Seelaavie

Nou niks geen mystieke voorbode. De ellende zat nog steeds in mijn hoofd en longen, alleen ik heb het met de kerstdagen even onderdrukt. Gewoon op karakter. Dapper ben ik niet, maar karakter om door te zakken kan ik nog wel opbrengen. Vierde kerstdag begon het een beetje terug te komen met een voorzichtig hoestje in de morgen. Overdag was ik naar de kapper en daarna even lekker aan het werk (alhoewel vrij, maar de belastingdienst wacht niet) en voelde me okee. Maar toen.

Dinsdagavond getraind in een straf windje. Dat was al mijn gevulde hoofdje nodig had om over te lopen. Toen ik tegen half één in bed lag hoorde ik louter nog gesuis in mijn hoofd en traanden mijn ogen. Mijn ervaring zei dat er een oorontsteking voor de deur stond. Dat wist ik want ik heb mijn hele jeugd oorontstekeningen gehad. Na elke zwempartij en bij elke verkoudheid. Dat zijn net tsunami's, ineens zijn ze er en ze komen erg hard aan. Gelukkig heb ik inmiddels wel een waarschuwingssyteem en nam de paracetamolletjes op tijd.

Nu is het donderdag en ik heb mijn slijm weer aardig onder de duim. De neus is leeg, de oren veilig en alleen de keel doet nog moeilijk. Hier en daar een bui. Volgens mij is hoesten psychisch trouwens, want je hoest de hele nacht niet, maar als je dan wakker wordt ga je na vijf minuten ineens hoesten. Terwijl je de hele nacht niet gehoest hebt! Vroeger had je een programma bij de ncrv. 'Ja, natuurlijk' heette het volgens mij. Dan kon je dat soort vragen stellen. 'Waarom hebben dennebomen naalden?' of 'Hoe kan het dat er stroom uit mijn stopcontact komt?'. 

'Waarom dragen kamikazepiloten een helm?'

Ik weet het allemaal niet. Vanmiddag ga ik naar Amsterdam. Bezoekje hier, bezoekje daar, borreltje zus. En dan vanavond weer de stad in - Alkmaar dan. Zondag ga ik wel weer uitrusten. En dan maar eens kijken wat ik op 555 ga storten, want de perikeltjes in mijn hoofd zijn natuurlijk maar kattepis.

Er ligt een stapel papier op mijn eettafel. Jaarstukken, belastingaangiftes, rekeningen, acceptgiro's en bankafschriften. Daar moet ik voor het einde van het jaar een beetje orde in scheppen. Maar ik ben een beetje in de war door het kerstweekend. Donderdag was ik nog ziek en vrijdag begon de gezelligheid. Zaterdag was het familiediner en zondagochtend was ik heeel erg misselijk. Ik heb nog gegeten bij mijn neef en de hele middag in een sporthal naar een zaalvoetbaltoernooi gekeken, maar ik voelde me helemaal niet goed. Om 5 uur hadden we bij een vriend afgesproken. Ik begon met een sinas, omdat ik me zo beroerd voelde dat ik twijfelde of ik niet gewoon mijn bed in moest kruipen.  Het was overigens geen drankmisselijkheid. Het was anders.

Maar ik zette door. En het bleek één van de beste avonden in 2004. Oud & Nieuw kan onmogelijk leuker worden. De nacht heeft tot 7 uur geduurd. Toen heb ik hooguit drie uur geslapen en gisterenavond was er nog een klein feestje in Henry's. Eigenlijk was dat allemaal nog een voortzetting van de tweede kerstdag. Maar goed dat ik niet naar mijn buikpijn geluisterd heb. Het was misschien wel geen buikpijn maar de mystieke voorbode van een mooie avond. Misschien heb ik door die buikpijn wel boetedoening vooraf gedaan, zodat de hele avond en nacht pijnloos konden verlopen. Dat ik door de buikpijn vooraf bandbreedte heb opgebouwd voor 36 zorgenloze uren.

Prachtige kerst.

Op 24 december spreek ik steevast mijn ex-vriendin. Mijn eerste ex-vriendin welteverstaan. Haar zus is nog steeds met mijn beste vriend van vroeger. Mijn beste vriend van vroeger is jarig op 24 december. Daarom komen we elkaar ook altijd tegen. Gisteren was ik in De Bonte Vivant in Uitgeest, voor een biertje, een felicitatie en een dozijn herinneringen.

Bij de kerstlunch had ik al champagne gehad en daarna heb ik nog wat biertjes gedronken in de stad. Eerst met mijn alltime vriend S. en daarna met een collega en haar vriendinnen. Thuisgekomen uiteindelijk flink in slaap gevallen en na een uur weer wakker. Ik ben flink verkouden geweest woensdag en donderdag en goed moe ook. Opgeknapt en wel ben ik daarna echter onder de douche gekropen en in de trein gestapt naar Uitgeest.

Mijn zus vindt mijn eerste ex-vriendin nog steeds de leukste. Ik snap wel waarom, want ik kon en kan het altijd erg goed met haar vinden. Meestal ben ik de hele kerstavond met haar in gesprek. Of ze haar vriend nu mee heeft of niet, dat maakt niet uit. Inmiddels is ze gelukkig van die vorige eikel af en haar nieuwe vriend is een stuk beter, alhoewel ik dat alleen heb horen zeggen. Je kan het echter aan haar zien. Als je mensen goed kent, zie je dat aan de ogen. Ook als je ze niet kent trouwens.

