+ 0 - 0 | alleen dit artikel16 miljoen idioten

Twee jaar heb ik rechten gestudeerd. De HEAO was een beetje saai geworden, allemaal commercieeltjes in de dop, maar ze weten niets. Ze hebben de hele dag pakjes met stropdasjes aan en aangezien ik toen nog hardrocker was, moest er iets veranderen. Dus toog ik drie avonden per week naar de Oude Manhuis Poort om daar een rechtenstudie te volgen. Leek me wel interessant. Ik had het ook wel afgemaakt denk ik, als ik niet in mijn vorige bedrijf was terechtgekomen. Mijn eerste jaar heb ik in ieder geval gehaald en ik heb er een paar dingen aan overgehouden.

Zo heb ik op een universiteit gezeten en dat vond ik wel interessant. Moet je toch gedaan hebben als je de mogelijkheid hebt en de Oude Manhuis Poort is te gek. Met allemaal oude boekenverkopers, een Mensa en stoffige professors. En ik heb ook weleens een wettekst gelezen. Ik heb zelfs tentamens gemaakt met heleboel wetboeken bij me, dus ik snap er wel iets van. Of liever nog, ik snap dat ik er eigenlijk niets van weet. Ook heb ik op school gezeten met studentes. Sinds ik voor mijn allereerste studie moest kiezen tussen Frans op de universiteit of SB op de HEAO, heb ik de open dag op de VU in een lokaal vol potentieel franse studentes in mijn geheugen gegrifd staan. Tot slot heb ik op de universiteit een gezonde afkeer van het referendum opgedaan.

Mijn docent staatsrecht is daar een keer zo erg over tekeer gegaan, dat alleen zijn passie al mijn sympathie verdiende. Een wettekst voor een Europese grondwet moet beoordeeld worden door 16 miljoen idioten. En wat kunnen we erover zeggen? Ja of Nee. En wat snappen we van die wettekst? Geen zak. Als je voor bent is dat omdat je mee wilt beslissen en als je tegen bent is dat omdat je bang bent dat we geen wiet meer mogen verkopen van Europa, of iets met zorg. De wettekst heb ik niet gelezen, maar ik geloof nooit dat dat erin staat.

Ik ga niet stemmen, maar ik had ja gezegd. Erg hoor, want ik ben lid van de SP. Maar dat populistische gedoe en vooral dat landelijk referendum vind ik zo infantiel. Mooie democratie, sommige mensen studeren zich een ongeluk en weer anderen bidden zich een ongeluk, wij kiezen een aantal van die mensen in een afvaardiging en laten hen lekker beslissen over dingen die wij niet kunnen overzien en waar we vooral geen enkel verstand van hebben. Ik geloof wel in Europa, daarom had ik ja gezegd. Maar eerlijk gezegd is dat ook maar een gevoel, gebaseerd op niets. Daarom ga ik niet stemmen.

In plaats daarvan ga ik woensdagochtend even een kijkje nemen op de open dag van de VU, denk ik. Veel leuker.

+ 0 - 0 | alleen dit artikel2667568

"Ze spreken en sms-en elkaar weer"

Het is alsof ik in een film over mijn leven zit. De souffleur vertelt wat zij en ik volgende week zullen gaan doen en ik kan het meelezen op het schermpje van mijn mobiele telefoon. Ik zie mezelf op de bank zitten en de camera zoomt langzaam uit. Het einde van een aflevering, volgende week gaan we verder. Let maar eens goed op het einde van een willekeurige amerikaanse serie (Soprano's, Gilmore Girls, Desperate Housewives, Band of Brothers). Op een dergelijk shot volgt een onherroepelijke aftiteling. Op de NFTA leer je vast hoe zo'n shot heet, ik zou het wel willen weten.

Kies op je mobiel: Woordenboek aan. Als je het eenmaal gewend bent wil je niet meer zonder. Je drukt bijvoorbeeld 73837 in en er staat 'peter' in je display. Het woordenboek in je mobiel heeft bedacht dat je dat woord waarschijnlijk bedoelt. Maar als je 7637 indrukt kan je veel meer bedoelen. Roer bijvoorbeeld, maar ook Soep, Roep, Roes, Poes, Poep, Smer en Soes. Steeds als je op * drukt, geeft je mobieltje de volgende mogelijkheid. Voor de Da Vinci Coders onders ons: 326 27696 968 37 935 7223 633 93836 (en druk ook maar even 666 in, het is een complot!)

