+ 0 - 0 | alleen dit artikelMijn druif is droef

Mijn plant is ziek. Dat is erg, want in mijn huis & tuin leeft bijna niets, dus wat er leeft moet ik koesteren. Het is meer een struik dan een plant. Het is mijn druif. Ik heb een tuin met een schutting en één struik erin. En die is ziek. Misschien is mijn druif wel eenzaam. Vorig jaar heb ik de rest van de planten in mijn tuin omgebracht. Dat groeide maar en groeide maar en ondertussen kon ik er mijn kont niet keren. Zij eruit of zij eruit, was het toen, het is immers mijn huis en mijn tuin dus ik eruit was geen optie. Nu heb ik alleen nog een druif en mijn druif heeft niets.

Er leven ook nog twee cactussen in mijn vensterbank. Al vijf jaar, die vinden het geloof ik allemaal wel best en leven traag hun leventje. En in mijn douchegel leeft ook weleens iets. Maar mijn druif is écht levend. Ze kleurt mijn tuin, geeft me haar vruchten en is gemakkelijk te onderhouden. Nu is ze nog steeds groen hoor en er groeien meer vruchten dan ooit tevoren, maar de bladeren hebben blaartjes die eerst bruin worden en daarna dode plekjes. Ik zie geen beestjes en geen schimmels. Het lijkt wel of mijn druif nog wel weet hoe ze moet groeien en bloeien, maar dat het niet meer zo de moeite is, nu alle andere planten wegzijn. Ze heeft er geen zin in. Alleen is maar alleen.

Vroeger kon ze haar takken en bladeren laten zien aan de tulpen achter in de hoek. Ze kon samen met de wilde hortensia doen wie het snelste knoppen had in de lente. En ook de viooltjes, de bloeiende vetplantjes, de laventura en de roos bij de deur. De geraniums, de narcissen en de kruiden. Lavendel, rozemarijn en peterselie. Nu is er alleen nog maar onkruid, kattenpoep en een plastic flamingo.

Goed, alle ruimte en aandacht is nu voor haar. Ze krijgt al het water en al het licht. Ze wordt gesnoeid en gebonden. Ze wordt gevoed. Maar het is koud zonder al die anderen. Aanvankelijk leek het wel lekker. Rigoreus schoon schip gemaakt en alle tijd en aandacht hebben om uit te groeien tot de mooiste en rijkste druif van Alkmaar. Maar nu is het koud. Het is stil. Het is saai. En al die overvloed is slecht voor de huid.

Misschien moet ik mijn druif maar eens voorstellen aan Lodewijk. Hij weet vast wel een goede vriendin voor haar. Morgen zal ik in ieder geval een hortensia in een pot proberen te regelen. Die zijn niet zo lastig en wellicht wordt dan mijn druif al minder droef.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelVan A. naar B.

Tot mijn grote plezier heeft vriend A. bij de tweede visdag in zijn leven een dikke vette karper de kant op getrokken. Vissen is mannengenot en toch niet aan mij besteed. Ooit heb ik weleens een hengel gehad van nepbamboe en trok ik witvisjes uit het water. Vaker was ik gewoon toeschouwer. Bij de HMS fabriek in Uitgeest bijvoorbeeld, waar het warme looswater enorme karpers kweekt die met gemak een halve gekookte aardappel naar binnen slokken. Nu de julimaand alles langzaam lamlegt voel ik pas dat ik moe ben. Moe genoeg om toe te geven aan dagjes niksen aan de waterkant. Zodoende zit ik al anderhalve dag beurtelings in een boek en naar een dobber te staren. Met twee vrienden en wat flarden conversatie die soms tot een gesprek komen.

'Daar loopt de schoonzus van B. die vind je toch leuk?' Verward kijk ik naar de overkant waar ze langsrent. Sportieve meid, denk ik bij mezelf, doch schiet in de verdediging. 'Leuk?, ik ken haar niet eens!'. Dat is heel waar, ik ken haar niet. Natuurlijk heb ik eens tegen B. opgemerkt dat hij wel een hele leuke schoonzus had, maar ik heb altijd het gevoel dat dat soort opmerkingen te idioot zijn om ook maar door iemand, mijzelf inclusief, serieus genomen te worden. Uiteindelijk heb ik haar nog nooit gesproken en één keer gezien, dus is het welbezien een belachelijke opmerking, omdat ik hooguit kan bedoelen dat ze er goed uitziet (meer kan ik immers niet weten) waar ik mezelf onmiddellijk mee verraad als ongelooflijk gemiddeld en volkomen oninteressant. A. haalt zijn schouders op. Ik ook. We keren ons weer naar de dobber.

Als het werk rustiger wordt ga ik me minder en minder bezighouden met zaken die ik eigenlijk als tijdverlies beschouw. Zoals stofzuigen en boodschappen. Juist als het heel druk is, pak ik er meestal nog wel een afwasje en kooksessie op een dag bij, maar vandaag heb ik alleen maar gelezen. En ik had zoveel kunnen doen! Alle klusjes die mijn huis minder klein maken en de bergen minder groot. Maar juist op de dagen dat ik tijd heb, ontbreekt mij de moed volledig en doe ik helemaal niets nuttigs. Of eigenlijk wel, maar anders nuttig. Een boek lezen is best nuttig en lachen om vissende vrienden en nieuwgeboren baby's ook. Veel nuttiger.

Mijn voorhoofd is verbrand
op een winderige dag
aan de waterkant

Meer dan dat is er echt niet gebeurd. Behalve de schoonzus van B. en de karper van A.

Mijn w.c. papier is op.

