+ 0 - 1 | alleen dit artikelOnomkeer

Vandaag is een belangrijke dag. In Europa is de handel in emissierechten begonnen. Vannacht heb ik wakker gelegen over het milieu en de biosfeer, gewoon omdat ik denk dat dat het enige werkelijke probleem is van de westerse wereld. Daar steken religie, macht, cultuurverschillen, terrorisme en oorlog maar schril bij af. Dat komt waarschijnlijk ook omdat de eerste 40 pagina's van T.C. Boyle's een beklemmende omschrijving geven van een verknoeide wereld.

"I'm not going to preach. It's too late for that, and besides which, preaching never did anybody any good anyway. Let me just say this, though, for the record—for the better part of my life I was a criminal. Just like you."

Dat zijn de woorden van Tyrone O'Shaunessy Tierwater, waarna hij twee pagina's lang een opsomming geeft van alledaagsheid die leidt tot de vernietiging van de wereld. Consumeren en brandstof verbranden is bijkans het enige wat we doen. We weten wel dat het niet zou moeten, dat we de aarde uithollen en alles in sneltreinvaart verkloten, maar het blijft een ver van je bed show. Wat moet je nu meer doen dan je afval scheiden en geld overmaken aan Greenpeace? Er zijn toch veel ergere vervuilers dan jijzelf?

Ga je weleens met de trein? Nee hè? Je wordt gek van die vertraging, dat moeten ze eerst maar beter regelen. Neem je groene stroom af? Weet je hoe dat werkt? Wil je weten waar dat vandaan komt? Zou je in een electrische auto gaan rijden? Je huis op groene stroom stoken? Vliegverkeer moet kunnen toch? Kampvuurtje?

Als je een vriend van de wereld wilt zijn, ben je een vijand van de mens. En dus van jezelf.

Vervelend hoor, dat als je echt bij jezelf te rade gaat, dat je dan geen haar beter bent dan ieder ander en dat de onomkeerbaarheid van dit allesvernietigende proces zo verschrikkelijk vanzelfsprekend wordt.

Weet je wat er in dat Klimaatverdrag van Kyoto staat? Lees het maar eens, het is net Campari.

+ 1 - 0 | alleen dit artikelDutchBloggies

Iedereen had een camera.
met soorten lenzen,
allemaal voor dat mooie shot,
journalisten in de dop

In sneltempo gaat het voorbij,
de zaal is arrogant
het is een grote Dejavu
met juist die pers erbij

Olsthoorn, Kelder, Vanderzande
ze kennen mij niet hoor
maar als ik drie verhalen vertel
hebben ze het wel door

Het is weer 1997
we zijn ridders op een paard
we redden schone jonkvrouwen
van de oude draak

Ik zit in een tijdlus
er is niets veranderd
zij zijn blijven hangen en ik
ben ze niet kwijtgeraakt

Poef, ik ben weer terug
8 jaar later op een stoel
de winnaar is geen stijl
en anoniem niet cool

Hetzelfde nieuw elan
dezelfde praatjesmakers
er staat iets te gebeuren
nu weet ik van de rand

Ik ben altijd de laatste
van de eersten
maar voor het eerst
niet te laat

En van alle loggezichten
zag ik er een paar
ik dacht dat ik er één herkende
Charlotte was je daar?

+ 1 - 0 | alleen dit artikelDierenleed

Lieve Peet,

Ik denk dat de geiten iets met verjaardagen hebben. De eerste gaf de geest op de dag na jouw verjaardag; de tweede is ons vannacht ontvallen, een dag voor H's verjaardag. Het is die grote, bazige, bokkige dame; dat is weer een aardige bijkomstigheid, maar het was wel heel zielig. Vanochtend om vijf uur toen ik even uit bed was, hoorde ik een zeer ongewoon geluid, dat toch wel dat van een dier leek. Dat bedacht ik na een tijdje luisteren. En toen dacht ik: verrek dat is die grote geit, want die wilde gisteren ook al niet eten. Eergisteren was hij overigens nog kerngezond. Daarna ging het geluid over in een soort loeiachtig geblèr en hield het op. Ik heb haar niet begeleid in haar laatste momenten. Ze lag vanochtend dood in de hoek vooraan de weg aan de kant van de sloot. En nu in de kruiwagen naast het huis, tot maandag, dan wordt ze opgehaald. Statistisch gezien moet de volgende dus op mijn verjaardag overlijden en dan nog één rond de verjaardag van N. Het wordt leeg aan de overkant; dit zal dan wel de leeftijd zijn die ze ongeveer kunnen bereiken. Zo raken we wel snel door al onze huisdieren heen.

Moest ik je toch even vertellen.

Kus, M.

+ 1 - 0 | alleen dit artikelBeter van niet

Het is heel grappig; Ik voel me alleen maar eenzaam als ik gelukkig ben.

Gisteren had ik Tegenslag. Niets ernstigs, maar gewoon Tegenslag. En dan ben je dus niet gelukkig. In zo'n geval wil ik alleen zijn. Geen arm om me heen, geen troostende woorden, geen warmte en geen geluk. Niets daarvan. In mijn eentje moet ik dan even uitkoken. Niet eens binnenvetten, maar gewoon uitkoken. Niets vragen, niets zeggen, niet aan me zitten.