Dus! Als je 93 indrukt zegt je telefoon Ze. Maar je bedoelt We, dus moet je één keer op * drukken om We te krijgen. (Even voor de oudere lezers; als u al niet afgehaakt bent, doe dat dan alsnog. U zult het ook niet gaan begrijpen.) Hetzelfde gebeurt met 63. Je mobiel zegt Of, maar je bedoelt Me. Nog onopvallender is het verschil bij 6337 dat zowel Maar als Naar betekent. Maar We en Ze wordt het snelst door elkaar gehaald. Als je snel een sms-je typt, vergeet je weleens de Ze in een We te veranderen. En ineens heb je het over twee andere mensen. "Ze bellen van de week nog wel" "Wanneer spreken ze af?" "Ik denk niet dat ze bij elkaar passen"

Het is alsof de mobieltjes de gang van ons dagelijks leven bepalen door simpelweg met elkaar te communiceren over wat hun baasjes gaan doen. En wij kunnen meespieken, zodat we weten wat er van ons verwacht wordt.

"Volgende week gaan ze wel wat afspreken" verschijnt in mijn display.

Kijk eens aan, dat heeft mijn Nokia toch even mooi geregeld.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEen half uur gedachten

Gisteren was ik op een pier in Wijk aan Zee. Of de pier, dat zou goed kunnen. Aan de kant van IJmuiden was ik al wel geweest en ook op de sluizen. Dat is weer eens wat anders dan een tunnel. We moesten foto's maken voor een klant en het was een mooie dag, dus gingen we met zijn tweëen een dagje naar de Hoogovens. Ons bureau was twee maanden oud en zonder zorgen lieten we de boel de boel. Bovendien had ik een oude amerikaan en mijn oude amerikaan verdient een vermelding. Dat is namelijk mooi, zware industrie en oude rotte amerikanen die varen over de weg.

Gisteren zat ik een half uurtje op een muurtje. Te staren naar duwboten, rokende pijpen en happende kranen. Ooit ben ik op het terrein van de Hoogovens zelf geweest. Toen ik taxichauffeur was - dat was ik namelijk een krap jaar - moest ik daar weleens Russen en Philipijnen van de schepen halen en naar de hoeren brengen. Het schip werd leeggehaald en dat duurt wel even, dus kunnen de mannen even de zinnen verzetten. Ik reed onder de stellages door in het schemerdonker. De happers met cokes suisten over mijn hoofd heen en weer en teisterden mijn taxi. Je mocht daar ook niet onderdoor rijden van de baas, maar dat wist ik niet.

Toen ik een jaar of acht was ging onze buurman dood. Volgens mij was dat ook bij de Hoogovens. Er was een ketel ontploft en hij was dood. Ik zat bij zijn dochter op school. De Hoogovens daar had je dus ontzag voor. Althans ik had dat, want daar gingen immers mensen dood en wat ik ervan gezien had was de meest onbegrijpelijke berg pijpen, gebouwen en bergen zand die ik ooit zag. Wat ze daar uitvoeren was mij een volledig raadsel. En dat is het nog, alhoewel ik het inmiddels wel snap. Maar de aanblik van dat terrein is zo mysterieus en onbevattelijk dat ik er uren naar kan kijken.

Gisteren voer er een boot met zand tot de rand van het zeegat. Daar keerde hij om en voer naar een haven aan de overkant. Op de bak stond een man met een spuit het zand nat te houden. Een vriend van mij doet dat ook bij de Hoogovens. Zand nat houden, twee keer per week, anders gaat het stuiven. Voor de rest weegt en laadt hij staalrollen die naar China moeten. Voor hem is de Hoogovens allang de Corus. En veel minder interessant. Voor mij niet.

