Seelaavie

Ik zeg dat Bush gaat winnen. Zojuist heb ik het Amerikaanse kiessysteem bestudeerd en ik begrijp er het vologende van: Op 2 november gaat de bevolking kiezen, maar die kiezen dan kiesmannen. Kiesmannen zijn een representatief aantal volksvertegenwoordigers per staat die uiteindelijk op 13 december de definitieve president vaststellen. Dus Californië heeft 55 kiesmannen en als 50,1% van de mensen in Californië op Bush stemmen, dan worden alle 55 kiesmannen uit het republikeinse kamp afgevaardigd naar de kiesmannenverkiezingsdag op 13 december. Zo kon Bush vorig jaar dus al winnen, want hij had 47,9% van de stemmen, terwijl Gore er 48,4 % had. Maar Bush had 5 kiesmannen meer, dus hij won. Michael Moore heeft hier een boekje over geschreven, waaruit blijkt dat de winst van Bush in ieder geval dubieus was. Stupid White Men. Maar dit terzijde.

Dit jaar zijn er 7 kiesmannen meer, die volgens het stemgedrag van 2000 allemaal in het Bush kamp zouden vallen. Dit jaar zijn er 15 Swing States - staten waarvan nog niet bekend is of ze in het Republikeinse- danwel in het Democratische kamp zullen vallen. Daarvan zijn er drie nogal groot en dat zijn dus Key Swing States, want ze hebben samen 68 kiesmannen af te vaardigen. De andere Swingers hebben 96 kiesmannen af te vaardigen. Als we de swing states niet meerekenen staat Bush op 197 kiesmannen en Kerry op 179. Een verschil van 18 kiesmannen dus. De samenstelling van de kiesmannen van Kerry is opvallend, want het zijn de kiesmannen van New York (31), Illinois (21), Californië (55) en nog wat kleine staten (ook Washington, maar dat zijn er maar 11). Bush heeft alleen Texas met 34 kiesmannen als grote staat en voor de rest allemaal enorme staten qua oppervlak en klein qua kiesmannen.

Nu heb ik deze feiten natuurlijk allemaal gereproduceerd uit de vele artikelen die de afgelopen week zijn verschenen. Ik heb ook helemaal geen onderbouwde stelling over wat er nu precies gaat gebeuren. Maar je zal zien dat Bush wint en daar is een hele simpele verklaring voor: Religie.

Bush is een evangelist. Hij lult altijd over god. Ik denk dat het voornaamste verschil tussen Bush en arabische religieuze leiders gelegen is in het fiet dat ik Bush versta en de arabische leiders niet. Ze zeggen namelijk dezelfde dingen. 'Oorlog is goed, want de vijand is slecht'. 'De vijand is slecht, omdat hun religie slecht is'. 'Ze moeten onze religie hebben, want die is beter'. Dat is natuurlijk je reinste lulkoek, maar voor mensen die het antwoord niet weten en bang zijn voor de toekomst is het wel makkelijk om te geloven. Niemand weet natuurlijk het antwoord en op het laatste moment kiezen mensen altijd voor datgene wat ze kennen. Dus kiezen ze voor Bush, want die maakt het simpel. Die praat niet over de kwetsbaarheden van Amerika. Die heeft geen zelfkritiek, die wijst lekker naar een ander. 'Rid the world of evildo-ers'. Loze retoriek voor een Nederlander, maar uiteindelijk het allerduidelijkst voor de Amerikaanse zwevende kiezer.

Religie is macht, dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo zijn. Daarom zal Bush winnen. Omdat mensen toch stiekum een beetje bang zijn voor god. Ik denk dat Kerry niet eens aan 200 kiesmannen komt. Of precies, want één van de 3 key Swing States gaat wel naar Kerry en dat is Pennsylvania met 21 kiesmannen. Florida gaat naar Bush, want de zwarte kiezers daar moeten veel te veel moeite doen om zich te kunnen registreren. En Ohio stemt altijd op de winnende president en dat is ook Bush.

Alle andere Swing States zijn klein qua kiesmannen en groot qua oppervlak. Dus daar is de bevolkingsdichtheid laag en de angst voor het vreemde hoog. Daar staat the good book hoog in het vaandel en dus kiezen ze allemaal uiteindelijk voor Bush. Kerry maakt geen kans.

Eén van mijn voormalige compagnons vroeg mij ooit om een aanbevelingsbrief te schrijven voor een jongen die onze organisatie ging verlaten. Hij wist echter best wat ik van die gozer vond en hoopte al een beetje op wat sarcasme. De brief is nooit gebruikt, maar wel legendarisch:

Beste XXXX,

In de periode dat wij hebben samengewerkt heb ik je leren kennen als een
collega die verkeerde beslissingen niet schuwt en altijd vooraan staat
als er iets te verdelen valt. Je hebt een belangrijke bijdrage geleverd
aan het huidige niveau van professionaliteit in de organisatie, met name
je strakke houding heeft ervoor gezorgd dat we veel klanten bijna konden
leveren wat ze behoorden te krijgen. Ik heb veel respect voor je
kennis op gebied van Microsoft die je ook ten toon hebt gespreid in het
bouwen van applicaties voor de interne organisatie. Gelukkig gebruiken
we ze niet, anders zou ik niet weten wie er elke week de bugs moest
fixen.