Dan ben ik zo blij dat ik thuis niemand tegenkom die iets voor me wil doen. Niets drinken, niet lekker eten of iets leuks doen. Ik wil even de Tegenslag voelen. Hem even in perspectief zetten en even bedenken wat ermee ga doen. Buitengewoon nuchter & zakelijk. Dan ben ik het daarna kwijt. Dan wil ik er ook wel over praten, of het wel delen als dat nuttig is. Een binnenvetter ben ik niet. Sterker nog, de weblogger is eerder een buitenvetter.

Als ik gelukkig ben echter, dan wil ik wel delen. Dat vind ik leuk. Als ik het zo bekijk ben ik dus een goede partner voor de labiele ziel, hmm dat zou een hoop verklaren. Maar daar wil ik het helemaal niet over hebben, want mijn punt is dus dat de weblogger een buitenvetter is. Iemand die aan de hele wereld laat lezen wat hem of haar bezielt. Dan heb ik het niet over de anonieme loggers, want die zijn veel oninteressanter, dat zijn gelegenheidsvetters. Kunnen ni kiezen.

Morgen is de uitreiking van de Dutch Bloggies. Volgens velen een incrowd groepje die elkaar prijzen geeft, volgens anderen een groepje mensen die erg veel over hebben voor het fenomeen bloggen. Echte buitenvetters. Ik lach me een ongeluk om sommige logs over de vermeende incrowd. Ik sta zelf in het andere kamp, alhoewel ik denk dat het inderdaad wel een bepaalde groep betreft. Maar what the hell, de nummer 1 in de hitlijst is ook niet ieders favoriet.

Ik ga morgen in ieder geval even kijken. En jij? Ben je een blogger? Ga je ook? Zullen we gezichten uitwisselen? Nee he? We gaan alleen kijken! En dan de dag erna erover loggen. Dat het zo stom was en zo'n desillusie.

Ik heb stiekum met je gepraat, ik hoop dat je het leuk vond, één uur 's middags, 26 februari, ik was die jongen met vage blik, een leren jas en korte donkere haren, ik stond daar ergens achter in een hoek. Ik weet niet of je me hebt zien staan kijken, met mijn badge met 'seelaavie', misschien kom ik je online wel tegen, misschien is het maar beter van niet. Ik heb stiekum met je gepraat.

+ 1 - 0 | alleen dit artikelAnton, Fred en de Jannen

In de trein reis ik meestal eerste klas. Vind ik lekker, zit ik lekker ruim en kan ik nog wat lezen en voorbereiden en het is lekker stil. Zo zat ik vandaag opp de terugweg uit Utrecht ook in de eerste klas. Er komt een kalende kerel binnen met een kaki katoenen broek en een fleece trui over zijn dikke buik getrokken. Hij zit mobiel te bellen. Hij heeft een houten kistje op tafel staan. Twee minuten later komt er nog zo'n geval tegenover hem zitten. Hij wordt begroet als Fred en meneer één heet dus Anton.

Deze ambtenaren voeren tot Duivendrecht een flink staaltje debiteuren-crediteuren op en ik hoor het aan met een gemoedstoestand die ergens tussen ergernis en vermaak balanceert. In Duivendrecht komen er nog twee mensen van het zelfde ambtelijk apparaat binnen (hoe kan je anders om drie uur klaar zijn met werken). Deze heten Jan en Jan. De ergernis krijgt de overhand. Anton heeft namelijk vogeltjes in dat houten kistje zitten.

Jan 1: 'Wat zijn dat?'

Anton: 'Zangvogels'

Fred: 'Maar de batterijen zijn op'

Allen: 'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA'

Godverdomme, denk ik bij mezelf, ze doen ook nog even een stukje Dierenwinkel.

Jan 1: 'Wat moet dat nou kosten, die vogeltjes'

Anton: '40 euro per vier'

Jan 1: 'Nou! dan eet ik liever kip!'

Allen: 'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA'

Oei! Hier kan zelfs geen Edwin Evers ochtendshow tegenop, wat een lachsalvo's!

Jan 1: 'Waar zit jij nu eigenlijk Anton?'

Anton: 'Utrecht, vijf dagen in de week?'

Jan 1: 'Wat moet je daar doen dan?'

Anton: 'Als ze daarachter komen ben ik al weg!'

Allen: 'HAHAHAHAHAAHAHAHAHAHAHAHA'

Fred: 'Zo min mogelijk!'

Allen: 'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA'

Anton: 'Nou ik hoor dat we over twee weken een brief krijgen dat we op ons 57-ste met pensioen mogen'

Allen: 'Oja?'

Anton: 'Jazeker! en ik ga ook meteen weg. Ik gooi mijn computer en mobiele telefoon weg en ga naar mijn huis is Spanje. Laat ik het hier lekker over aan de turken en marokkanen!'

Nu wordt er niet gelachen maar gegniffeld en ik voel mijn ergernis omslaan in woede. Wat denkt die klootzak wel niet. Foute grappen kan ik wel hebben, maar niet in een volle treincoupé en zeker niet van een 56-jarige man. Ik probeer zo vernietigend mogelijk zijn kant op te kijken, maar hij trekt zich er niets van aan. (voor het voorstellingsvermogen: ik zat met de Jannen in een vierzitter en met Fred en Anton in de tweezitter aan de overkant van het gangpad.)

Ik snap de wending trouwens niet, waar komt die vreemdelingenhaat nu ineens weer vandaan? Er zit geen turk of marokkaan in die hele trein, van directe aanleiding is geen sprake. En hij gaat ook maar door. Hij maakt nog een paar grappen van het laagste soort.. namelijk niet grappig en ongepast.