Okee, nog één dan. Ik werkte ook twee jaar van mijn leven op een stokkenfabriek. De enige in Nederland, in Uitgeest (herkenbaar aan de schoorsteen die je ziet bij het viaduct op de A9 ter hoogte van het Uitgeestermeer en dan aan de andere kant). Dat was ook industrie, maar dan klein en begrijpelijk. Daar maakten we stokken, stelen en trapleuningen. Ineens was er ook een opdracht van de Hoogovens. We moesten honderden trapleuningen in stukken van vijf centimeter zagen, want die gooiden ze dan in de buitenwand van een nieuwe oven, zoiets onbegrijpelijks was het. Ovens die ook weer gemetseld werden door een andere vriend van mij, die zo sterk was dat hij twee jaar geleden sterkste man van Nederland werd. Of drie jaar geleden.

Ja, het is me wat met die Hoogovens.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelMijn vuist, mijn vrouw

Gekonkel op de voetbalclub. Altijd. Wat wil je met een sport die ontstaan is in het Victoriaanse tijdperk alwaar Engelse kostscholen de jongens - om hen te behoeden voor de gevaren van de zelfverwennende passie - bezighouden en afleiden met het in 1862 succesvol geïntroduceerde football.

Het hele jaar door worden wij behoed voor de verschrikkelijke gevolgen van zelfbevuiling door de Woedende Wissel, de Brabbelende Bestuurder, de Schandalige Scheidsrechter en de Muitende Midvoor. Stuk voor stuk titels waar Willy Vandersteen zich niet voor hoeft te schamen en waar Suske, Wiske, Tante Sidonia, Lambiek en Jerom een doldwaas avontuur aan zouden kunnen beleven. En Schanulleke.

En Barabas.

Ja het werkt! Tien maanden per jaar ben ik in de weer met ruim 30 wedstrijden en 100 trainingen die me vaak genoeg weerhouden van die verschrikkelijke geheime daad. Overenigbare inzichten en achter een bal aan draven, daar komt het ongeveer op neer. Transfers, ontslagen trainers, omgekochte scheidsrechters, kleedkamers met lagen modder en koude douches, liegen en bedriegen, oude thee in de rust, mannen van 65 die met schuttingtaal strooien en hun woedende vrouwen en dochters die meegaan naar de voetbalclub. Aangetrokken door een potpourri van gras, zweet, bloed en frituurvet. En bier.

En welk een succesvol surrogaat! Als keeper kan ik de klamme hand wel beter gebruiken. Gretig strek ik mijn handen uit naar de ballen die op mij afkomen en i..

Ho! Deze bewaar ik voor Harm Edens - in te zetten bij het bruggetje naar de tweede ronde in 'Dit was het nieuws' - zelf probeer ik het opnieuw:

En welk een succesvol surrogaat! Als keeper kan ik de klamme hand wel beter gebruiken. Gretig strek ik mijn armen en sluit de bal liefdevol in mijn armen. Waarom zou ik essentiële lichaamssappen verspillen, huwelijkse affecties vernietigen en mijn natuurlijke aandrang perverteren. Of erger nog! Mijn hoop op nageslacht doen vervliegen. Ik koester de bal. Het harde schot dat onheroeppelijk op mijn vuisten uitéénspat of zich in mijn gekromde lichaam nestelt. Zoveel ziedend geweld dat op je afkomt, ineens en uit alle mogelijke hoeken. En het gelukzalige moment wanneer je weet dat jij de baas bent over het grillige stuk leer dat kort tevoren nog ontembaar leek. Strak tegen mijn lichaam en wang gedrukt voelt de bal zich op zijn plek. Veilig. Ze zou het liefst voor altijd bij me blijven.

Jaja, beste lezer, voetballen is welbeschouwd mijn enige hoop op nageslacht. En zondag 29 mei aanstaande is de grote finale, onze kans om in de derde klasse te blijven, om de teloorgang van Flamingo's in de kiem te smoren. Vreugde en verdriet in de apotheose van dit seizoen. De verheffing van een sterveling tot het niveau van een god.

En dan de hele zomer rukken.

(lees: Zwaar Leer - David Winner, LJVeen, 2005)

+ 0 - 0 | alleen dit artikelKnielers, Zitters en Staanders

Dat ik naar Gilmore Girls kijk maakt mij een echte man. Kennelijk omdat vooral vrouwen dat kijken en leuk vinden, want meer steekhoudende argumenten zijn er niet. Als de grillen van de vrouw de échte man kenmerken dan is mijn kijkgedrag maar één van mijn voordelen. Gisteren realiseerde ik me dat ineens.