Ze had altijd een foto op haar kamer staan, gewoon een portretfoto, maar ze glimlachte briljant op die foto. Ik keek altijd naar die foto en zag die stralende blik maar heel zelden terug. Natuurlijk wist ik wel hoe dat kwam, iedereen wist het. Dat is tien jaar geleden. Nu zijn die ogen terug. Niet zoals ik ze kende, maar van voordat ik ze kende. Mooi om te zien, ze heeft kennelijk wat teruggevonden.

Ik wilde om half twaalf weg om naar de stad te gaan, maar dat werd natuurlijk één uur. Onder protest verliet ik de zaak, omdat we met zijn allen herinneringen aan onze kampeervakanties aan het ophalen waren. Met mijn beste vriend was ik een keer of vijf-zes geweest en met de andere jongens ook wel een paar van die keren. Briljante herinneringen, volgend jaar gaan we weer. Dat hebben we althans afgesproken.

Ondanks de gezelligheid ging ik toch weg. Moe was ik en ik wilde toch nog even in de stad gluren. In de trein werd ik nog gebeld door mijn ex. Waarom ik wegging (met een lolletje), want we zouden samen met de taxi gaan. Had ik wel kunnen doen, maar de stad was ook leuk. Biertje bij E. en op kroegentocht met D. Uiteindelijk met een vage bekende meegefietst naar de shoarmabar, maar een broodje hoefde ik niet. Zij wel. Het was mooi geweest voor kerstavond. Ik heb gedag gezegd en ben naar huis gelopen. Ik lag om half vier in bed.

En nu heb ik honger!

Kijk, het zit als volgt in elkaar. Mannen - en dan vooral single mannen - zitten in een identiteitscrisis. We zijn opgevoed met het idee van de zelfstandige vrouw en zijn gevoelig, sterk en romantisch tegelijk. Nouja, zelfstandige vrouwen zijn geen 'idee', die zijn dat gewoon. Punt. Daarom is het voor ons heel moeilijk om nog vrouwen te versieren, want we willen niet overkomen als de geile 'male chauvinist pigs' die we door onze hormonen van nature wel een beetje zijn.

Dat moet je loslaten. Dat heb ik reeds jaren gedaan, vroeger was ik namelijk ook zo'n knoeier. Je moet gewoon een beetje naar je hormonen luisteren, anders wordt het niets. Zo profileer ik me tegenwoordig ook en - tot grote verassing van sommige vrouwen -betekent dat niet dat ik niet gevoelig of romantisch kan zijn. Dat contrasteert een beetje met het gezuip & geslemp dat ik het liefste propageer. Let bijvoorbeeld op dit stukje seelaavie en vooral de eerste reactie. Uiteindelijk ben ik dus de perfecte man; een gevoelig varken. Ha!

En hoe kom ik hier nu op? Heel simpel, kuikentje reageert op een gevoelig stukje en ik sta aan het begin van 'Pick-up week'. Wederom hetzelfde contrast. Het betreft de laatste week van het jaar waarin alles voor de single op zijn plaats valt. We hebben heel december al met ons ziel onder de arm gelopen en nu zijn we het zat en gaan de stad in. Op Kerstavond, Tweede kerstdag, tussen Kerst en Oud & Nieuw, met Oud en met Nieuw. Als je deze laatste week van het jaar niet weet te scoren, dan loop je met je ogen dicht rond. Bovendien zijn de meeste mensen nog vrij van werk ook. En een beetje alleen.

Ik haal geen eten in huis, want de komende week ben ik niet van plan thuis te ontbijten..

Wolf drukte op alle knoppen van de lift om de lift op elke verdieping te laten stoppen. Hij stapt de lift in, draait zich om en wacht tot de de deur dichtklikt. Als de lift in beweging komt is het net of de deur langzaam in de vloer glijdt en aan de bovenkant weer tevoorschijn komt. Op elke verdieping ziet Wolf door het draadglazen raampje een ander stukje van de buurt. Of nee, hij ziet eigenlijk steeds hetzelfde stuk, maar dan anders.

Wolf kijkt recht over de vrijwel lege parkeerplaats en ziet Leo zitten achter de ramen van zijn kampeerwagen, met zijn neus in één of ander boek. Voordat Wolf het hele plaatje in zich op kan nemen, gaat de lift verder en glijdt de deur weer in de vloer. Hij mag niet bewegen, want dat zijn de regels. Op de tweede verdieping ziet hij alleen nog maar de handen van Leo die net een pagina omslaan. Op de derde verdieping ziet hij alleen nog het dak. Op de vierde verdieping is hij bij de toppen van de bomen, snel telt Wolf de nesten, voordat de ook deze deur wordt opgeslokt.

Vier nesten heeft hij dit jaar geteld. Net zoveel als het laatste jaar dat Jane er nog was. Zonder dat hij in de gaten heeft dat hij nog een paar keer is gestopt staat hij ineens op de tiende verdieping, hij stapt uit en loopt naar de deur die hem op de galerij brengt. Het is bijna stil. Wolf loopt naar de laatste flat aan het eind van de galerij en blijft stilstaan voor de knalblauwe deur. Hij haalt de loper uit zijn zak en opent de deur. Hij loopt de gang en de huiskamer door en gaat de slaapkamer binnen. De wekker snerpt luid door de kamer en Wolf springt op het bed, hopt naar de wekker en drukt hem uit. Kwart over acht. Tien minuten later dan normaal. Het is zeker lente, dan is hij altijd een beetje raar in zijn buik en er niet helemaal bij met zijn hoofd.

Hij kijkt naar zijn eigen foto op het nachtkastje, stram in de houding, maar met vuile plekken op zijn knieën en zijn gulp wagenwijd open. Zijn gezicht één en al grijns en hij mistte een voortand. 'Elke keer als je de wekker uitdoet denk je aan mij en als je jezelf ziet staan op deze foto, dan weet je dat je in je hart een fijne jongen bent. Daar moet je in geloven Wolfje van me, dan komt het allemaal wel in orde'. Dat had oma gezegd vlak voordat ze naar het verpleeghuis moest, helemaal in Duitsland. Dat waren de regels. Wolf begreep er toen niets van. Ook nu nog niet trouwens. Maar elke dag drukte hij de wekker uit en dacht aan wat oma gezegd had.