Deze man zou niet moeten mogen stemmen, bedenk ik. Met een jaartje woont hij hier niet meer, maar hij mag nog wel bepalen hoe we hier met elkaar leven. Hij laat de vergrijzing lekker zijn gang gaan, heeft de afgelopen dertig jaar de aardbol mogen vervuilen en heeft zijn huis 3 ton in waarde zien stijgen. Hij heeft altijd werk gehad en heeft ook nog kinderen en zeker een vrouw, want zijn vette vogelvingers tonen een trouwring. Rot op met die kerel! Die maakt de samenleving oneindig veel zieker dan een marokkaan die een fiets jat en zijn paspoort moet inleveren.

Anton maakt nog een grap, de maat is vol, ik schiet overeind pak mijn tas op en kijk hem aan:

'Wat ben jij een ongelooflijke zak! Een kerel van middelbare leeftijd die zulke dingen in de trein hardop gaat roepen. Ik ga een ander plekje opzoeken'

Een daad van niks natuurlijk en ze bleven allemaal zo goed mogelijk heel hard lachen. Gelukkig keken de andere treinpassagiers me goedkeurend aan. Eigenlijk wilde ik zijn vogels de trein uitgooien en zijn fleece vest in de fik steken. Maar ik zocht een andere en rustiger treinstel op. Ik ben veel beter opgevoed dan zij.

Echter ben ik oprecht van mening dat het ziekste Nederland bestaat uit veel van zulke ignorante klootzakken zijn die nog rustig dertig jaar lang vanuit het buitenland op Geert Wilders stemmen en in Spanje de welvaart van weleer opsouperen, terwijl ze de schuld in de schoenen schuiven van etnische minderheden en de problemen van een vervuilde planeet en een overspannen verzorgingsstaat aan ons laten.

Misschien moeten we het stemrecht maar beperken tot mensen tussen de 18 en 60 jaar. Daarna mag je alleen nog stemmen als je een rol van betekenis speelt in de maatschappij of een beetje leuk bent, anders moet je je paspoort inleveren en ga je lekker in weet-ik-veel-waar wonen.

Ik liep de trein uit en zag hem nog zitten. Met zijn vogels en Fred en de Jannen. Jammer, ik had hem graag op het perron nog wat toegebeten. Zo snedig mogelijk en ten overstaan van velen.

+ 1 - 0 | alleen dit artikelStupéfiant

De nieuwe campagne van het zuivelbureau is te gek. Met een filmpje met net zoveel naakte vrouwen als er letters in het woord vitamine a zitten. Hoera! Er zijn er nog meer hoor, maar die met naakte mannen zijn met minder letters. Want in eiwit zitten maar vijf letters. Er is er ook één voor zink, dat is met vier kinderen, dus dat zal wel over groeien gaan. Calcium kan je wel raden

Je lijf schreeuwt om zuivel. Vitamine A is goed voor je huid. Zal wel.

Ik zie alleen maar negen naakte jonge vrouwen die emmers melk over elkaar heen gooien. Briljant. Doe mij meteen maar een krat melk. Als je het niet kan bedenken dan is de gouden reclameregel om er tieten en konten in te gooien. Altijd goed. En deze hebben ze slim aangepakt. Goed, er zitten een paar senioren en kinderen tussendoor, die zijn allemaal lief. De vitamine b12 is ook met vrouwen, die maken een één-tweetje op elkaars hoofd, omdat dat goed is voor je hersens...maar Vitamine A is goed voor je huid, dus dat betekent?

Juist! Geheel nakende vrouwen.

Stel je hebt het filmpje verzonnen. Je laat allerlei teams en mensen aanrukken om het allemaal te maken, maar Vitamine A schiet je natuurlijk zelf. Je neemt je voor om het kunstzinnig te doen en esthetisch. Mooi zwart/wit, niets obsceens, niets banaals. Dat lukt maar een beetje, want in je hoofd zie je al weken een enorm cumshot voorbij komen en dat maak je ook.

Onschuldige grote mooie ogen kijken in het beeld. Eén keer, twee keer, drie keer. En dan een vloedgolf, de smakelijke melk daalt overvloedig over de dames neer. Ze gooien het over elkaar heen en proeven glimlachend van de stroompjes die van hun schouders en kin neerdalen (of verzin ik dat erbij?).

Naakte vrouwen druipend van de witte vloeistof. Mij kan je nog meer vertellen: om dat ergens mee te associëren hoef je geen dirty mind te hebben. Je moet gewoon een man zijn. Geeft niets, mannen kopen melk, dus niets aan de hand...argwaan wekt vooral het laatste shot. De ultieme ontmaskering van niet te meer te verdrukken geilheid van de ongetwijfeld mannelijke makers van dit filmpje:

Ze moeten allemaal samen hun handen omhoog doen en een beetje springen en wiebelen!

(hun lijfjes schreeuwen immers om zuivel!)

Hulde! Ik ben meteen weer zestien. We gaan beachballen met duitse meisjes op het franse strand. Ze zijn topless, want ja, frankrijk heeft dat effect. En natuurlijk gaven we alleen maar hoge ballen, zo niet te hoge ballen. Dan komt er een beetje beweging in zullen we maar zeggen. Giechelend strekken de meisjes zich naar de ballen. En wij waren dan even stupéfiant, zoals de meekijkende franse jongens het zouden omschrijven.

Onschuldig hoor, maar wel bewust.