In onze organisatie hebben we niet altijd de theoretische correctheid
kunnen handhaven waar jij zo graag over discussieert, anders was je
ongetwijfeld nog beter tot je recht gekomen. Een organisatie die meer
gestructureerd is en waarbij je zelf de lijnen kan uitzetten onder
iemand anders verantwoordelijkheid is op jouw buik geschreven.

Het is jammer dat we niet eerder tot deze conclusies zijn gekomen en ik
wens je dan ook veel succes toe bij het accepteren van een andere baan
en onthou:

Hij die de hoed omkeert, heeft de klok!

Je bent meer dan welkom deze brief als referentie te gebruiken en men
kan mij altijd bereiken voor vragen.

Met vriendelijke groet,

Peter Hoekstra

'Straten lijken te huilen, maar ik kan nergens schuilen'. Abel schalt door de vertrekken van het kantoor, want hij was kennelijk op de radio en als dat deuntje eenmaal in je hoofd zit gaat het er niet meer uit. F. kwam zingend binnen en ik nam het over. En ik heb anderen alweer aangestoken.

Dat is natuurlijk verschrikkelijk als straten huilen. Maar het had beter gekund. Hij had moeten zeggen dat bomen lijken te huilen. Want daar wil je juist schuilen, maar dat kan nu niet, want ze huilen! Gemiste kans, maar ja. 

Haha, nee, dan de derde regel: 'Wolken lijken te vluchten'. Wat bedoel je daar nou weer mee? Als wolken vluchten dan verschijnt de zon toch? Of begrijp ik iets verkeerd? Dus dat lijkt me domme beeldspraak voor liefdesverdriet.

Of deze: 'Je kent mijn stem niet. Wie ik ben is wat je nu ziet, wil je dansen met illussies..'. Die Abel heeft dus een heel ingewikkeld meisje te pakken. Ze is niet wie je nu ziet en wie ze wel is weet je niet, want je kent haar stem niet. En dan dat sarcasme erachteraan. Dat ze dan nog vraagt of je wilt dansen met illusies. Wat een kreng. Dan ben je lekker aan het dansen en dan is er ineens van alles aan de hand. Hij mag blij zijn dat ze tegenwoordig zijn verjaardag vergeet en dat het al lang verleden tijd is.

Het is een beetje als Hans Teeuwen. 'Langs de schaduw van mijn wanhoop...' , maar dan geen parodie.

'Langs de schaduw van jouw wanhoop
overwoekert het besluit
door de storm nog niet bedwongen
slechts de tranen op de ruit.
Geeft de leugen je geen vleugels
raakt de waarheid in de war
dan zijn keizers slechts nog helpers
en huilt de oude nar.'

(ik had een link naar deze tekst willen plaatsen, maar ik vond alleen maar bloedserieuze sites van mensen die hoop en inspiratie uit dit gedicht hebben geput. Of zij zien meer dan ik, of ze begrijpen er niets van. Dit gedicht is toch een grap!?)

Evengoed zing ik 'Onderweg' van Abel elke keer uit volle borst mee. Prachtig lied. Gaat nergens over. Kan iemand mij de titel verklaren?

Er was eens een producent van een schoonmaakmiddel. Die bedacht dat zijn schoonmaakmiddel gewoon op alle oppervlakken gebruikt kon worden. Dit natuurlijk in tegenstelling tot gewone allesreiniger. Gewone allesreiniger heb je namelijk in allerlei versies. Een allesreiniger voor metaal, eentje voor natuursteen, eentje voor parket en eentje voor tegels. En als je een ander oppervlak wil schoonmaken, dan moet je naar de groothandel voor schoonmaakmiddelen. Daar kan je het misschien krijgen.

Maar! Dat is nu dus voorbij, want deze producent heeft een schoonmaakmiddel voor alle opervlakken. Gelukkig, en nu De Verkoop. De producent zocht en hij zocht, maar hij kon geen enkel reclamebureau vinden dat hem behoorlijk kon helpen. Ze zaten allemaal te zeuren over de unieke propositie van zijn product en wilden hele mooie filmpjes maken. De producent zag dat niet zitten. Hij had een peperdure videocamera en een huis vol verschillende oppervlakken en hij wist wat ie wilde, dus die bureaus waren alleen maar duur. Dus hij zegde alle bureaus af en ging zelf aan de slag met zijn zoon. Die had immers een dure computer en kon wel aan software komen om filmpjes mee te knippen en plakken. Zo gezegd, zo gedaan.

De man smeerde zand op de tegels in zijn keuken en gooide bloem in zijn metalen gootsteen, zijn zoon filmde nauwkeurig hoe pappa met een zwierige beweging zijn tegels schoonmaakte en de gootsteen had ie gelukkig al gefilmd voordat pa dat pak bloem erin flikkerde, want moeder moest erbij komen om het echt schoon te krijgen. De mannen pakten ook nog 750 flessen van het middel en zetten die allemaal in de keukenkast en maakten een shot van de kast en van een alleenstaande fles. Toen ging zoonlief aan de slag.

Beetje knippen, beetje plakken. Alles vies en 'hee, kijk nou?!', alles ineens weer schoon. Het was een mooi filmpje geworden. Vol trots liet hij pa langskomen om het resultaat te bekijken.Pa vond het ook mooi, maar het mistte nog iets. Een zin ofzo die zegt dat het een goed product is. Hoe noem je dat ook alweer? 'Een slogan!' riep zijn zoon. Ja, dat was het. Ze moesten een slogan.