Er is een bedrijf in Rusland dat heeft geboden op een dochter van de grootste olieproducent aldaar, Yukos genaamd. Niet zomaar een bedrag, maar wel 8 of 9 miljard Euro. Maar de bieder is een bedrijf dat de 'Baikal Finance Group' heet. Navraag heeft geleerd dat het bedrijf geregistreerd staat in het stadje Tver - midden in Siberië. Verdere navraag heeft geleerd dat op het betreffende adres geen telefoonnummer is te vinden, maar wel dat er een groentezaak geregistreerd staat.

Heerlijk toch! Die Baikal Finance Group. Hahaha, ik schiet steeds weer in de lach. Weet je wel hoeveel geld dat is? 9 miljard euro? En dat is geboden door een groentehandel. Het mooiste is dat ze zo waanzinnig crimineel zijn in Rusland dat ze denken dat ze zulke streken straffeloos kunnen uithalen. En in dit geval is het waarschijnlijk de regering die met hun eigen Gazprom de financiering niet rond konden krijgen, omdat het westen daar een stokje voor stak en toen maar via een loze groentehandel alsnog een bod uitbrachten. Of iemand anders. Ik weet het niet.

Deze veredelde groentemagnaten hebben dus tijdens een openbare veiling in het Bolstoj theater in Moskou een bedrag van 260.753.447.303,18 Russische Roebels neergeteld voor een bedrijf dat Yukanskneftegaz heet. Vanaf nu kunt u het dan ook bij mij bestellen, een origineel 'Baikal Group' T-shirt. Binnenkort ziet u hier het ontwerp met het Baikal logo op de voorkant en de skyline van Yukanskneftegaz op de mouw. Leuk voor weinig.

Bij bestelling van twee of meer shirts een gratis bloemkool!

'Het mooiste leven..' is een uitgave van Hard Gras waarin een schrijver een jaar lang meelopt met Heerenveen. Een mooi kijkje in de keuken van een voetbalclub. Daarin wordt geen melding meer gemaakt van Niels Kokmeijer. Niels was daar net weg en hij was er geblesseerd gekomen. Hij is nooit echt aan de bak gekomen. Hij kwam van Volendam en had daar in één van zijn laatste wedstrijden zijn been gebroken. Ik weet het nog goed.

Niels zaalvoetbalde vlak voordat hij prof werd namelijk bij FC Uitgeest. Dat is ongeveer 9 jaar geleden. Ik kwam eigenlijk net bij de vereniging, of althans bij de selectie en we trainden elke woensdag. Daar kon ik me uitleven, want er werd ook afgewerkt op doel tijdens die trainingen en die jongens konden hard schieten. Ik mocht toen in het tweede keepen en speelde daar samen met Wouter Faber die terugkwam van een blessure, maar die eigenlijk materiaal voor het eerste team was. Zodoende deden wij mee aan het kersttoernooi van FC Uitgeest, wat in de regio een aardig toernooitje was en er was veel publiek. Ook aartsrivaal Carillion Boys deed mee.

De trainingen hadden hun vruchten afgeworpen en ondanks dat Niels de sterren van de hemel speelde werd ik verkozen als speler van het toernooi. Als ik er nu op terugkijk had dat natuurlijk weinig te betekenen, maar ik was apetrots. Vooral omdat Niels hartstikke hot was. Aan het einde van dat seizoen ging hij naar Volendam. Wij waren onze spits kwijt, maar voor hem was zijn eerste stap in het betaald voetbal. En ik maakte meer indruk op de jury die tweede kerstdag. Dat is mijn sterke verhaal als ik over voetbal praat.

Maar dan Niels. Hij had bij Volendam zijn been gebroken, maar de contracten met Heerenveen waren al rond. Dus in 'Het mooiste leven..' kwam hij niet meer voor en er was dus uitstel voor zijn carrière. Het ging ook niet goed met de genezing, want af en toe als je Niels tegenkwam zag je dat hij niet fit was en hoorde je dat hij niet mocht spelen. Volgens mij hebben ze zelfs zijn been opnieuw moeten breken, omdat het niet goed heelde. Bij Heerenveen is hij nooit doorgebroken.

Hij kwam volgens mij in Haarlem terecht bij zijn oude trainer en maatjes van Ado'20 waar hij als veldvoetballer was ontdekt. Dit seizoen kwam ik zijn naam ineens tegen bij Go Ahead Eagles. Hij had weer gescoord en het was hem weer gelukt om ergens aan de slag te komen en wekelijks en goed te spelen voor zover ik het kon beoordelen. Maar gisterenavond keek ik Studio Voetbal en zag Sparta-fan Hugo Borst zijn schande uistpreken over een overtreding van een Sparta speler. De beelden werden ingestart en ik zag de Spartaan een verschrikkelijke overtreding maken.

Ik had het niet gezien, maar Hugo Borst zei zijn naam. 'Niels Kokmeijer, hij ligt in het Dijkzigt ziekenhuis, met een open beenbreuk.' Alweer Niels dus, ik schrik. 'Hij is al twee keer geopereerd'... verschrikkelijk, wat een pech. Hij moet vrezen voor zijn carrière die al slecht op gang kwam door een beenbreuk. Dat geloof je toch niet, twee keer. Ik heb er serieus slecht van geslapen en ga eens kijken of ik geen kaartje kan sturen ofzo. In ieder geval vanaf deze plek alvast veel sterkte en beterschap Niels, in de hoop dat je ooit nog weer aan voetballen toekomt. Of dat je in ieder geval deze klap mentaal en qua pijn een beetje weet te overleven.