Je lijf schreeuwt om zuivel. Jaja. Mijn lijf schreeuwt heel hard om heel wat anders en het is geen Vitamine A verstopt in kaas of melk.

Ik klink sarcastisch hè?

Maar ik ben het niet.

Ik vind het echt heel goed.

+ 0 - 1 | alleen dit artikelNo parlez

Ik heb nog drie kwartier, dan word ik opgehaald. Hèt moment om even plaatjes te draaien, maar omdat de plaatjes zoo goed zijn moet ik het even kwijt. Mijn platen koop ik altijd met z'n tienen tegelijk, zodat ik weken daarna nog dingen kan herontdekken. Nu staat 'Motor Booty Affair' op van Parliament. Dat is wel zo'n fantastisch nummer, als ik een goed schrijver was had ik er mijn beste zin voor over. Wat een fantastisch nummer. Nog een keer, ik zet hem nog een keer op, momentje...

Zo.

Klassiekers.. 'Songs in the key of life' van Stevie Wonder. Daar had ik jarenlang maar 1 helft van. Die had ik op koninginnenacht gekocht voor één euro. Het was wel de helft waar 'Pastime paradise' op staat, waar Coolio zijn 'Gangsta's paradise' op heeft gebaseerd. Veel mooier. Een maandje terug kocht ik de volledige dubbelelpee en elke keer als ik het aanzet ben ik verbaasd. Zet die plaat maar eens op, ik zweer dat je er meer nummers van kan meezingen dan van pakweg 'Thriller' van Michael Jackson. Heb ik natuurlijk ook.

Ken je Carole King? Kwam mijn zusje een keer mee aanzetten. Zij maakte een plaat die Tapestry heet en dat is helemaal verbazingwekkend. Ik dacht altijd dat 'Natural Woman' van Aretha Franklin was ofzo, maar in ieder geval niet van een blanke singer songwritster. Of 'You've got a friend'? Ik denk dan aan The Jackson Five, Diana Ross of Michael Jackson zelf. Maar nee hoor, een dun meisje op een vensterbank ergens rond 1971.

Nu kan het natuurlijk zijn dan mijn mainstream muziekkennis ervoor zorgt dat ik me over zaken verbaas waar ervaren musici meesmuilend op reageren met een 'Natuurlijk!, wist je dat niet!?' opmerking. Maar dat maakt me niet uit.

Nog meer klassiekers? Ja! 'What's going on' van Marvin Gaye. Heerlijk. 'Dreadlock Holiday' van 10cc. Super. '1984' Eurythmics, 'No parlez' Paul Young, 'The Clones of Dr. Funkenstein' Parliament, '..nothing like the sun' Sting, alle Police platen trouwens.

Is het nog wat aan om te lezen? Ik ratel maar wat hè. Nouja, kom maar eens langs voor een paar uur platen draaien, stuur ik mijn buurman wel weg. Laat ik alles horen. Ik wil nu alweer naar de platenwinkel! Voor 2 of 3 euro koop je liedjes waar je tranen van in je ogen krijgt.

Nu nog even 'If you want blood' van AC\DC en mijn dag kan beginnen. Langs de lijn ben ik bang, want mijn teen is dubbelgeslagen met de training, dus lopen gaat niet heel goed. Precies met de derby tegen Alcmaria, zal je net zien. Maar ach.

+ 1 - 0 | alleen dit artikelTwee jaar

Seelaavie bestaat twee jaar en ter ere van mijn eigen verjaardag heb ik alle stukjes vanaf het begin in Pivot gezet. Dus nu staan ze van het begin af aan tussen de archieven. Dat heb ik alleen maar gedaan zodat iedereen kan zien dat het er al twee jaar is. Of pas twee jaar, net hoe je wilt. Het is overigens wel erg leuk om door je oude stukjes heen te dwalen.

In maart 2003 was het elke vrijdagavond feest en feest, maar bijvoorbeeld ook een bizarre droom, het afscheid van mijn vorige werk, een oude liefde opzoeken en ook in de war zijn van een nieuwe. tsja en nog heel veel meer.

Het doet me denken aan zo'n flashback aflevering die elke televisierie wel eens in het seizoen heeft.

Vooral leuk voor de makers.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEffect

Gisterenavond liepen er opvallend veel stelletjes samen boodschappen te doen. Samen lopen ze langs de schappen, zij houdt hem een blikje voor, hij schudt nee, zij legt het terug, hij kust haar, ze schuifelen verder. De mandjes zitten vol met lekkere dingen, hij gaat alvast in de rij staan, zij kijkt nog even bij de tijdschriften en komt terug met een lekkere fles wijn. Gezellig. Ik bedenk dat ze waarschijnlijk allemaal nog even langs de videotheek lopen voordat ze naar huis gaan. Ze loopt nog één keer de supermarkt in, hij wacht gedwee, de kassière is geduldig, de rij ook, ze komt terug met een zak waxinelichtjes. Hij glimlacht, zij kruipt tegen hem aan terwijl hij afrekent en bijt zachtjes in zijn schouder. Hij trekt zijn been omhoog langs het hare, ze steekt haar hand in zijn achterzak. Over elkaar heen struikelend lopen ze de winkel uit.