'Het product bij uitstek' riep moeder uit de keuken, 'Schoonmaken, precies zoals u het wenst' opperde oom Philip die inmiddels elke dag over de vloer kwam omdat hij 'verstand had van marketing'.

De producent sprong pardoes op tafel en riep; 'Het product in de paarse fles!' en iedereen was het meteen met hem eens. Daar kon niemand omheen, want ze hadden toch immers het product dat alle oppervlakken kon schoonmaken in de paarse fles? Oom philip deed de voice-over en het filmpje was nu klaar. Tevreden trokken ze een biertje open en namen plaats op het ruime terras aan het water.

De buurman was nieuwsgierig geworden en nodigde zichzelf uit voor een biertje. Hij moest natuurlijk het hele verhaal horen en wel vier of vijf keer. Ze wisten het niet zo goed meer, want ze begonnen een beetje beschonken te raken. Opeens zei oom Philip dat ie wist hoe het nog een beter filmpje kon worden. Iemand moest het product nog aanprijzen. Als een soort demonstratie. Dat maakte het pas echt geloofwaardig. 'En', zo ging hij verder, 'Ik vind dat wel wat voor onze buurman hier'. De producent was meteen enthousiast en sprong op. 'We doen het nu!'. Hij was immers ondernemer en hij kon snel denken en handelen. 'Geef de buurman een kop koffie en zet de camera klaar. We gaan filmen!!'.

Ze zetten alle TL-balken in de keukenkast aan en de inmiddels redelijk nuchtere buurman ervoor. En met 750 paarse flessen in zijn rug en een fikse glimlach stelt de buurman zichzelf voor:

"Hallo ik ben Thomas Klop en dit is Cillit Bang! het product in de paarse fles!"

En? heeft u het al gekocht? Cillit Bang? Ja hè! Want het werkt wel natuurlijk, die reclame. Geef maar toe..

'Gaan we naar de sauna?'

meisje 1: 'Nee, ik hou niet van de sauna.'

meisje 2: 'En ik krijg pijn in me kop als ik dronken in de sauna zit'

meisje 1: 'Jij hebt toch een website? Mijn zus heeft dat weleens laten zien. Als je in de sauna mag, kom ik dan op Internet?'

'Ja'

Maar in die sauna ben ik mooi niet geweest, ik lag wel op een hoogpolig tapijt met mijn laatste biertje in mijn hand en een konijn naast mijn hoofd. Dat tapijt kostte 800 euro, waarom ik dat te horen kreeg is me onduidelijk. Twee meiden zitten op de bank te ratelen over sex en stellen me ingewikkelde vragen. Op die leeftijd was ik nog maagd! Ik probeer het konijn te roepen, maar die is zijn hok weer ingerend. De sauna mag niet aan, dat duurt anderhalf uur. Ik realiseer me dat het bijna 4 uur is en ik wil naar huis, maar het tapijt ligt lekkerder dan mijn bed. Ik moet op tijd weer op...

Het is nu 6 uur later, ik heb pijn in me kop en zit op kantoor. Er kwam net een klant even een presentatie halen, dus nu zit ik hier. Nog even wat dingetjes doen en dan ben ik weg.

Vroeger had mijn moeder een boek met spreekwoorden dat heette 'Ondersteboven is ook rechtop'. Dat boek heb ik uren bewonderd. Vaak op de wc of in de studeerkamer van mijn vader, maar meestal in bad. Ik vind een bad namelijk een traktatie, daar kan ik zo een uur inliggen. En dan met zo'n boek met alleen maar spreekwoorden. Dan kan je lekker rustig nadenken en wegdoezelen terwijl je je bedenkt dat het omgekeerde van binnenstebuiten niet buitenstebinnen is, maar binnenstebinnen of buitenstebuiten.

Dat is toch raar, want je zegt automatisch buitenstebinnen in plaats van binnenstebinnen als de vraag je wordt gesteld. Of buitenstebuiten natuurlijk. Waar kan je nou anders over zoiets nadenken als in een lekker warm bad met veel schuim? Daarom kijk ik altijd naar de huizen met een bad als ik naar de huizen kijk. Als er geen bad inzit, dan hoef ik het niet. Stel dat ik ooit kinderen krijg en ik heb geen bad! Waanzin. Een bad is onmisbaar bij het opgroeien.

Je leert ontspannen in een bad en mijmeren. Of een keer lekker doordenken zonder doel. In een bad krijg je ook hele oude vingers en een heel rood hoofd. Om het kwartier laat je veel te heet water erbij lopen en verspreid dat langzaam door het hele bad. In ons oude huis kon ik met een heel lang snoer zelfs een zwart/wit televisie op een krukje zetten in de deuropening van de badkamer en dan vanuit mijn bad kijken. Zonder afstandsbediening zodat ik gedwongen was om naar 1,2 of 3 te kijken. Later kregen we Sky Channel en RTL+. Ik heb geloof ik stiekum in bad weleens 'Männermagazin' op RTL+ gekeken toen ik alleen thuis was. Enige zelfexploratie in een bad is natuurlijk onvermijdelijk.