Mijn eerste vriendin wist dat ze mijn eerste vriendin was en dat mijn gedrag nog flink bijgeslepen moest worden. Van haar heb ik bijvoorbeeld geleerd dat je vriendin een leuke avond kan hebben terwijl jij hem niet hebt en dat je dat beter niet aan haar kan laten merken. Niet verbaal en zeker niet non-verbaal. Daar schiet je niets mee op. Zitten en lachen, dat is het allerbeste. Misschien is het niet eerlijk en kan je niet tegen je-zin-niet-krijgen, kies dan toch maar eieren voor je geld. Let overigens op! Vrouwen doen automatisch aan zitten en lachen, maar dat betekent weer niet dat ze een leuke avond hebben gehad. Ga daar nooit van uit!

Geeft niet hoor, je moet het alleen even weten. Net als katerverwerking. Vrouwen hebben nooit een kater, die hebben ineens 'een griepje' dat geenszins in verband gebracht kan worden met de drankinname van een paar uur daarvoor. Ook niet erg trouwens, vooral erg vermakelijk.

Maar wat ik wilde zeggen gaat over wc-gebruik. Daar hebben wij mannen drie houdingen voor, afhankelijk van hoe goed we afgericht zijn. Je hebt Knielers, Zitters en Staanders. Van het eerste type ken ik maar één, alhoewel de voordelen toch groot zijn. Je kan een morsende straal nauwkeurig in de pot mikken zonder de bril omhoog te doen en je hoeft alleen je gulp maar te openen. Zitters moeten dat wel, want je moet immers met blotte billen op de bril zitten, daarna is 'a clean pee' een fluitje van een cent. Staanders zijn lui. Met een beetje geluk doen ze de bril omhoog.

Ik ben een Staander, maar wel een afgerichte. Dat komt door mijn eerste ex-vriendin wiens broer na het piesen altijd even een velletje pleepapier over het porselein streek om de daarop verschenen dauw weg te kuisen. Ik weet niet hoe het ter sprake kwam, maar toen hij het vertelde uitte mijn ex grote bewondering voor dergelijke hygiène. En die bewondering leek me wel wat, vandaar dat ik zijn gewoonte heb overgenomen. Ik vind dat nu heel gewoon.

Over staanders is nog wel meer te vertellen trouwens. Over Droogwapperaars, Uitmelkers en Druppelvangers. Maar dat komt een volgende keer.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGilmore

Eigenlijk is het niet normaal

Dat ik al wekenlang de Gilmore girls volg

En bij Rory's afscheidsrede van Chilton High

Bijna,

of nee helemaal

een heuse waterlander voelde opwellen.

Goede naam voor een kledingzaak trouwens.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGottegot, get-a-life

Weblogs lezen valt vaak tegen. De eenzaamheid en de vertwijfeling druipen ervan af en het valt niet mee om je eten binnen te houden bij veel van het gewauwel dat je zelf intikte. Met je zielige ziel onder je zwaarmoedige arm. Gottegot, get-a-life zou je willen zeggen. Omdat ik zelf geen uitzondering ben en omdat je kennelijk een uitzonderlijk aantal klotezinnen moet intypen om er überhaupt een paar leuke tussen te planten doen we het grote Gottegot, get-a-life onderzoek. Om uit te zoeken hoe erg ik ben (en voor te lachen).

Dat gaat zo:

- Je neemt een Gottegot, get-a-life zinsnede en typt hem tussen aanhalingstekens in op Google. Zo'n zinsnede is bijvoorbeeld:

"kleine dingen genieten" (opkrabbelen).

Dit is al een goed begin. We verwachten mensen te vinden die zichzelf hun hele leven hebben voorbij gelopen en die nu van kleine dingen kunnen genieten, of gaan genieten. Met ons neus in de boter! Op de bovenste plaats bij de zoekresultaten komen we reeds het fantastische gedicht 'laat je niet kisten' tegen. "..want in een rolstoel of met een kruk, kent het leven toch momenten van geluk.." Zo is het maar net.

We proberen er nog één:

"misschien moet ik wel" (vertwijfeling).