Ik vind het leuk als andere mensen gelukkig zijn, dat is leuk om naar te kijken. U verslijt mij natuurlijk voor reusachtig gefrustreerd dat ik dergelijke taferelen zo minutieus opneem. Maar u vergist zich. Het schouwspel is zeer de moeite waard, hoezeer wij ook minachtend de valentijnsdag als commerciële uitvinding betitelen, de effecten zijn onmiskenbaar aanwezig. Romantiek hangt in de lucht. De aandacht die elkaar op maandag werd gegund, is op dinsdag duidelijk zichtbaar in de supermarkt. Ook de weblogs laten zich niet onbetuigd. Velen hebben een anonieme kaart gehad en zijn geïntrigeerd door de mogelijke afzender. Bezoekers reageren gretig mee.


'Ik kreeg ook een valentijnskaart'

'Een anonieme?'

'Ja'

'Wat een onzin! dan moet je weer bedenken wie het is enzo, stuur dan niets'

'Tsja dat vind ik ook, sterker nog het kan me maar weinig interesseren wie het was. Ik ga ervan uit dat het van iemand is die weet dat ik toch niet met haar wil en dat ze het daarom maar anoniem laat'

'Ja, of niet!'

Hij kijkt me grijnzend aan. Het is leuk om twijfel te zaaien in de hoofden van anderen. Ik denk en ik denk. Van wie zou ik de anonieme kaart gehad hebben? Ik heb wel een idee, ik heb ook heel even zitten zoeken. Maar ik heb geen zin in dat spelletje. Het is toch een teleurstelling. Er is er misschien één waarvan ik het heel leuk zou vinden als ze me een anonieme kaart had gestuurd. Maar dan nog. Als zij het was, zou ik eerder teleurgesteld zijn. Trouwens, ik heb helemaal geen zin om erover na te denken.

Ik loop van de parkeergarage naar huis. Ik probeer te ontdekken of er meer kaarsen branden in de huiskamers dan normaal, maar ik ontdek niets. Het is koud en ik duik diep in mijn kraag. De schouwspelen zijn voorbij. We gaan lekker slapen.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEen bekende, echt waar!

Ik moest het even nakijken, maar ik heb denk ik voor het eerst van mijn leven een valentijnskaart gehad. Een digitale weliswaar, maar toch. Misschien vind ik straks nog wel een analoge op mijn deurmat. De kaart was anoniem, maar het was van een bekende, echt waar. Want dat stond in de afzender: 'Een bekende, echt waar!' Ik ken haar dus (ik ga er even vanuit dat het geen hem is). "Maar misschien ooit, zal ik je laten weten wie ik ben", tsja..

Steeds moet ik denken aan wat Jan Mulder gisteren tegen Hugo Borst zei nadat Hugo beweerde dat Steven Pienaar wel heel erg 'op zoek was naar het been'.

"Een dergelijk geconstrueerde zin is te potsierlijk om te kunnen geloven."

Hahaha, Jan Mulder is super.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelTextiel bedrukkers

Wie kent 'Married with Children?' Iedereen neem ik aan. Al Bundy is de huisvader en is schoenenverkoper. Dat wordt neergezet als een nogal minderwaardige baan. Laat ik even stellen dat ik dat dus niet vind om aanvaringen met schoenenverkopers (m/v) te voorkomen. Zo'n serie heeft gewoon een karakter nodig en dan is er altijd een bepaalde beroepsgroep de lul. In dit geval dus de schoenenverkoper.

Ik had niet voor de schoenenverkoper gekozen als ik een ongeïnteresseerde luie zak neer zou willen zetten. Geenszins. Alhoewel schoenen kopen voor mij verschrikkelijk is, omdat ze nauwelijks iets in maat 45 hebben, of in ieder geval nooit iets wat ik leuk vind. Hoe dan ook, ik kom in schoenenwinkels nauwelijks interessieloze mensen tegen. Sterker nog, sinds ik Sex & the City heb gezien, begrijp ik de relatie tussen vrouwen en schoenen veel beter en bekijk het hele schoenen gebeuren veel eerder als nuttig dan als noodzakelijk.

Ik weet wel waar ik voor zou kiezen. Textiel bedrukkers. Dit zijn fuck-ups zonder uitzondering. Je hebt overigens pure textiel bedrukkers en je hebt de copyshops. Voor het gemak schuif ik ze even op een hoop. Allemaal even slecht. Met het grootste gemak plakken ze foto's scheef op shirts, kunnen nooit een bestand openkrijgen en bezitten een computer met 11 lettertypes die ze altijd gebruiken ook al wil je iets heel anders. Deze mensen zijn allemaal murw gebeukt, ze hebben zoveel rode letters op oranje shirts geplakt en teveel trainingspakken van 'Loek's Gym' en glitterbadpakrokbroek-maillotfladderflapdingen van de 'Twirling Girls' beplakt met witte letters in alweer hetzelfde lettertype. Ze kunnen niet meer.

Eén keer maakte ik zelfs mee dat we voor een restaurant twintig menukaarten moesten laten lamineren en daar ging een stagiaire mee op pad. Die kwam terug met menukaart vol ingesealde haren van de ongewassen kleren van de stoffige copyshop trut die ze had gelamineerd. Haren! In je menukaart... achteraf kan ik er wel om lachen.

Het ergste is dat het ze niet interesseert. Het maakt ze gewoon geen reet uit wat ze maken en wat het resultaat is. En dan dat assortiment wat ze verkopen, ze hebben één catalogus en nooit iets in huis. En wat ze in huis hebben is helemaal belachelijk. Shirts met kragen waar Zwarte Piet jaloers op zou zijn en die om je heen fladderen als het t-shirt van je vader om je schouders toen je drie was. Petjes van bizarre kunststof draad gewoven en met een dikke witte matras van schuimrubber op het voorhoofd. Je ziet met zo'n petje ook alleen een verdwaalde en achterlijke voetbalsupporter lopen, maar verder laat niemand zich in die dingen zien.