Als mijn ouders samen in bad zaten snapte ik nooit hoe ze dat konden. Maarja, als je zestien bent, zijn relaties en samenzijn ook erg lege begrippen. Niet dat ik daar nu meer van begrijp trouwens, maar gezellig in bad zitten met een vrouw dat kan ik nu wel. Vroeger als ik mijn haar moest wassen, dan kreeg ik altijd shampoo in mijn ogen. Dan kreeg ik van mijn vader of moeder een washandje voor over mijn ogen. En de eerste keer dat ik het zonder washandje kon, toen kreeg ik een dropje. Dat weet ik nog goed, want ik had een hele mooie gele Zwitsal handdoek met een capuchon en ik mocht het van mijn vader aan mijn moeder vertellen en ik mocht ook nog langer opblijven.

Met alleen een douche is dat natuurlijk veel minder romantisch. Een bad is dat wel. Romantisch. Als ik nu in bad wil moet ik naar mijn ouders. Daar kan ik gerust in bad en mijn moeder heeft vast ook het boekje nog wel. 'Ondersteboven is ook rechtop'. Wat betekent dat nou precies? Ik heb mijn hersens helemaal buitenstebinnen gepiekerd en omgekeerd. Dat laatste had ik niet moeten doen, want nu is alles weer normaal. Binnenstebinnen en buitenstebuiten. Terwijl ik het zo graag ondersteboven had gedraaid, zodat ik het begreep. Maar alles zit gewoon bovensteboven en onderste-onder.

Ik moet gauw een huis met een bad, dan kom ik er wel uit.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn gevoel echt opschreef. Dat komt vooral omdat het natuurlijk steeds dezelfde dingen zijn. Dat ik niets van vrouwen snap, dat ik de ware niet kan vinden, dat er niets te doen is omdat iedereen met zijn vriendin voor het haardvuur zit behalve ik of dat ik ergens een leuk meisje heb gezien in een winkel. Steeds hetzelfde verhaal. En als je dat steeds opschrijft, wordt het op een gegeven moment zo zielig. Alsof dat het enige is waar je het over kan hebben.

Sommige mensen zijn het ook al zat, hun conclusie: Eigen Schuld. Ik ga niet naar de juiste kroegen en ik pap niet met de juiste mensen aan. Ik val op de verkeerde vrouwen en ik durf me niet te binden. 'Je hebt allerlei leuke meisjes gehad, maar dan wil je zelf weer niet' of  'Ik weet het niet meer hoor, waar jij op valt' en 'Je verwacht te veel'.

Daarom probeer ik wat minder te zeuren over mijn single-bestaan, maar ik vertel daardoor allerlei spannende verhalen niet. En dat is dus helemaal niet leuk, want nu gaat Seelaavie alleen nog maar over voetballen. Ik moet me er niets van aantrekken en gauw weer verhalen vertellen over mijzelf en de vrouwen. Over mijn vrouwelijk bezoek van vorige week of over de leuke receptioniste die ik twee weken terug zag. Of mijn rampverjaardag in 2000. Of mijn plannen voor een flatje aan zee. Of die voor een vakantie in New York. Of mijn plannen voor kinderboek dat één pagina is gevorderd (haha).

Veeel leuker om te lezen.

En hoe kom ik hierop? Nou, Charlotte schreef zo open over puinruimen dat ik er jaloers van werd. Knap hoor, zo open. Daar wordt het een leuk log van. Lekker niet teveel van iedereen aantrekken, maar gewoon een beetje spannende dingen schrijven. Niet van dat huis, tuin en keukengeneuzel wat niet te onderscheiden is van een brief aan oma. Maar gewoon echte dingen.

Ja, dat ga ik doen!

..en nu moet ik voetballen

Een paar citaten uit de anonieme reacties op Seelaavie:

De manier waarop de VS nu wereld in trekt, is fout. Maar dat ze in ieder geval iets proberen te veranderen, is meer dan van ons introverte continent gezegd kan worden!

wat zielig als je een vrouw nodig heb om je vieze boekjes op te ruimen! mannetjes vogels hebben mooie veren omdat ze dat nodig hebben, de vrouwtjes zijn toch al zijn verzekerd van een wip/nageslacht. hoeveel paar schoenen heb jij eigenlijk???

je blijft me verrassen. Of is verbazen een juistere omschrijving? Je lijkt echt na te denken en lijkt dat echt te kunnen verwoorden. Interessant.

dit is de laatste keer dat ik je weblog lees, bah..maar al te vaak word ik verdrietig en melancholisch van je stukjes'

Een mokkeltje????????? En dat uit de mond van een vrouw!! Weet je wat jij moet doen...zelf even nadenken!!

By the way, super knap en moedig van je dat je toegeeft aan het feit dat je bindingsangst hebt en erover praat!

Als je eerlijk bent meldt je dat van tevoren. Ben je egoist, schijnheilig en totaal op jezelf gericht verzwijg je het kwetst je mensen lekker tot op het bot en maak je jezelf met drogredenen wijs dat die ander zich maar over heen moet zetten en dat de zee vol is met vissen. Typische argumenten voor een angstig iemand die de realiteit wil ontduiken...... en dat is nou net iets wat niemand kan.