Over neuzen en boter gesproken. Positief denken mense. Dat moeten we doen, want dan is er "..geen haat, geen nijd, geen oorlog, alleen maar vrede..". Klinkt goed.

We gaan er nog één proberen:

"wil nog zoveel" (wanhoop)

Hiep hiep hoera! Nog meer gedichten. "..Ik wil uren wandelen, maar mijn benen doen zo'n pijn.." of "..Ruiken aan de geuren uit mijn herinnering?.." en helemaal onderaan "..Wie zijn hart volgt raakt nooit de weg kwijt in het leven.." Nou, deze gedichten lijken er inderdaad op te wijzen dat je nog nooit de weg bent kwijtgeraakt in het leven.

Dit is echter een onderzoek waarmee ik wil aantonen dat je van jezelf over je nek gaat. We tikken dus nu dezelfde zinsnedes in, maar kiezen bij 'uitgebreid zoeken' voor zoeken binnen een site. Mijn site welteverstaan. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat er zal gebeuren.

Kleine dingen genieten (9 resultaten)

Misschien moet ik wel (circa 80 resultaten) (ai)

Wil nog zoveel (circa 45 resultaten).

En dus is de conclusie: Weinig opkrabbelen, weinig wanhoop (okee, wel wat resultaten, maar nauwelijks wanhoop) en een hoop vertwijfeling. Dus in mijn gezever is de vertwijfelde zinsnede "misschien moet ik wel" de laatste jaren opvallend veel voorgekomen. Wat een getwijfel..

Gelukkig heb ik nu genoeg gedichten die me er wel bovenop helpen.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelStijlvol halal slappe zak! hi hi x-je ;-)

Vandaag hebben we naar de wedstrijd gekeken van onze mogelijke tegenstanders voor de nacompetitie. Clubs uit de vierde klasse uit dorpen in Noord Holland met jongens in het veld die luisteren naar namen als Bink, Jak, Kaak, Engel en Nol. Met grote vierkante lichamen en enorme armen en benen, waarmee ze gevaarlijk rondzwaaien en het veld mee in duigen trappen. Waar er tussen de 22 voetballers ééntje was die wel vriendjes kon maken met de bal en één keeper die in ieder geval heel stijlvol stijlvol kon doen. Die ene speler maakte het verschil, die ene keeper maakte een stomme fout. Donderdag moeten wij tegen die kluiten in het riet.

Gisteren naar een feesttent geweest waar je met vijf glazen bier in je hand moet staan en waarvan je aan het eind van de avond ook weer begrijpt waarom mensen hun bergschoenen uit de kast hebben gehaald. Waar de schouders beurs worden van de oude bekenden. Waar vriendinnen van kennissen hun vrijgezelle vriendinnen komen aanbieden. Waar meisjes je telefoon pakken en hun nummer erin zetten. Waar je sms-jes van krijgt met veel hi hi en veel x en X-jes. Waar je mensen tegenkomt die heel leuk zijn om één keer per jaar tegen te komen. Waar elk jaar de vaders groter in aantal worden, de haren dunner en de buiken dikker.

Eergisteren had ik een spaans toernooi. Een toernooi georganiseerd door de spaanse gemeenschap. Al 30 jaar ofzo. We hebben het ook gewonnen. Wij hadden zes spanjaarden, zeven turken en twee nederlanders. We aten brood met chorizo van de barbecue of karbonade. Karbonade op brood. Met het bot er nog in. En er was ook kip, want dat is halal. Mijn hoofd was rood verbrand en mijn voeten doen nog pijn van de kloterige kunstgras/gravel combinatie waar we op speelden. In de finale moesten we tegen een mix van spanjaarden en marokkanen. Van de 22 spelers op het veld kende ik er 18. Toch werd de wedstrijd gestaakt. hi hi. Onze nederlandse scheidsrechters konden het niet aan en wij wisten dat je soms bij Rachid alleen maar een vlammetje hoeft te houden en hij ontploft. Makkelijk zat. Ik lach me rot.