Ik dacht dat er toch nog een goeie was. In Alkmaar. Maar die heeft er vandaag ook een potje van gemaakt. Ik ben 3,5 uur rustig gebleven, maar toen ben ik woedend zijn winkel uitgestapt.

Afgelopen dinsdag had ik twee jassen en twee petjes besteld met opdruk, voor een klant, voor een beurs in Londoon. Gisteren zou het klaar zijn, ik was het vergeten op te halen, want we hadden een feest georganiseerd voor onze klanten. Ik was tegen vijfen vannacht thuis en om elf uur ging ik de spulletjes halen. Ik zou de trein naar Schiphol nemen en het daar afleveren.

Ik kwam aan en er lag niets klaar. Hij was er niet en de vrouw die er wel was wist van niks. Ze ging hem bellen. Hij had de jassen besteld en ze niet gekregen, zei hij. Gelul natuurlijk, hij was het gewoon vergeten, want die petjes had hij wel in huis en ook nog niet gemaakt. En hij had niet gebeld. Maar hij ging het in orde maken. Om 13 uur belde hij dat hij het om 14 uur af zou hebben.

Ik was er om 1430. Hij was er nog niet. De trein zou ik niet meer halen. Ik bel een collega op, die komt en staat klaar met de auto. Hij komt om 1515 binnen. Ik vraag hoe lang het gaat duren. 10 minuten. Ik zeg dat hij eerlijk moet zijn, want hij heeft leugen op leugen gestapeld. Hij tovert twee groene jassen tevoorschijn die ik niet besteld heb, maar het moet maar. Er verstrijken twaalf minuten. Het is bijna half vier. Ik moet uiterlijk half vijf bij de gate op Schiphol zijn. Hij is nog steeds met de eerste jas bezig. De petjes zou ik wel onbedrukt meenemen.

Kan ik pinnen? Nee. Ik ren nog naar de pinautomaat en weer terug. Hij is nog steeds met de eerste jas bezig. Ik zeg dat hij heeft gelogen. Hij zegt dat ik het ook niet kan doen en dat hij al de hele dag zijn best doet. Ik zeg dat ie dat dan om twaalf uur moet zeggen en niet om half vier. Dan had ik zelf jassen in de stad gekocht. En mooie ook. Had ik sowieso moeten doen. Ik heb het hem voorgesteld ook trouwens.

De eerste jas is bijna af. Ik zeg dat ik nog twee minuten heb. Hij zegt dat hij de tweede jas wel wil maken, maar dan moet ik hem nemen ook al is het 25 uur en 17 minuten te laat en staat mijn klant met niets op de beurs. Ik blijf nog rustig. Hij zegt:

"Ik doe mijn best, maar je moet ze van me kopen anders heb jij grote problemen"

Dat was de druppel. Ik heb ineens problemen!? Wat een pisvinger. Ik ben weggelopen, heb mijn collega weer naar huis gestuurd, de klant opgebeld & spijt betuigd en ik heb voor eeuwig mijn geloof in het textielbedrukkersgilde verloren.

Er bestaan geen uitzonderingen.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelDom en Donner

Ben ik nou links of rechts? Ik weet het niet. Ik denk dat ik allebei wel ben. Er zijn de laatste tijd weer een paar dingen waar ik het niet zo erg mee eens ben, die ik in het nieuws tegenkom, maar die liggen volgens mij in twee kampen:

De eerste is parttime werken. Ik las een artikel waarin staat dat vrouwen die deeltijd willen werken tegengewerkt worden en gauw aan hun carrièreplafond komen. Werkgevers zien dat niet zitten en vooral op hoge posten niet. Ik heb dat dus ook. En ik ben een werkgever. Als ik grote bedrijven bel en de projectmanager is er weer niet vanwege ATV of pappadag dan word ik daar aardig moe van. Het maakt me dus ook niet uit of het een man of een vrouw is. Maar als een project manager bijvoorbeeld op woensdag vrij is en wij moeten iets op donderdag opleveren, dan begint het geklooi. Dinsdagochtend blijkt dan dat ik een vraag heb, maar hij is de hele dag in bespreking en heeft geen tijd om terug te bellen. Woensdag bel ik op, maar het is weer ATV-dag, dus dan is het alweer donderdag. Er ontstaat een soort tijdgat, IF ATV=TRUE, THEN TUE12PM=THU12PM, het was dinsdag, maar het is eigenlijk donderdag.

Op hoge posities heb ik dus een broertje dood aan parttimers. Ik snap dat je een gezin wilt en tijd voor je gezin en dat geldt voor jou en partner, jullie hebben allebei recht op een carrière, maar wat mij betreft moet je kiezen. Lekker opsodemieteren met je parttime, ik heb het liefst dat je geen vakantie neemt ook. (als je het kan combineren vind ik het prima, maar voor sommige posities zit ik daar niet op te wachten en loop je inderdaad tegen je plafond, jammer dan)

Een uitgesproken rechts standpunt dacht ik zo.