Als je een keer met haar uitgeweest bent, dan weet je hoe ze op je overkomt. Je bent nu nog nieuwsgierig naar haar. Als je nieuwsgierigheid bevredigd is, dan weet je ook of zij jou nog verder zou kunnen bevredigen, of dat je haar als ze tegenvalt naar de Mokerhei wenst. In dat laatste geval is je droom verstoord en dan kun je zonder te dromen verder met je leven.

en de mooiste:

Dat is zo lekker aan samenslapen. Vanuit een ijskoude slaapkamer onder de lakens duiken. Je kussen vriest bijna vast aan je wang en je dekbed kraakt van de kou. Maar dat duurt maar even en dat weet je. Lekker een kwartiertje tegen je lief aanliggen en drie keer met je voeten tussen z'n kuiten kruipen. Dan ben je warm.

En na deze warming-up rek je je uit, draai je je op je rug en staart met je kussen in je armen naar het plafond in de pikdonkere kamer, naar voorbijdrijvende dromen die nooit uitkomen. In de stilte van de nacht hoor je je eigen adem steeds langzamer gaan. En als je in de luwte van zijn warmte ligt, hoor je je eigen hart pompen van geluk in je hoofd.

15 verstikkende minuten voor de één
een kwartiertje geluk voor de ander

Halvering van de AOW en verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar. Dat stelt Professor Becker in het artikel 'Generatieconflict' in HP/De tijd. Hij maakt een hele simpele rekensom waaruit blijkt dat de babyboomers eigenlijk geluk hebben gehad met hun VUT-regelingen en pre-pensioenen, maar dat huidige generaties gewoon langer zullen moeten werken. Die hoeven er niet zomaar op te rekenen dat de overheid hun oude dag wel voorziet. Daar kan je verontwaardigd over zijn, maar het is niet echt een keus. Het is een feit. Nu heb ik in hetzelfde opinieblad weleens een artikel gelezen over dat het hele vergrijzingsprobleem een storm in een glas water is en verschrikkelijk wordt overdreven. Dat klonk ook heel aannemelijk. Ik weet het dus niet.

Een oordeel geven is heel moeilijk. In mijn optiek kan je eigenlijk alleen maar naar jezelf en je eigen leefwereld kijken en proberen iets te constateren. En dan constateer je dat het een mentale kwestie is. Er is al heel lang vrede en welvaart, je hoeft niet te vechten voor je bestaan, er is altijd eten, er is altijd amusement en elk seizoen vernieuw je je totale garderobe. Je gaat op vakantie, je werkt een paar dagen in week en je leeft je leven. Werp eens een blik op een hond die alles krijgt wat hij begeert en je ziet een dikke, ongezonde, ongeïnteresseerde en bijkans depressieve ruftende hoop doffe vacht. In het streven naar welvaart is nietsdoen het hoogste ideaal. Wij leven in een maatschappij waar er nauwelijks andere idealen bestaan dan nietsdoen. En wel zolang mogelijk, want we doen er alles aan om zo oud mogelijk te worden.

Ik verwacht wel dat ik zeventig jaar wordt bijvoorbeeld en dan wordt het een hele enge rekensom. Want ik werk vanaf mijn 25ste en als ik het ideaal heb om op mijn 55ste te stoppen, dan werk ik dus maar 30 van de 70 jaar. Wie gaat dat allemaal betalen? Een pensioen heb ik niet, of althans niet echt geregeld. Ik ga er ook helemaal niet vanuit dat ik dat nodig heb, want ik denk dat ik toch wel altijd aan het werk blijf. Mijn idealen zijn nog talrijk en nietsdoen is er niet één van. Daar heb ik een broertje dood aan.

Het is overigens niet zo dat ik vind dat mensen niet op vakantie mogen, of dat ze niet maar vier of drie dagen in de week mogen werken. Integendeel, dat vind ik alleen maar verstandig. Ik constateer alleen maar dat ledigheid verheerlijkt wordt. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan dat ons wordt gebracht door jaren van aaneengeschakelde vrede en welvaart. En dat heeft een prijs; op een gegeven moment is het namelijk op. Dat geeft macro-economische gevolgen die worden ingeleid door impopulair kabinetsbeleid. Alhoewel ik nauwelijks een mening heb over het huidige beleid, is het natuurlijk volkomen logisch dat er een keer een kentering moet komen. Het is een beetje kortzichtig om te denken dat je nietsdoen kan ambiëren met een groep van - laten we zeggen - 10 miljoen mensen en dan tegelijkertijd verwachten dat er genoeg geld en middelen zijn om dat allemaal te betalen en te regelen.

Het is een mentale kwestie. Een halvering van de AOW? Een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd? Een bijdrage voor de huisarts? Tandarts uit het ziekenfondspakket? Mij interesseert het allemaal niet zo. Niet omdat ik te dom of zodanig asociaal ben om te zien dat dit voor bepaalde mensen in de samenleving best een aderlating is. Maar zolang je twee keer in het jaar met het vliegtuig op vakantie kan, dan denk ik dat het wel meevalt.

Kan je nagaan, ik ben lid van de SP. Die zullen me wel royeren als ze dit lezen. En waarom ik lid ben van de SP? Omdat zij de energie hebben om te vechten voor sociale zekerheid, waar ik persoonlijk weliswaar geen biet om geef, maar wat mijn omgeving wel leefbaar houdt. Dat ik het niet nodig heb, wil nog niet zeggen dat een ander dat niet nodig zal hebben. Maar ik weet niet of ik lid blijf, want ik kan nauwelijks ontkennen dat ik een nogal rechtse kijk op de wereld heb.