Shit..

Sinds ik gisteren een quote van de opa van Madelief gebruikte moet ik steeds aan kinderboeken denken. Er zijn een paar titels die een ongelooflijke weemoed bij mij teweegbrengen, zoals 'Op je kop in de prullenbak' of 'Hoe Mieke Mom haar maffe moeder vindt' en 'Pappa is een hond'. Guus Kuijer is daarmee mijn jeugdheld. Maar de weemoed is dubbel, ik zal uitleggen waarom.

Mijn vorige vriendin was heel erg ziek (we hebben het over 1999). Psychisch ziek. Daar heb ik op Seelaavie nog maar weinig over verteld. Dat is vooral omdat ik niet in haar privacy wil roeren en ik ook niet zo'n behoefte heb om dat allemaal te herkauwen. Om een lang verhaal kort te maken, zij had last van een bipolaire stoornis en soms zodanig heftig dat ik het moest doen met één telefoontje naar de isoleercel per week. Alles werd ook nog eens versterkt door haar kutjeugd. Ik kan u mijn grijze haren uit die periode laten zien.

Maar er was één ding dat haar uit haar ellende kon redden. 'Het grote boek van Madelief' dat ik een keer kocht. Dat was namelijk één van mijn associaties met een heerlijke jeugd en de poging waard. En het werkte. Heel even kon ze dan alsnog kind zijn en zichzelf verwonderen over allerlei rare grote mensen dingen. Ik denk zomaar dat die boeken niet alleen voor mij belangrijk zijn geweest, maar voor heel veel mensen en als u ze niet kent, ga ze maar gauw lezen.

Nog even over mijn ex. Alles gaat uitstekend met haar en dat is best bijzonder als je kijkt hoe het was. Als je echter ooit nog in de Viva leest over meiden die door een dal gaan en een vriend hadden die hen erdoorheen hielpen weet dan dat dat maar voor heel weinig vrienden geldt. Voor mij in ieder geval niet en dat soort artikelen hebben mij alleen maar opgezadeld met een verschrikkelijk schuldgevoel, wat maar langzaam is gesleten. Ik kon het niet en dat was achteraf bezien ook niet zo raar.

Wat de titel van een boek al niet teweeg kan brengen in mijn hoofd vol macaroni.

Ik verveel me. Het is vrijdagavond, maar er gebeurt niets. Zaalvoetballen hoeft niet meer, dat is maar goed ook, want ik ben niet echt in de stemming om te voetballen. Maar ik wil wel de stad in. Dat is wel afwachten geblazen, er is nog maar één mede-stapper en die heeft een kerstborrel, dus ik zit nog even te niksen. Ik ga overigens straks wel de stad in. Dan maar alleen, bekenden kom ik vast tegen. Al was het allen al achter de bar.

Een jaar geleden waren we minstens met een man of zes als we gingen stappen. Iets langer terug eigenlijk, maar goed. Zelfs op donderdag was een kleinere groep nog wel bereid de stad onveilig te maken. En altijd bleven er wel mensen over om bij mij thuis nog een feestje te bouwen. Zelfs bereid tot de meest ultieme kolder. Maar alles wordt minder, zoals de opa van Madelief al verzuchte in 'Grote mensen daar kun je beter soep van koken'. Die links lijken wel ouder dan het boek.

Ik verveel me. Ik ga me opfrissen en de stad in.

Maanden geleden heb ik een profiel gemaakt op Match.com. Om precies te zijn, 9 maanden geleden. Sindsdien krijg ik elke twee weken een mail met daarin profielen van dames die hetzelfde hebben gedaan. Een lolletje natuurlijk, want dat doe je natuurlijk niet serieus serieus. Aan de andere kant lees je heel veel over dating op het internet, dus och, niet geschoten is nooit met prins Bernard op jacht geweest en je vult dan uiteindelijk best serieus een profiel in. Als je dat niet doet wordt het trouwens afgekeurd; je zal toch je best moeten doen.

Okee, dat heb ik toen dus gedaan. Maar vrolijk ben ik er nooit van geworden. De meeste profielen slaan helemaal nergens op, iedereen is spontaan, vlot en gezellig en is 'eigenlijk niet op zoek'. Jaja, denk ik dan, stiekum toch. Ik ken ons inmiddels wel een beetje. Echter! afgelopen week kreeg ik dus na krap 9 maanden een eerste virtuele kus. Die kun je sturen als je lid wordt van Match.com. 25 euro voor een maand, 50 euro voor drie maanden of 75 euro voor 6 maanden. Dan kan je anoniem - op je profiel na dan - een mailtje sturen of een virtuele kus. Klinkt spannend, stelt niets voor. Er komt dan een mail binnen met subject: "Je hebt een virtuele kus ontvangen!". En in het mailtje staat dat nog een keer en dan kan je naar het profiel van de afzender kijken.

Zo gezegd, zo gedaan en zo kwam ik op het profiel van deesiree uit Purmerend. 'Ik ben een vlotte meid'. Wat!? Wat betekent dat? Ik kan trouwens niets terugsturen, want ik ben geen lid. En als ik lid wil worden kost me dat meteen 25 euro. Dan geloof ik het wel, dat gaat me te ver. (Ik ben trouwens 1 maand lid geweest voor 25 euro, maar toen heb ik drie keer een virtuele kus gestuurd en drie keer niets gehoord. Of de ontvangers waren geen lid en hadden geen zin om het te worden, of mijn profiel stond hen niet aan. Hoe dan ook, ik ben toen gestopt. Ik had immers geschoten en drie keer mis. Geen prijs.) Deesiree kan dus geen antwoord verwachten.