De tweede is de anti-terreur wetgeving van Donner. Hij verkondigt trots dat "Nederland nu vooruitloopt in Europa". Wat een dom gezwam. Die anti-terreur regels op zich zijn al raar...de politie kan je verplichten je te melden als je nog niets gedaan hebt, maar wel als radicaal wordt aangemerkt. Ik vind dat dus belachelijk en dat druist tegen al mijn rechtvaardigheidsgevoelens in. In de praktijk denk ik dat het nog erger is, want het komt natuurlijk gewoon neer op anti-islam wetgeving. Het zou mij verbazen als er andere radicalen zoals bijvoorbeeld skinheads verplicht zullen worden zich te melden. Of Neo-nazi's. Of mensen uit Urk. Het zal er wel op neerkomen dat islamitische mensen met een Noord-Afrikaanse look & feel verplicht worden zich te melden.

Ik vind dat dom en ben het heel erg met de directeur van de AIVD eens die vanavond in Zembla zal vertellen dat de discussie over de Islam helemaal verkeerd gevoerd wordt en dat de radicalisering alleen maar erger wordt als je mensen continu in een hoek drukt.

Ook mag je geen terreur meer goedpraten. Nou dat wordt dan een hele eenzijdige discussie. Zogenaamde Vrijheid van een bepaalde meningsuiting. Dat geloof je toch niet!? (Maar de Nederlander maakt zich over dit soort wetgeving nauwelijks druk, nee, als er 2 euro bij moet voor de tandarts op jaarbasis, stromen de pleinen vol, maar dit? Maakt ze niets uit, want het raakt ze niet, het raakt alleen allochtonen en dàt is precies het probleem)

En dit lijkt me weer een uitgesproken links standpunt.

Ik ga een partij beginnen.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelIk wil kiezen

Shift-F7, weet je nog? Zo kon je printen uit Word Perfect ofwel WP 5.1 Het pre-MSWord tijdperk. Op school moest ik daarmee werken. Gek genoeg werkte ik toen thuis op de Macintosh Classic SE en daarop had je al wel Word en ik vond het fan-tas-tisch. Maar tegenwoordige Word kan ik niet velen. Niet omdat ik het niet kan bedienen, of omdat het te ingewikkeld is. Niet omdat het te weinig kan of omdat het te duur is. Niet omdat het lelijk of onbruikbaar is, maar omdat ik niet kan kiezen.


Als ik een internet-adres intyp wordt het automatisch een blauwe, onderstreepte link. Als ik een woord intyp verschijnen er allerlei suggesties, als ik een functie gebruik komt er een paperclip op een brommer mijn beeld ingereden met een tip. Het grootste probleem is dat alle functies aanstaan zonder dat ik ze aan heb gezet. Ik kan daar niet tegen. Ik wil niet dat ze dingen voor mij aanzetten, ik wil het op zijn minst zelf ontdekken, als ik het al nodig heb.


Van het MS Word probleem ben ik allang verlost, want dat gebruik ik niet meer en ik koop het niet meer. Maar Microsoft heeft de trent gezet. Alles staat al ingesteld in elk stukje software dat je krijgt, of het nu in een computerprogramma is of in zogenaamde embedded software. Zoals bijvoorbeeld de bedienings-software van je mobiele telefoon. Ik heb net een nieuwe. Een Nokia, omdat ik daar nu eenmaal aan gewend ben. En ja hoor, die sufkutten van Nokia doen het ook al. Godver.


Je bent een beetje een eikel als je telefoonnummers in je telefoon opslaat en niet op je SIM-card. Toch? Want als je dan je kaart in een andere telefoon stopt ben je al je nummers kwijt. Dat soort dingen weet je als je eenmaal een keer van telefoon bent gewisseld. Het is natuurlijk wel handig dat je op je telefoon wat nummers kwijt kunt als je SIM vol zit, daar kan ik inkomen. Dus de optie om dat te doen vind ik ook in orde. Let wel: de optie!


Maar die knoeiers van Nokia zijn ook in de MS-val gelopen. De val van de almachtige en allesinvullende producent die mijn keuzes wel even voor mij maakt. De Nokia 6230 heeft namelijk als standaardinstelling bij de opslag van telefoonnummers: Telefoon en SIM. Wanneer het nummer op het geheugen van je telefoon komt en wanneer op dat van je SIM is mij overigens niet duidelijk. Maar het telefoonnummer van afgelopen vrijdag ben ik kwijt, niet dat ik al wist of ik zou bellen, maar ik vond het overwegen zo leuk. Zal ik het wel? Of zal ik het niet? Heerlijk om een avondje door te komen, daar kan ik van genieten.


Helaas. Afgelopen vrijdagmiddag kreeg ik een nieuwe telefoon die ik vandaag inruilde voor alweer een nieuwe omdat er een kras in het display zat. Bij het instellen van mijn voorkeuren, groepen, beltonen en weet ik het wat, verzon ik de bellersgroep 'Oops!' met daarop alle geheimzinnige nummers van meisjes in mijn telefoon. Dan komt er een zoetsappige beltoon uit als mensen uit die bellersgroep me bellen. Tot mijn schrik zat het nummer van vrijdag dus niet meer in mijn telefoon en nader onderzoek leverde bovenstaande ergernis op.


Nu kan ik dus mooi niet meer in dubio verkeren.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelOnvervalst harmonieus

Extreem gunstige katerverwerking na het Alkmaars carnaval wat ze dus Après Ski noemen. Meestal is de maandag een hel, maar nu was het de laatste dag van mijn geslaagde weekend en voltrok zich in totale harmonie. Dat deed overigens het hele weekend, dat voltrok zich ook in harmonie. Geen frustraties, geen katers. Alles naar wens.