Nog even over bindingsangst. Dat bestaat natuurlijk helemaal niet. Het is een gebrek aan bindingsdrang. En het is inderdaad een excuus voor mietjes. En een poging om beleefd te blijven. 'Ik vind je niet leuk genoeg' klinkt vaak zo rottig en bovendien geloven ze daar geen snars van. Dat is te pijnlijk denk ik. Voor de tegenstanders van bindingsangst, lees maar even 'Slappe zakken' van Astrid Theunissen de HP/detijd van afgelopen 13 mei. Kan je even lezen wat je nog te wachten staat als je je mannetje tot een relatie hebt verleid en dan even met de kinderwens komt aanzetten. Leuk artikel. Ik zei toch dat vrouwen niets van bindingsangst begrijpen. hi hi.

Ik ben overigens geen slappe zak.

x-je

+ 0 - 0 | alleen dit artikelplinq 1999 - 2005

Hij schoof als laatste aan. We zaten met zijn vieren aan een tafeltje in een Etheopisch restaurant. Hemelbestormers van weleer, samengekomen ter gelegenheid van de teloorgang van het bedrijf dat we ooit samen begonnen. Het was prachtig, het was midden in de internet hype. Het was een visie op film, televisie en internet. We waren filmmakers, sounddesigners, scenaristen en ondernemers. We maakten commercials, ontwikkelden formats en spraken over de revolutie. Onze wereld was klein. Kleiner dan we hadden kunnen vermoeden.

Eigenlijk doen we nog hetzelfde. Hij maakt muziek, hij schrijft concepten, hij onderneemt en hij maakt commercials. Hij had een draaidag en moest zijn hond nog naar huis brengen. Daarom schoof hij laat aan. Met zijn glimlach in zijn handen kwam hij binnen. Hij had zijn hond niet thuis gebracht, maar op de taxi gezet. Een klein bulldogachtig wezen moederziel alleen met de taxi naar mamma toe. Pappa moet een biertje drinken met zijn vrienden van weleer. We hebben smakelijk gelachen.

We hebben smakelijk gegeten. We hebben bier gedronken uit halve kalebassen. We hebben het niet zo laat gemaakt. We hebben gelachen om oud-collega's. We hebben ons afgevraagd wat hij doet, en die en die. We hebben oude anekdotes gedeeld en nieuwe verteld. Over het vliegtuig naar Malmö en over de commercials voor Kink FM. En over de zoon van die ene account manager die geen valreflex heeft. Als die jongen valt is er geen enkele prikkel die zijn hersenen vertelt dat hij beter zijn handen uit kan steken. Marnix valt altijd op zijn gezicht.

Er zijn er wel meer uit die tijd die geen valreflex hebben. Die keer op keer op hun bek gaan, maar die nooit hun handen uitsteken.

Eén daarvan was ook een hemelbestormer. Hij was een vriend en een collega. Maar nog steeds weigert hij zijn handen uit te steken en is alle hulp niet aan hem besteed. Nu is het te laat. Hij was de laatste. Het bedrijf heeft zijn laatste adem uitgeblazen en komt nooit meer terug.

We zijn er allemaal nog hoor en soms werken we ook wel samen. Maar nooit steken we onze energie meer in de idealen van toen. Onze reflexen werken prima. Wij zijn genoeg gevallen.

Wij doen het wel in een gesprekje.

In een etentje.

In fantasie.

plinq is dood, leve plinq!

+ 0 - 0 | alleen dit artikelSuper Blue Stuff

Ik zit in de reclame, ik geloof alles. Dat moet, want anders geloven mijn klanten me niet en als ik mijn klanten niet geloof dan huren ze mij niet in. Daarom geloof ik alles. Ik geloof dat je van een hele hete riem kan afslanken, ik geloof dat je met de paarse fles alles schoon kan krijgen en ik geloof dat al mijn gewrichtspijn verdwijnt als ik er Super Blue Stuff op smeer. En als ik het geloof, kan ik het jullie ook laten geloven. Dat is mijn werk. En geloof me, het werkt.

Als Kassa! een test doet waaruit blijkt dat je van een hele hete riem niet afvalt, maak ik me helemaal geen zorgen. Dat weet ik allang. Dat is maar één uitzending en hooguit een herhaling, de hete riem is veel vaker op televisie. Bovendien vertelt Kassa! iets dat mensen helemaal niet willen horen, dus luisteren ze maar nauwelijks. Het is toch veel leuker als het wel werkt. En het werkt, dat geloof ik best. Als je kan afslanken van dure zalf, dan kan dat ook door een hete riem. Waarom niet?