Het stomste vind ik wel dat ze uiteindelijk toch geld uit mijn zak hebben geklopt en ik met het schaamrood op mijn kaken virtuele kussen heb gestuurd en ontvangen. Wat is dat voor iets doms! Een virtuele kus is stiekum geen kus. Je trakteert iemand op niets. 'Hier! geen kus'. En bedankt. Noem het anders! Waarom meteen een kus. Het is gewoon asociaal, als ik met iemand in de kroeg sta te praten of in de supermarkt geef ik toch ook niet meteen een kus. Dan is de MSN-messenger boodschap veel vriendelijker: "xxxx wil met je praten". Veel logischer ook. Of stuur gewoon een kus, ik snap heus wel dat ie niet echt is.

Op Match.com staat mijn virtuele contactadvertentie. Stiekum geen contactadvertentie. Ik ga hem nu weghalen, dan ben ik ook niet meer virtueel niet op zoek.

Terwijl ik de televisie uitzet sta ik op van de bank, loop naar boven en gooi drie paar schone onderbroeken en sokken in een tas, samen wat t-shirts een trui en een overhemd. Ik zet de verwarming lager en loop naar mijn auto die in de parkeergarage staat, slinger mijn tas achterin en zet de verwarming lekker hoog. Ik ben mijn computer vergeten en voel meteen een kronkel in mijn maag. Doorzetten! Je kan best even zonder email.

Vijf uur later zit ik in Parijs. Mijn auto is verdwenen en ik kijk naar de torens van de Notre Dame. Even later zit ik Les Halles een kopje koffie te drinken terwijl ik bij elke vrouw die zich omdraait schrik en denk dat het Audrey Tautou is. Buiten is het donker geworden, ik heb geen idee hoe laat het is. Dat is het! Daarom ben ik in Parijs; voor het enige restaurant in de wereld wat al sinds 1946 dag en nacht open is. Ik ben er één keer geweest, volgens mij de laatste keer dat ik mijn ex heb zien lachen. Ik ren naar buiten.

Niemand weet het te vinden, niemand kent 'Au pied de cochon'. Maar ik weet het zeker en blijf doorlopen, het moet inmiddels wel nacht zijn, want alles is dicht. Het is trouwens opvallend warm voor december en dat is maar goed ook, want mijn tas is verdwenen. In de verte zie ik weer een Audrey lopen, ze draait zich om. Het is Julia Ormond. 'Hee!' zeg ik 'Ik zag jou vanavond nog in een film!' Ze kijkt me aan en wenkt me mee naar een straatje. Als we het straatje door zijn gelopen staan we ineens voor het restaurant. Het is open en het bruist. We nemen plaats aan de bar en wachten op een tafel.

Verder gaat het niet - ik was trouwens nog niet wakker - maar verder ging het niet.  Volgens mij.

Ik heb Supergrover. Gisteren heb ik hem gehad van mijn collega's. Hij zit geknield op één been en heeft een prachtige cape en een oud-romeinse helm op zijn kop. Ik was langs de etalage van de stripwinkel gelopen en had gezien dat hij was verdwenen, op 4 december had ik hem nog in mijn handen, maar de mevrouw van de stripwinkel was zo verzot op Supergrover dat ik hem nog maar even liet staan. Toen ik echter vorige week de kantoorhond een stukje Alkmaar liet zien, zag ik dat Grover was verdwenen.

Zou de winkelmevrouw hem zelf hebben gehouden? Want meestal blijven zulke dingen eeuwig in de etalage staan. Dat was ook zo met Guust en zijn auto. Totdat ik hem kocht. Je moet er niets mee natuurlijk en de meeste mensen vinden het stom. Maar ik vind het prachtig. Je hebt ook Marsipulami's met lange latex staarten en snowboard-smurfen. Je heb de Daltons en Jolly Jumper en de hoofdpiraat van Asterix ligt al een tijdje op mijn bureau. Samen met die enorme neger uit het kraaiennest die de geen 'r' kan zeggen. Hahaha.

Ik heb nog veel meer leuke kado's gehad hoor. Boeken over mysteries en kleine bedrijven, bonnen voor dvd-s en ander vertier en drie dvd-s van de Muppets. En ik heb een enorme schaal guacemole in de ijskast staan. Binnenkort verwacht ik wel een paar foto's van gisterenavond. Als ze leuk zijn laat ik er een paar zien!

Ik ben een Boogschutter. Openhartig, praatgraag, levendig, optimistisch, gevoel voor humor, lichtgeraakt, vrijheidslievend, hartelijk, extravert en avontuurlijk. Al 33 jaar lang een verrekt leuke gozer. Beetje lichtgeraakt, maar ach. Morgen vier ik mijn verjaardag met mijn zus in Atlantis in Alkmaar. Zij is op 29 november jarig, dus ook een Boogschutter en een verrekt leuke meid. Alleen een beetje lichtgeraakt. Ik ben touwens vandaag jarig.

tik-tok-tik-tok

Ik ben drie-en-dertig. Waarom zeggen we dat eigenlijk in die volgorde? Eerst drie en dan dertig, dat is helemaal niet logisch. Op de eerste plaats ben ik namelijk dertig en-dan-nog-drie-erbij; ik ben dus dertig-en-drie. In het engels klopt het wel: thirty-three. En in het frans ook... hoe dan ook ik ben het. Mijn ouders hadden op die leeftijd kinderen van 8 en 3 jaar. Verrekt leuke kinderen trouwens, beetje lichtgeraakt da's alles.