Om 10 uur zaterdagmorgen ging de telefoon. Ik lag net drie uur in mijn bed. Het was een duitser met een opmerking over een project waar ik zaterdagmiddag mee aan de gang moest. Dat zou me ongeveer een half uur kosten, het werden er echter twee-en-een-half. Maar geen frustratie te bekennen.

Ik kocht een boek, signeerde het om het aan de Nederlandsche Schrijver te geven en ik schreef er een paar dichtregels van Nel Benschop in. Dat was om vijf uur zaterdagmiddag, maar ik was zo tevreden over mijn kado dat ik mijn best moest doen om niet alvast naar de verjaardag te gaan om het te geven.

Op de verjaardag hebben we heel veel gelachen. In mijn geval zonder te drinken. Ook heb ik me in alle gesprekken gemengd en gezellig gedaan, het ging eigenlijk vanzelf. Uiteindelijk heb ik over de gehele avond twee flesjes bier gedronken en tot mijn grote plezier werd ik om 4:30 's nachts aangehouden. Niet in een fuik, maar door een politie-auto met lichtkrant. Blazen. Niets aan de hand. Goedenacht meneer!

Zondag naar het voetballen kijken en kaartjes leggen. De zon hangt laag en verlicht de gehele kantine in pastel geel. En lekker warm. Dan naar Après Ski. Met de bril op en de skibroek aan de kroeg in. Kwam het meisje van de fopwinkel nog tegen. Leuk meisje, we klikken niet, we delen een stad dat is alles. Ik dans nog wat met twee zussen die we de minilotten noemen, omdat ze tot mijn navel komen. Dat zijn mijn evenementenvriendinnen, ik kom ze elke drie maanden tegen.

Met drie flessen spa blauw kruip ik in bed. Om de drie uur word ik wakker van de dorst - met dank aan Jägermeister. De harmonie is echter zo groot dat mijn dorst elke keer verdwijnt na weer een halve liter water en ik me geenszins misselijk voel. Ik kijk herhalingen van Buitenhof en val keer op keer in slaap. Als ik wakker word staat Nickolodeon op. Leuke zender.

Waar komt die harmonie vandaan? Is het dan echt zo dat een geslaagde versierpoging op vrijdagnacht de hormonen tempert en de feromonen aanwakkert en zodoende het humeur ontegenzeggelijk gunstig beïnvloedt? Zit een mens werkelijk zo simpel, zo mechanisch in elkaar? Stofje zus, prikkeltje zo en huppetee!

Een goed afgestelde schildklier die de juiste ingrediënten bij elkaar mengt tot een overvalste harmonie?


Ik denk het wel en ik denk het niet.

Maar wie ben ik?

Een pragmatisch hypofysicus zonder enige kennis.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelBlacklist

Ik heb de spamblocker pivot-blacklist geïnstalleerd...maar ik weet niet goed hoe het werkt. Volgens mij gaat er nog weleens wat mis, dus als je een reactie wilt plaatsen en het lukt niet? Mail me dan even!

dank je wel

+ 1 - 0 | alleen dit artikelWeekend of champions

Net nu ik de vrouwen heb afgezworen, staat het weekend of champions voor de deur. Vrijdag is de normale stapavond, zaterdag heb ik een verjaardag van Een Nederlandsche Schrijver en zondag is het Après Ski in elke kroeg in Alkmaar. Vrijdag zal dus gewone dronkenschap inhouden, maar zaterdag! Een Nederlandsche Schrijver! Dat is toch een ander woord voor Vrije Sex? Of niet soms? Ik dacht het wel, dat kan niet anders dan een orgie worden. En ik hoef zondag niet te voetballen en zelfs niet te trainen, dus de ratio kan volledig overboord.


En Après Ski is net Carnaval; vreemdgaan is de norm. Zalen vol beschonken mensen en ik ben één van de weinigen die zich met snowboots en skibril in de menigte waagt, met mij kan je namelijk echt lachen. Hartstikke gek ben ik, trek me van niemand wat aan en ben lekker mezelf. Maandag hoef ik niet te werken en dat geldt voor veel van mijn vrienden ook. Dat zullen we weten, want vanaf vier uur zullen we aan de biertjes nippen en van kroeg naar kroeg antonnen. We eten rauwe braadworst met verbrande uien en roepen alle meisjes na.


Het weekend of champions, de eerste voorbode van de zomer. Feest op het plein, gezelligheid met velen. Drie avonden wat omhanden in drie verschillende thema's: Ouwe Jongens Krentenbrood, Een Nederlandsche Schrijver en Après Ski. Ik duik maar eens vroeg in bed en als ik de puf heb vertel ik dit weekend nog een verhaaltje.

Anders tot maandag.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelDe lijm laat langzaam los

Teveel platen om te draaien
ik mis die nog en die,
die wil ik ook.

Het is vandaag, het is morgen
het is duidelijk, het ligt vast
en ik heb nu al niets gemist.

Ik heb jou niet meer nodig
en jou niet, en jou en jou
en ook jou niet.

Een jaar of vijf meer hoef ik niet,
was de luiers, doe de was
en verhuis nog maar een keer.

Wat heb jij gedaan? en jij?
teveel gedronken, zonnebank,
een vijver in de tuin.

Gezond leven en lief en rijk
en als je doodgaat ben je
een kerngezond lijk.