Reclamemakers zijn de beste consumenten die je je maar kan wensen. Ik werkte ooit een keer samen met een burea aan een pitch voor chips, waarbij ze heilig geloofden dat ze chips uniek gingen positioneren door te vertellen dat er heel veel vitamine-C in chips zit. Dat het dus eigenlijk hartstikke gezond is voor je kinderen. Gelukkig werd de pitch verloren, want ik weet zeker dat ze het hadden uitgewerkt. Maar de opdrachtgevers geloofden er uiteindelijk niet in. Wij wel natuurlijk.

Wat is Dove? Zeep of Chocola?

+ 0 - 0 | alleen dit artikelBada Bing!

Er zijn natuurlijk beroepen die voor de alleenstaanden bijzonder geschikt zijn. Dat bedacht ik me gisteren ineens. Zij die geen relaties aangaan hebben de halve wereld. Een oorlogcorrespondent bijvoorbeeld, dat kan je zo worden. Natuurlijk moet je een beetje kunnen schrijven en een beetje dapper moet je ook wel zijn. Maar je moet vooral alleen zijn. Geen gezeur met relaties en kinderen. Niet voorzichtig doen of bang zijn iets te verliezen. Gewoon tussen de kogels door je verhaal opschrijven.

Ook reisjournalisten hebben niets aan een relatie. Reizigers die eigenlijk naar huis willen schrijven waarschijnlijk kutverhaaltjes. Ze moeten juist verder willen en verder gaan. Steeds maar weer kijken of het leuker en interessanter kan. Of ze een guesthouse kunnen ontdekken wat nog niemand heeft ontdekt, of een route kunnen lopen die nog niemand liep, of een gids kunnen aanbevelen die gegarandeerd de moeite waard is.

Hetzelfde geldt volgens mij voor fotografen, acteurs, kunstenaars en natuurlijk de horeca. Wat moet je nu met een kroeg of een strandtent als je een relatie hebt. Ik weet wel dat de meesten een relatie hebben, maar dat is vragen om problemen. Geef toe, de meesten kennen wel een sappig verhaal uit de horeca/relatie sfeer. Ook een goed idee voor een weblog trouwens, iets met horeca en relaties... Als je als vrijgezel de horeca ingaat heb je overigens nog een fantastische mogelijkheid, je kan namelijk een striptent beginnen!

Dat is het! Ik ga de Bada Bing in Alkmaar beginnen. Een striptent op het Waagplein! Een goudmijntje natuurlijk en geheid ruzie met iedereen tegelijk. De gemeente, alle vrouwen die ik ken, de meeste familie die ik heb, mijn collega's en uiteraard de onderwereld waar ik dan snel tegenaan zou lopen. Tsja, dan heb ik niet alleen geen relatie, maar ik verbreek meteen al mijn relaties. Veel te kwetsbaar word je daarvan. Geen vrouwen en kinderen om te gijzelen, niemand om je zorgen over te maken. Lekker alleen rijk.

Hm. Misschien toch niet zo'n goed plan.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelMisschien is het wel allemaal anders.

Als je tegenwoordig een profiel moet invullen bij een datingsite vragen ze ook of je een kinderwens hebt. Er staat niet hoe je erachter moet komen of je een kinderwens hebt. Ik weet het namelijk niet. Ik dacht altijd van wel, maar dat is logisch want mijn ouders hebben ook kinderen. Net als hun ouders en de ouders voor hun. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik vind ze wel leuk hoor, kinderen, maar ze lijken me zo onhandig.

Misschien is het wel allemaal anders.

Als je mij op mijn 20ste had gevraagd hoe ik mezelf zou zien over 10 jaar, dan had ik je vast een beeld geschetst met huisjes, boompjes en beestjes. Enzo. Mijn vader had één vrijgezelle vriend die weleens langskwam en dan gingen we naar het strand. Hij ging altijd de duinen opklimmen, terwijl dat niet mocht daarom was ie wel grappig. Het was dus wel een interessante kerel, maar dat vrijgezelle kon ik niet zo plaatsen. Dat leek me maar niets.