tik-tok-tik-tok

Nu is het wachten op kleinkinderen. Dat is nog niet zo makkelijk, want mijn zus zie ik zomaar geen kinderen krijgen en ik zal toch eerst een vriendin moeten vinden. Tot die tijd rust alles op de schouders van mijn neefje Abel. Maar wie de film heeft gezien weet dat Abel op zijn schouders heel wat kan hebben. Voor de duidelijkheid: Abel is het kind van mijn neef. Dus het is niet echt mijn neefje, maar mijn achterneefje ofzo. Dat u niet in de war raakt.

tik-tok-tik-tok

Mijn neef en ik zijn overigens zowat broers van elkaar. Hij is vier en hij is dertig. Vier-en-dertig dus. Mijn theorie is dat mijn eerste kind ongeveer één tot twee jaar mag schelen met zijn tweede kind. Ik vermoed dat zijn tweede er binnen een jaar is, dus mijn eerste moet er binnen pakweg 2,5 jaar ook zijn. Dat wil dus zeggen eeh, 9 maanden eraf, dat komt dat op 21 maanden tussen nu en de tijd dat het verwekt moet worden. Nou reken ongeveer 12 maanden om een beetje relatie op te bouwen...21-12...dat betekent dus dat ik nog negen maanden heb om de moeder van mijn kinderen te vinden.

tik-tok-tik-tok

Eind maart 2006, daar ga ik voor. Dan moet ik mijn eerste kind verwekken. Want dan ken ik haar goed genoeg, dan zit ik nog dicht genoeg in de buurt van mijn neef én dan wordt het kind ergens begin december geboren. Een lief klein boogschuttertje en een verrekt leuke baby (maar wat een lange tenen!). Tegen die tijd heb ik ook wat meer vrije tijd, want dan hoef ik minder te voetballen en word ik echt een beetje oud voor de kroeg. Dan heb ik dus tijd voor werk, vrouw en kind (maar over de volgorde zal ik af en toe liegen).

tik-tok-tik-tok

Nee, het is niet mijn biologische klok die u hoort tikken,  maar mijn maatschappelijke klok.

Als je bij een reclamebureau werkt, dan moet je pitchen. Een pitch is een (meestal onbetaalde) wedstrijd tussen bureaus die allemaal hun best doen om een opdracht te krijgen. Je krijgt bijvoorbeeld een week of drie van tevoren een opdracht en aan het eind van die drie weken moet je presenteren. Dan duurt het meestal een flinke week voordat je de uitslag van de pitch krijgt. Al met al ben je dus een dag of 4-6 kwijt om dit allemaal te bereiken.

Bekende- en gerenommeerde bureaus weigeren weleens het onbetaalde pitchwerk, maar ja die zijn ook bekend en gerenommeerd. Zulke bureaus kies je omdat ze een bepaalde status hebben opgebouwd en overduidelijk iets kunnen. Dat vinden wij van onszelf ook wel, maar dat moeten we dus wel bewijzen in een pitch. Dat is niet zo erg, maar aan de andere kant is het ook wel een beetje rare situatie. Je gaat toch ook geen drie architecten een huis laten tekenen en uiteindelijk alleen de leukste ook daadwerkelijk betalen?

Zolang je wint is er niets aan de hand. Dat is zelfs bijzonder prettig. Meestal ben je namelijk totaan de presentatie onder tijdsdruk iets nieuws aan het verzinnen. Winnen geeft dan een gevoel van euforie. Je bent namelijk niet zomaar een bureau...je bent de beste! Maar verliezen is verschrikkelijk. Ik kan er niet tegen. Er ontstaat onmiddelijk een soort desinteresse om je maar niet te laten raken door het verlies, maar het kost heel veel energie. Die moet je terugwinnen in je dagelijkse bezigheden.

U begrijpt het al, we staan op het punt een pitch te winnen of te verliezen. Ik ben bang voor het laatste. Voorzichtig bereid ik me al op het verlies voor, maar doe nog wel een laatste opportunistische poging om de concurrentie af te troeven. Daarna zetten we het van ons af. De volgende krachtmeting staat alweer voor de deur.

'Lekker zeker, eigen baas en de hele dag dingen verzinnen en reclames voor klanten maken?'

Ja, zeg ik dan. En ik zou niet anders willen. Maar meestal hebben ze geen idee waar ze over praten. Overigens zijn er ook weleens betaalde pitches. Dat zou ik dus het hele jaar door wel willen doen, maar of we dat ooit bereiken...

Het is bijna voor elkaar...ik zal overstappen op een nieuwe versie van de software. Dan kan er veel meer op seelaavie. Zoeken, stemmen, registreren en de achterkant is een stuk vriendelijker te onderhouden. Dat is voor mij dus wel leuk.

Twee dingen moet ik nog uitzoeken:

- Hoe ik de ruim 250 stukkies kan overhevelen

- Of ik kan voorkomen dat al mijn postings bij zoekmachines straks verkeerde verwijzingen opleveren (heeft iemand hier ervaring mee?)

Volgens mij is het straks zelfs mogelijk dat je een mailtje krijgt bij een nieuw stukkie of een reactie op je reactie. Als je dat wilt natuurlijk.

Maar ik ben vooral even lekker bezig.

Of ik wat wil schrijven over single zijn en oudjaar vieren. Er is dus in ieder geval één iemand die vindt dat ik daarover iets zinnigs te zeggen heb. Dat is misschien ook wel zo. Oudjaar is echter zo'n probleem niet, dan is er namelijk wel wat te doen. Waarschijnlijk word je wel uitgenodigd door vrienden of familie, of je organiseert zelf wat. Ik heb nog nooit te klagen gehad over gebrek aan aandacht of eenzaamheid of wat ook met oudjaar.