Ik denk dat Zware Tijden helemaal niet zo erg zijn op zijn tijd en ons weer een beetje wakker schudden. Zodat het winnen van een loterij, gevolgd door een zalig nietsdoen, niet ons voornaamste levensdoel zal blijven.

Ik stond niet alleen met een foto in de krant na de wedstrijd van afgelopen zondag.

Ik speelde ook als een krant.



Maarja, die foto stond er toch maar in.

We hebben een hond op kantoor. Seb. Elke keer als je Seb tegenkomt, kan hij zijn enthousiasme nauwelijks onder controle houden. Hij rent op je af met zijn voorkant en zijn achterkant naar je toegekeerd en likt elk stukje vrije huid dat hij kan vinden. Dan rent hij heel hard weg om een sok of een bal te zoeken en komt dan trots terug om te laten zien wat hij in zijn bek heeft.

Seb is een Field Spaniel. Donkerbruin, iets groter dan een Cocker Spaniel, maar wel de enorme oren die bij een Spaniel horen. Als hij te snel omkijkt ziet hij dus geen zak, want dan flappen zijn oren voor zijn ogen. Hij is pas een paar maanden oud en voortaan drie dagen per week onze kantoorhond. Heerlijk beessie.

Het leven van Seb draait om drie dingen: Spelen? Eten? en Knuffelen? Ohja, er is nóg een ding; Begroeten! Daar begint het altijd mee. Als je Seb tegenkomt, gaat het van:

'Halloooooooooo!! Hallo, Hallo-ho, Lik, Lik....Spelen?'

of ;

'Heeeeeeee, Hallo! Hoi Hoi Hoi! ..Knuffelen?'

en het iets bedeesdere;

'Hee! psst! Snuffel, Lik (trouwe blik)...Eten?'.

Dat laatste valt overigens erg mee, want hij is al keurig opgevoed, maar de geur van een plakje worst maakt hem toch wel nieuwsgierig.

Kantoorhonden zouden verplicht moeten zijn.

'Heb je wéér reserve gezeten? en dus je hele vrijdagavond naar de knoppen? Wat vind je daar nou aan!?'. Meestal haal ik dan mijn schouders op en zeg dat als je de kans krijgt om op het hoogste niveau te voetballen, dat je die kans moet pakken. Reservekeeper of niet. Nou, de meesten snappen er niets van en ze hebben wel een beetje gelijk. Gisteren was het 8 oktober en dus Alkmaars Ontzet. Een fantastisch feest in de stad. Maar Maurice en ik kunnen niet, want we moeten voetballen in Roermond

Het is gezellig in het busje. We zitten met 5 spelers, twee vaders, een verzorger en een chauffeur in de bus. De coach, zijn vrouw, zijn schoonzoon en 7 andere voetballers zitten in het andere busje. Het landschap verandert van strakke verkaveling tot glooiend met hier en daar een industrie. De duisternis valt in en na een rit van ongeveer drie uur komen we in sporthal Jo Gerissen, waar we tegen Fermonia zullen aantreden.

Fermonia heeft wel 19 spelers warmlopen en de muziek schettert veel te hard uit veel te kleine boxen door de zaal. Bij het betreden van de zaal komen we de omroeper tegen die beweert dat we uit Amsterdam komen. 'Beverwijk' wordt hem toegebeten. De omroeper roept jolig door de microfoon dat Amsterdam en Beverwijk voor hem hetzelfde is. Zit wat in, voor de meetsen van ons zijn Tilburg en Maastricht ook één pot nat.

We hebben dezelfde scheidsrechter als in de eerste wedstrijd tegen Leekster Eagles. Een zes-zes gelijkspel met vijf doelpunten van Maurice die sindsdien met zijn vorm loopt te vechten, maar zowel op zaal als veld toch zes goals heeft gemaakt. De scheids is echt prototype zaalscheidsrechter. Kort, gedrongen en overdreven joviaal. Zijn accent verraad een moeilijke avond voor ons. In vloeibaar limburgs grapt hij met de Fermonia Boys. Ik mag het niet zeggen, maar dit soort mannetjes associeer ik onvermijdelijk met nazi-artsen.Och, nu zeg ik het toch (Maar waarom moeten scheidsrechters altijd lachen als ze een overduidelijk domme beslissing hebben genomen, dat verraad altijd dat ze het weten. Het heeft iets kampbeulerigs. Wellust met een fluitje. Dat je het vonnis moet voltrekken okee, maar daar hoef je toch niet bij te lachen?).

Onze eerste keeper staat op de drempel van het Nederlands elftal. Alhoewel dat vinden wij en de bondscoach misschien ook, want die zit op de tribune. Als tweede keeper maak ik erg weinig kans, maar even is er een kleine schok/hoop (het is moelijk om schok en hoop uit elkaar te houden als reservekeeper) als hij een kneiterhard schot met zijn hoofd weet te keren en zelfs te klemmen. Maar in een wedstrijdroes kan je zo'n bal meestal wel verdragen. Zo ook hij. We verliezen, maar het scheelt niet veel. Eén van ons heeft een rode kaart te pakken en is dus naar Roermond gekomen om te verliezen, van het veld gestuurd te worden en de komende vier wedstrijden zeker niet te spelen. Maurice lijkt iets van zijn vorm en scherpte hebben teruggevonden, maar kan het verschil ook niet maken. Lege handen en heel erg ver van huis.