Misschien is het wel allemaal anders.

Van de vrienden en kennissen die ik weinig spreek zijn er maar weinig die niet in de tweede zin vragen of niet al eens een vriendinnetje heb. Dat kwalificeert kennelijk de mate van geluk. Ikzelf vraag het ook vaak, omdat ik denk dat ze dan gelukkiger zijn. Zo heb ik het geleerd. Je wordt in ieder geval ouder als je samen bent. En veel mensen die ik ken zijn ook gelukkig samen. Gelukkig maar.

Misschien is het wel allemaal anders.

'Heb je de moed al opgegeven?' vroeg ze, terwijl ik tevreden een hap nam. Ik weet niet wat ik antwoordde. Het zal een keurige ontwijking zijn geweest. De vraag is namelijk te moeilijk. Als je de moed hebt opgegeven, kan je niet anders dan ongelukkig zijn. Dat ben ik in het geheel niet. Maar als ik de moed niet heb opgegeven, heb ik feitelijk nog hoop. En als ik hoop op iets wat ik klaarblijkelijk nog niet heb, ben ik eigenlijk ook ongelukkig.

Onmogelijke vraag, vind je niet?

+ 0 - 0 | alleen dit artikelFloortje Dessing

Als ik Floortje Dessing zie ben ik tevreden. Of het nu in Yorin Travel is, op de achterkant van haar boek, in een tijdschrift of zelfs in een commercial. Floortje is één van mijn fantastische vrouwen. Gisteren las ik dat haar boekje over honderd plekken op onze aarde op de 28e plaats is geëindigd in de lijst van best verkochte boeken vorig jaar. Ook las ik dat er nog andere presentators zijn bij Yorin Travel. Dat is me eigenlijk nooit opgevallen.

Ik denk dat mijn bewondering vooral jaloezie is. Op honderden plaatsen geweest, maanden onderweg, alles gezien, geproefd, gevoeld en geroken. Dat moet heel eenzaam zijn, dat moet je durven. En ik durf dat niet. Haar hoofd is gekleurd met alles wat ze heeft ervaren en tegelijkertijd heb je een belachelijke toewijding nodig om zo'n programma te maken. Mijn respect voor Floortje is daarmee oneindig.

Natuurlijk deed Büch misschien nog wel iets veel interressanters, want dat had met toerisme niets te maken en dat geldt voor Yorin Travel natuurlijk wel. Of een reisverhaal van Nooteboom. Ik las pas één boek van hem en alhoewel hij niet praat over de prijs van een ticket of de kwaliteit van een hotelbed, moet ik bij Floortje altijd een beetje aan Nooteboom denken. Maar Floortje met Cees vergelijken kan natuurlijk niet.

Dat wint Floortje altijd.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNacompetitie (als we geluk hebben)

Het is maandag en ik heb er verschrikkelijk de pest in. Op maandag ben ik sowiezo altijd al chagrijniger dan normaal, maar nu is het extra. We hebben gisteren namelijk verloren van de allerslechtste ploeg en daardoor moeten we nog zeker 4 wedstrijden voetballen als we in de derde klasse willen blijven. Dus dat kutseizoen houdt maar niet op. En dan is het moeilijk om nog iets vrolijks uit jezelf te krijgen. Vanavond is dat wel weer voorbij denk ik, maar nu heb ik er de pest in.

Nog een maand gekonkel met een team dat niet draait, een trainer die weggaat, een bestuur dat in een spagaat zit en wedstrijden tegen ploegen uit lagere klassen die strijden voor promotie en niet tegen degradatie. Dat zijn goedlopende ploegen. Wij draaien niet. Het gaat niet. Om duizend redenen. Van slecht trainen tot wanhopige scheidsrechters die het ene na het andere buitenspeldoelpunt goedkeuren. De KNVB die punten in mindering brengt. De opstelling die elke week anders is. Iedereen die door elkaar heen schreeuwt.

En vooral wedstrijden op broeierige feestdagen of dagen na feestdagen met dikke lagen benauwde lucht en half kapotte medespelers die toch nog veel moesten drinken. Wat zeg ik, zelf ben ik na een koninginnedag feest ook half zo scherp.

bah