December zelf is een veel grotere ellende voor de single. Melancholisch klinkt iedereen de glazen en verwend elkaar met kadootjes. Zo niet de single. Die komt overal alleen opdraven en gaat overal alleen weer weg. Op sinterklaasavond, op het kerstontbijt, op het kerstdiner, op het oudjaarsfeest, op de nieuwjaarsreceptie, tsja overal eigenlijk. Sommigen zullen zeggen 'Heerlijk!, lekker tijd voor jezelf. Lekker rustig', maar de meeste singels worden gallisch van de overdaad aan geluk waaraan ze worden blootgesteld in december.

Nu valt het nog mee. December is net begonnen. Maar straks wordt het minder. Je moet je huis gezellig maken; voor jezelf. Je moet lekkere dingen inslaan; voor jezelf. Je gaat nieuwe nette kleren kopen; met jezelf. Er is een mooie kerstfilm die je wilt zien; met jezelf. Ze vragen of je langskomt; met jezelf. Je praat over het afgelopen en het komende jaar; tegen jezelf. Je gaat naar bed met jezelf en je staat op met een kater. December is de ultieme sloper.

Dus oudjaar is niet zo'n probleem, beste lezer en vraagsteller. December brengt alleen een overdaad aan geluk en doet je verlangen naar januari. Dan is alle feest en geluk voorbij en gaat het bij ons lekker door. Altijd feest, altijd gezelligheid en weinig verplichtingen. Januari is de maand van de single. Dat is je wedergeboorte en het oudjaarsfeest is de overgangsrite. Waarna iedereen weer in de sleur van het leven zit en jij lekker alleen je gang kan gaan.

Dan heeft niemand meer tijd om gezellig lui tegen elkaar aan te liggen. Om uitgebreid te eten of een film te kijken. Om eens wat extra's te doen. Om eens een wandelingetje te maken of een biertje te veel te drinken. Daar moeten ze weer 11 maanden op wachten. Wij niet.

Daarom moet je dus in december lekker gezellig meedoen met de niet-singles. Zodat ze de rest van het jaar weer jaloers op je kunnen zijn en eten voor je kunnen maken. En als je meedoet is het eigenlijk allemaal hartstikke leuk.

Alleen al die gelukkige mensen...tsja, dat duurt dus maar een maandje.

Natuurlijk loop ik weer hopeloos achter, maar gisteren ben ik dan eindelijk begonnen aan mijn eerste seizoen van 24. Voor de niet-kenners onder u, een serie met Kiefer Sutherland als leider van een CTU (Counter Terrorist Unit) en een serie waarbij elke aflevering 1 uur werkelijke tijd voorstelt. Nu heb ik vier afleveringen gezien en die beslaan dus een tijdsbestek van 4 uur. Van 12 uur 's-nachts tot 5 uur 's-nachts. En in die vier uur zijn er al een vliegtuig uit de lucht geblazen, 6 mensen vermoord, flink wat vechtpartijen en heel wat intriges. Echt fantastisch.

De tv-serie op DvD is ook mijn nieuwe favoriet. In kwaliteit en effecten gaan ze film achterna en wat mij betreft zelfs voorbij. Er is tijd voor meer contemplatie, het heeft veel meer diepgang en het is veel minder voorspelbaar dan films. Ook weet je dat je goede kwaliteit krijgt en bij het huren van films wordt je maar al te vaak getrakteerd op waardeloze films, waar je niet vrolijk van wordt.

Band of Brothers ben ik ook in begonnen, net als het tweede seizoen van de Soprano's. Dan wil ik nog Hill Street Blues, ER, Ally McBeal, St. Elsewhere, Twin Peaks, Frasier, Six Feet Under, Cheers, SaTC en ach welja Friends wil ook wel. Alhoewel de serieuzere series zich er beter voor lenen, omdat de plots zich over meerdere afleveringen verspreiden en dat doen sitcoms meestal niet.

Nu eens kijken of er ook bioscopen zijn die een 24-marathon aandurven. Dat lijkt me super! 24 afleveringen 24 in een bioscoopzaal.

Auw, wat een ellende. Drie uur kwam ik pas uit bed. Met een kapot hoofd had ik het om 12 uur ook al geprobeerd. Dat lukte nauwelijks. Toen ben ik er maar weer ingedoken, maar wel met de televisie aan. Zaterdagmiddag televisie is top! Er zijn altijd een aantal fijne programma's achter elkaar vanaf 12 uur op Nederland 3. Zembla, Andere Tijden, R.A.M. en Tegenlicht.

Ineengedoken in mijn kussens kreeg ik ineens een idee. Ik nodig elke zaterdagmiddag een weblogger uit. Die krijgt van mij een kamerjas en croissantje en dan gaan we van 12 tot 3 vanuit mijn bed televisie kijken. Dan zijn er dus die vier programma's op TV en dan valt er genoeg te praten. Dan maak ik een foto van ons beiden en schrijven we allebei een stukkie over die dag. Dat wordt leuk om te lezen en te volgen. Een soort live stokje (estafette achtige vragenlijstje die over verschillende blogs zwerven). Volgens mij is dat super.

Ik val weer weg en wordt wakker in een monoloog van Arnon Grunberg over zijn fantasie over een Russische schrijfster die helemaal haar boek niet heeft geschreven. Ik probeer me te herinneren waarom ik me opgetogen voel, want dat betekent meestal dat ik een idee had waar ik enthousiast van ben geworden. Oja! Seelaavie in Bed. In tweede instantie vind ik het nog steeds een goed plan, dat is een goed teken. Maar ik vraag me wel af wie er überhaupt zo'n idee gelooft en bij mij mijn slaapkamer binnenstapt. Als idee klinkt het heel leuk, maar het is een beetje rare vraag misschien 'Kom je een middag bij mij in bed liggen?'. Dat soort dingen moet je wel durven vragen en dan moet je ook maar eens uitleggen dat je louter eerbare bedoelingen hebt.

