dus een beetje origineler. Ze wendde zich weer tot de bar.

'Wacht, stop, zo blijven staan en recht vooruit blijven. Nee, niet naar mij...gewoon naar de bar'

Ze keek me vragend aan en ook een beetje ontdaan door het bevel-achtige karakter van mijn woorden.

'Ja sorry, ik bedoel, het was in één keer zo'n mooi plaatje. Dat licht zo'n beetje op de achtergrond en je keek lekker eigenwijs de kroeg in. Je leek even een tv-ster, of een model. Ben je model?'

Slappe teksten natuurlijk, maar zo wordt het spel gespeeld. Iedereen hoort graag complimentjes en met een paar glaasjes op ben je niet op je hoede en gaat vleierij als zoete koek naar binnen. Of je wordt uitgelachen, maar dat is het risico en dat gebeurt opvallend weinig terwijl de meeste vrouwen beweren, dat ze dat altijd meteen doorhebben. Nou, vergeet het maar.

'En kijk me nu eens aan? ja zo, maar dan door me heen kijken en glimlachen. Nee, niet lief lachen. Gevaarlijk lachen. Ja bijna! gevaarlijker nog..haha, wat een vrouw!. Wil je wat drinken...eh..'

'Nee'

'Ja je naam wil ik natuurlijk weten, dat je niets wilt drinken snap ik, want je staat met twee glazen rosé in je handen'

Je moet je niet laten afbekken, want ze is ook niet dom en snapt wel dat je aan het slijmen bent. Ze speelt het spelletje even mee, maar schiet terug achter haar verdediging. Dus meteen maar overgeschakeld op brutaal.

'Waarom wil je dat weten?'

'Dat praat makkelijker'

'Misschien wil ik wel niet met je praten'

'Misschien niet nee, maar zeg je naam nou maar..'

'Nicole'

'Hoi Nicole! Ga je nog antwoord geven op mijn vraag?'

'Of ik wat wil drinken?'

'Nee of je model bent. Ik bedoel, je ziet er niet bepaald slecht uit, je hebt alleen al ogen om in te verdrinken'

Huppetee! meteen een complimentje erachteraan en ik zie dat het werkt.. Ze slaat haar ogen eventjes neer en giechelt. Had ik dit maar geweten toen ik zestien was!'

'Nee'

'Waarom niet?'

'Ach, ik weet niet...'

Aha. Ze wordt verlegen en vertrouwt het niet. Terecht natuurlijk, maar daar moet ik wat aan doen.

'Wat studeer je?'

Ze studeert natuurlijk niet dat zie je zo, maar dat geeft niet. Je moet ervan uitgaan dat ze intelligent is, dat is namelijk weer een compliment. Niet dat studeren gelijk staat aan intelligentie. Maar het gaat hier even niet om de nuance, het gaat om de indruk.

'Nee, ik werk. In Heerhugowaard.'

Ze was assistente weet ik het wat. Maakt ook niet uit, het gesprek liep en we lulden een lekker halfuurtje door. De lichten gingen aan en mijn vrienden stonden alweer buiten.

'Oh, ik moet gaan!'

Drie zoenen en wegwezen. Dat noemen we investeren. Slappe gesprekken met veel complimentjes en dan niet eraan zitten en  wel ineens weglopen. Als je dat vaak genoeg doet, pluk je op een gegeven moment vanzelf de vruchten.

Vermoeiend hoor, single zijn.

Na een condoléance met zijn allen afgesproken om nog even bij mij in de tuin te gaan zitten. Beetje napraten, biertje drinken. Mijn idee, dus ik haal de biertjes. 24 Blikjes Heineken, kosten: 16 euro en 95 cent.



Naar huis gefietst en de biertjes koud gezet. Een paar stoelen uit de krochten van mijn schuurtje getoverd en in een kringetje in de tuin gezet. En toen de kussens op mijn 'lovers-seat' tuinmeubel gelegd, dat ik met mijn vorige kortstondige relatie op de kop tikte bij Intratuin, kosten: 159 euro.



Openhaardblok in de vuurkorf gegooid, goed voor drie uur brand en heel erg geschikt als firestarter. Uiteindelijk met zijn zessen één speciaal blok en twee zakken hout opgestookt, kosten: 12 euro en 95 cent.



Mp3 spelertje aangesloten met computerboxjes en een verlengsnoer, zodat we de hele avond van het ene naar het andere nummer konden flippen. Zonder al te veel te praten, want vuur is om in te staren en muziek om naar te luisten, kosten 500 euro (maar 5 jaar geleden waren MP3 spelers erg duur).



Honger. 3 pizza's besteld voor zes man. Allemaal een halve, kosten: 19 euro.



Een zachte septemberavond met een lekker fikkie, een biertje, een pizza en vijf vrienden om je heen, onbetaalbaar.