Gelukkig hebben we biertjes in de bus! We drinken lauw bier en maken flauwe grappen. De chauffeur heet Arie, dus ja, daar gingen we dan: Is het nog ver Arie? Ik wil voor enen thuis zijn denk je dat dat kan Arie? Gaan we op kamp Arie? Heb je een pen Arie? en het wat moeizamere: 'Dat is Nordins boek Arie!' en 'Wil Arie koek?'. We belanden bij de coach thuis in Assendelft aan zijn bar in de huiskamer en doen nog twee uur lang stomme drankspelletjes en eten bitterballen en frikandellen.

Rond drie uur zitten Maurice en ik in een taxi vanuit Assendelft naar Alkmaar. We worden gebracht door een taxi van het taxibedrijf van de coach. Tevreden knikken we naar elkaar dat we ons nu toch wel een beetje belangrijke voetballers voelen. Gehaald, gebracht en gelaafd. In een mooi clubtrainingspak en weer een ervaring rijker.

'Als we niet samen gingen, dan had ik het denk ik niet makkelijk volgehouden' zegt Maurice. Geldt voor mij ook. In je eentje iets meemaken is voor een ander soort mensen. Wij zijn meer van 'met je vrienden'. Met zijn tweeën heeft het wel wat.

Toen ik vanmiddag wakker werd lag Hard Gras1 op de deurmat. Gekocht via marktplaats. Uit 1994. Toen Roy Foggia verliet en Romario harten stal op het WK. En Hugo Borst zijn kniebanden scheurde.

Mijn gereconstrueerde kniebanden brachten me gisteren in Roermond.

Tot verbazing van velen - zeker op de voetbalclub - ben ik een fervent kijker van Sex and the City. Dat is namelijk voor wijven, zo wordt mij dan verteld. Ik vind van niet, ik lach me een ongeluk en steek nog eens wat op. Over de single-vrouw in haar dertiger jaren. Daarnaast lach ik me vaak een ongeluk, of zei ik dat al? Ik kan natuurlijk alleen maar naar series kijken over voetballende en zuipende mannen van dertig, maar dat is meer mijn dagelijks leven. Veel te confronterend.

Maar nu is er dus de Net5 -Sex and the City - Farewell tour. Dat had je destijds ook bij het laatste seizoen van Friends en het lijkt me wel interessant om daar eens heen te gaan. Die van Friends lijkt me niets, die van Hill Street Blues zou mijn all-time-favorite zijn, maar ik weet niet of ze dat toen al deden.. Ik ga echter niet alleen! Dus wie wil er met me mee op maandag 22 november in de Escape in Amsterdam?

Ik heb natuurlijk wel eisen. Je moet namelijk een vrouw zijn en ook leuk (echt leuk, niet spontaan & gezellig, dat is namelijk verschrikkelijk). Je moet met het nodige cynisme naar dit feestje gaan en je moet er natuurlijk fantastisch uitzien. Je moet geen belachelijke fan van Sex and the City zijn, maar je moet op zijn minst een paar legendarische afleveringen hebben gezien. Daarnaast moet ik je eigenlijk nog niet kennen en moet je heengaan voor de lol van het feest en in de tweede plaats voor de lol van een date. Je moet dinsdag 23 november vrij zijn.

Als dat allemaal lukt, bestel en betaal ik de kaartjes.

Pff. En dan nog zeggen dat ik veeleisend ben.

Eigenlijk wil ik van alles kopen, maar ik doe het niet. Geld heb ik er misschien wel voor, maar het lijkt me niet verstandig. Kopen moet je niet doen als je ongelukkig bent. De laatste weken ben ik namelijk een beetje ongelukkig. Dat komt vooral door mijn werk, want ik moet management doen. Management.

De administratie moet ik managen en ik moet klanten managen. Of eigenlijk moet ik achter hun reet aanlopen. Of ze de spullen aan willen leveren, zodat wij aan het werk kunnen. Maar dat is nog niet eens zo erg. Het ergste is dat ze meestal niet weten wat ze willen en of wij dan even willen bedenken wat het moet worden.

Daar doe je dan een week over, zonder dat je daarvoor betaling hoeft te verwachten overigens. Eerst roepen ze dat je het toch niet helemaal goed hebt begrepen. Niet dat ze überhaupt hebben gezegd wat ze bedoelen, maar je hebt het evengoed niet begrepen. Dus het moet helemaal anders en meestal betekent dat dat het gewoon slechter moet. En ook voor minder geld. Met een beetje geluk krijg je twee van de vier weken werk die je nog voor de boeg hebt vergoed.

Eigenlijk ben ik niet eerlijk, want ik heb het over één klant. Die is er nog niet zolang en die zal er ook wel niet zolang blijven. Of het gaat drastisch anders worden, maar dit trek ik maar nauwelijks. Het wordt ook steeds duidelijker dat ik het niet meer rustig kan houden. Er is reeds verontwaardigd gereageerd, maar het doet me eigenlijk niets. Ik sta niet op deze wereld om gepiepeld te worden.

Ja, dat is het. Ik ben de laatste weken vreselijk veel gepiepeld. Veel te vaak is een zin begonnen met: 'Je moet goed begrijpen dat...' en dan komt er van alles wat ik goed moet begrijpen. Terwijl ik liever heb dat ze mij begrijpen, maar ja dat is niet professioneel natuurlijk. Die lezing heb ik ook al een paar keer gehad. Die hangt reeds uit mijn keel.