Weer val ik weg en wordt wakker bij het grootste exportproduct van De Fillipijnen; Zorg en Liefde. Zonder het geld dat daarmee over de hele wereld verdiend wordt, zouden ze het niet redden. Ze willen trouwend niet als prostituees gezien worden. Dat snap ik wel, het valt natuurlijk ook niet mee. Je verlaat alles en iedereen om geld te verdienen voor je familie en iedereen denkt standaard dat je een hoer bent. Je moet ook nog eens uit dat mooie, warme land weg. Ik zou wel een weekje naar Manilla willen...maar dan denkt iedereen dat ik een vrouw ga kopen. Het vooroordeel zit er ook bij mij aardig ingeramd.

Ik moet opstaan! Morgen Sinterklaas vieren met kleine Abel. Iedereen moet twee kadootjes van 5 euro meenemen, dus ik moet voor vijf uur actie ondernemen. Het gaat ook wel weer, mijn kater is vertrokken. Na een kort rondje stad sta ik oog in oog met het meisje van de fopwinkel die mijn spullen staat in te pakken. Ze heeft een beetje rare stem en ze ziet er moe uit. Niks aan eigenlijk, heel anders dan de glimp die ik af en toe 's-ochtend opvang, als ik langs de winkel loop. Ik moet aan Rambol denken. 'Geweldige noten'.

Als ik buiten sta schiet ik kort in de lach. De meisjes van de stroopwafelkraam op de zaterdagmarkt kijken om.

'Binnenpretje?' vraagt de één.

'Zoiets ja'

Sex in The City. Dat is een column van Cindy Hoetmer elke week in de HP/de tijd. Ze is hier wel eerder voorbij gekomen. Ik hou van een goede column. Voorheen las ik altijd graag Heleen van Royen in Het Parool. Dat heeft niets te maken met of ik het met haar eens ben of dat zij zei wat ik widel horen. Het was gewoon interessant omdat het ergens over ging. Gewoon elke week binnenstebuiten. Dat maakt het leuk om te volgen.

Cindy Hoetmer heeft dat ook. Helemaal binnenstebuiten. Deze week schrijft ze dat ze uit moet gaan, omdat ze anders ook maar alleen zit. Dat moet je maar durfen, want iedereen vindt je meteen maar zielig en eenzaam. En dat klopt natuurlijk soms wel. Soms ben je weleens zielig en eenzaam. Zo is het nou eenmaal, maar meestal hou je dat voor je. Anders gaan mensen aan je vragen of het wel gaat en zeggen dat je een partner moet. Dat gaat niet zomaar en dan soms ben je het zat. Dus ik zeg dat niet. Spaar me alsjeblieft de medelijdende blikken in mijn omgeving. Iedereen voelt zich toch weleens belabberd.

Op weblogs reduceert deze hypocrisie de meeste verhaaltjes dus tot oninteressante pulp of hooguit tot leuke anekdotes, maar toch veelal erg zoet en saai. Maar de pot verwijt de ketel, want ik doe precies hetzelfde. Daarom ben ik ook geen goede schrijver of columnist. Eén keer per jaar krijg ik iets uit mijn vingers wat er volgens mij echt toe doet. Veel gelul in de ruimte. Beetje praten, beetje vingeroefenen. Dat geeft ook niet, want ik vermaak me wel. En sommige lezers vermaken zich ook. Prima dus.

Maar Cindy heeft wél een prachtig talent. Toch vreemd dat zo'n vrouw alleen blijft, terwijl ze er wel voor openstaat. Of zou ze het een beetje opleuken? Een beetje aandikken? Iets zieliger dan de waarheid, iets meer drank en drugs dan in de werkelijkheid? Misschien heeft ze gewoon wel een vriend. Wie weet. Hoe dan ook, het leest meestal lekker weg.

Vroeger was het weleens zo ontzettend gezellig. Als je klein was en je ging naar het strand, met je vader en je moeder en bijvoorbeeld een oom en tante uit het midden van het land, die op bezoek kwamen. De Boxer mee en rennen over het strand en zeuren om patat. Warm aangekleed en koude wangen met een nat stuk in je sjaal van het hijgen. En dan naar huis.

Lekker warme thee en hongerig wachten op het eten. Heeel soms aten we pannekoeken. Wel vier of vijf werkte ik er naar binnen. En dan was je volledig uitgeput. Niet slaperig maar gewoon uitgeput. Met een hele warme buik en een gelukzalig gevoel.

Ik las zojuist in de sauna het Tijdschrift voor Psychologie. Vind ik altijd leuk, want het is niet zo zweverig. Vanavond bijvoorbeeld geleerd dat ik niet hooggevoelig ben en dat je 1,6 keer per dag liegt. Ook heb ik geleerd dat je met een magneet een stuk van je hersenen kan uitschakelen, waardoor je kans hebt ineens heel goed te kunnen tekenen of na één keer horen een compleet pianostuk van weet-ik-veel-wie kan naspelen zonder ooit geoefend te hebben. Cool.

Ook stond erin dat de sauna goed is voor de psyche. Het hart werkt volop en het lichaam is in rust, vochtreserves worden aangevuld en bij extreme hitte maken de hersenen een stof aan (DHTC ofzo) die je een gevoel van geluk geven. Natuurlijke doping die je soms heel gelukzalig maakt.

Alsof je met je hond over het koude strand hebt gerend en daarna warme thee met pannekoeken hebt gehad.