'Je moet op vakantie'

Dat weet ik wel, maar dat kan natuurlijk niet. Want ik ga geen geld opmaken als ik ongelukkig ben. Het betreft namelijk mijn 'Fuck you money'. Geld wat ervoor zorgt dat als ik met een dergelijke klant te maken heb, dat ik dan kan zeggen dat ik er geen zin meer in heb en dat het me ook niet kan schelen dat ie niet gaat betalen. Fuck you dus. Weg met die zooi. Zoek maar een ander.

Insiders weten dat ik het weleens gedaan heb. Eén keer.

Toen had ik overigens geen cent te makken.

Echt waar! Mijn typo's drukken eigenlijk uit hoe ik me wekelijk voel. Als ik dan teruglees wat ik eigenlijk getypt heb, staat er vaak iets verassends. Iets wat je eigenlijk niet veracht, maar wat bij nader inzien wel een diepere bedoeling heeft. Het laternatief is dat ik wat meer tijd zou nemen. Maar meestal is het credo: 'Maak alles gristenen af!'. Dus type ik heel wat begrijpelijke onzin. En vele met mij.

Ach, alleen is ook maar allen.

Oprecht chagrijn. Weer verloren. Zelf verprutst dit keer. Twee ballen wel kunnen hebben, maar toch niet gedaan. Twee nul achter. Vijf gespeeld, drie punten. Zelf vier gespeeld. Nul punten. Het enige lichtpuntje aan dit weekend? De verjaardag van mijn neefje. Abel is twee geworden. Hij zegt nog steeds niet zoveel, maar wel wat. Vooral  'Auw! Pij!'. Auw pijn dus. Bij alles wat hem niet zint.

Dus bij deze dit hele waardeloze kutweekend samengevat in de twee voornaamste woorden van Abel:

Auw! Pij!

Ruud van Nistelrooy en ik hebben één ding gemeen: We zijn allebei lid van Hard Gras. Deze wijsheid heb ik opgedaan uit een Studio Sport item van de door mij verfoeide Mart Smeets met Henk Spaan, dat ging over het jubileumnummer van Hard Gras dat ik zojuist heb gelezen. Waarom heb ik toch zo'n hekel aan Smeets? Ik denk dat het zijn truien en pakken zijn die ik gewoon niet kan velen. Maar goed.

Hard Gras is mooist. Het interview met Gullit is onbetaalbaar. Een korte passage over het mislukken van het wk in 1990 dat eigenlijk gewoon gewonnen had moeten worden:

"..Het begon met een interview met Adri van Tiggelen. Daar ging het al helemaal mis. Er stond een stevige kop boven het verhaal: 'Als die bobo's op ons kampioensfeestje komen, schop ik ze persoonlijk weg.' Zoiets. De waterdragers gingen zich roeren, weetjewel. Normaal deden dat soort spelers nooit hun mond open. Toen wisten Marco en ik al: dit gaat mis."

Haha, waterdragers! Heerlijk. Af en toe moet ik oprecht en keihard lachen. Het duurt maar twee uur, dan heb je hem al uit en moet je weer een heel kwartaal wachten en in de tussentijd moet je jezelf vermaken met voetbal uit het inferieure medium televisie. Waarom inferieur? Omdat Hard Gras. Daarom.

Een interview met Chencho over Real Madrid. Een interview met Nick Hornby over Arsenal. Ik neem mijzelf voor om toch echt een keer een wedstrijd te bezoeken, alhoewel Real Madrid natuurlijk al in mijn hart heb gesloten. Maar Arsenal moet nog en wel dit seizoen, nu Dennis er nog is.

Nou goed. Een kleine anekdote van mijzelf dan. Gisteren bij mijn oude zaalvoetbalteam gekeken. Daar speelt Richard Fortes Rodrigues - de broer van José. José komt ook altijd kijken en dat is gewoon een verschrikkelijk aardige gozer. Wat nog leuker is is dat hij naar wanhopig kutvoetbal komt kijken, omdat er altijd zo verschrikkelijk veel gebeurt in een wedstrijd van Bliksem Five.

Deze keer kwam A. (de speler/sponsor) van het team in zijn gewone kleren het veld inrennen om de bal voor de tweede keer achter zijn eigen doelman te werken. Uit woede over het tegendoelpunt. Hij moest naar de tribune. Later werd ook zijn broertje wegens schelden uit de zaal verbannen, terwijl hij voorstond en heel goed speelde. Op de bank zaten alleen nog Frits (die de kleren wast, de formulieren invult  en steevast een groen gebandplooid pak uit de jaren tachtig verschijnt op verzoek en tot vermaak van de sponsor) en José.

José lag werkelijk te huilen van het lachen op het kleine houten bankje in sporthal Het Vennewater in Heiloo. Goud waard. Ik denk dat hij ruim een uur in een deuk heeft gelegen. Als je Hard Gras televisie zou willen maken, dan moet je met José beginnen.

En ik denk dat ik maar eens een interview ga houden met José en dat dan aan Henk Spaan stuur. Als ingezonden brief. En daarna stel ik me kandidaat voor het voorzitterschap van Flamingo's '64, want ook het interview met Harry van Raay is fantastisch.

Koop dat nummer!

Of liever nog word lid!

www.hardgras.nl