Dat krijg je ervan.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelMart verslaat het evenement

Ik heb niets tegen Mart Smeets, hij moet alleen zijn kop houden en niet op televisie verschijnen. Dan is het goed. Maar dat kan niet, want de Tour is bezig. De Tour de France is van Mart, hij is Groot en Onvermijdelijk. Ik kan zelfs mijn Noord Hollandse krant niet meer openslaan, Mart heeft een column. Gelukkig heeft dezelfde krant ook een Smeets-afvallige in dienst, die zijn gal spuwt in een column in het RTV gedeelte. Dat doet mij deugd.

Misschien kan ik uitleggen wat ik tegen die man heb. Ten eerste is hij te groot en te vet, alhoewel ik dat bij Hugo Borst of Jack van Gelder helemaal geen probleem vind, kan ik het bij Smeets niet hebben. Ten tweede is hij zelfingenomen, een éénling die zichzelf de koning van sportverslaggeving vindt en dan meteen ook maar aanweziger is dan het evenement dat hij verslaat. Tot slot is het een viezerik, die tegen vrouwen aan tafel tussen het kwijlen door alleen maar quasi schuine opmerking kan maken. Alleen de holle retoriek die hij er normaliter op na houdt is slechter te verdragen.

Dat eeuwige gekokketeer met kennis. We zien vier wielrenners door het beeld gaan. 'Als wielerliefhebber móet je weten wie er hier nu op de fiets rijden'. Hoezo? vraag ik me af. Bepaalt Mart mijn liefhebberijen op basis van de kennis die ik wel of niet bezit? Dat is zijn broodwinning! Hij kan met zijn vette lijf de hele dag boekies lezen en feiten onderzoeken, ik hoef er alleen maar naar te kijken toch? Weet ik veel wie die gasten zijn. Zeg het maar. Hij zegt het. Ik weet het nog steeds niet. Heb je alweer gewonnen Mart! Wat weet je toch veel. Ik niet. Ik ben maar een kijker, geen liefhebber.

Verslaggever. Hij had eens een interview in Volkskrant magazine waaruit bleek dat hij het maar zwaar had bij Studio Sport. Zijn ego is zo groot dat het onmogelijk blijkt dat nog te strelen. Dat kan hij alleen nog zelf. Zelfbevrediging. Daar zit je dus elke Tourdag naar te kijken en luisteren, pure masturbatie. Wij denken dat het om de Tour draait, maar het draait om Mart Smeets. Je kan een evenement verslaan door als verslaggever de gebeurtenissen te begeleiden met tekst & uitleg. Je kan het ook verslaan door de competitie ermee aan te gaan. 'Wie biedt er hier het beste entertainment, de Tour of ik?' Vraagt hij zich elke morgen voor de spiegel af. 'Ik' denkt hij. 'Ik, ik, ik'.

John? Kan je ook de rechten van de Tour kopen? Laat Mart Smeets dan maar bij de NOS voor de nachtelijke verslagen van de NBA basketbalfinale. Die uitslag lees ik de volgende dag wel.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelIk ben de uwe

'Vroeger vond je dat nooit interessant.'

Het is waar, was het maar anders geweest, dan had ik beter opgelet. Dan had ik niet zoveel gelezen zonder het te begrijpen. Maar bij god en in Nederland is alles mogelijk. Een zin uit een persoonlijke brief van Gerard Reve aan mijn vader. Een dankbrief voor een succesvol pleidooi teneinde de fiscus van de rug van Gerard Kornelis te houden. G.K. van het Reve is dezelfde als Gerard Reve. Ben ik echt zo'n idioot, dat mij deze ongetwijfeld gedoceerde wijsheid volledig vreemd is? Klaarblijkelijk. Je vraagt je af wat je nog meer op had kunnen steken.

Mij wordt veeleisendheid toebedacht. Overbodig. Ik ben eerder gemakzuchtig. Gemakzucht wordt mij eerder en oprechter verweten, onmiddellijk gestaafd door oprispende irritatie die mij bevangt. Langdurige oppervlakkigheid eindigt in zelfverwijten die zich in irritatie openbaren. Veeleisendheid wordt mij toegedacht, maar nooit verweten. Pas als een eigenschap je wordt verweten, kan je ervan op aan dat je deze bezit. Als je nooit voor jaloers bent versleten, zal je het altijd hebben weten onderdrukken, wat feitelijk betekent dat je het nooit was. Ik ben niet veeleisend, was ik het maar. Ik ben verlegen.

Vaak doe ik mee aan dingen die ik nog niet helemaal begrijp. Aldus de 50 boeken die ik las op de middelbare school. Aldus de eerste wedstrijden op redelijk amateurniveau die ik speelde. Aldus de weblogcultus die ik in derde instantie op tijd ontdekte. Werkelijk geen idee wat er in die boeken stond, noch benul van de tactiek, noch notie van mijn onbeholpen zinsconstructie en spelgedrag. De essentie altijd als bijzaak gezien en daarmee toegetreden tot de verzameling onwetenden die bijna terloops geld verdienen. Wat door hen abusievelijk als de hoofdzaak beschouwd wordt. Overigens ook daar dwarsgezeten door gemakzucht, maar gered door een goed geheugen en behept met een latent talent als cijferaar en deelnemer, toch redelijk succesvol.

Het stemt mij zeer tevreden dat ik deelnemer ga worden. Alsnog de faalangst terzijde geschoven en het toch maar gedaan. Tevreden omdat ik mij heerlijk naïef ontwikkelde tot een stabiele levensvorm die verstandige beslissingen kan maken alvorens zich aan het emotioneel hellend vlak van een scheppend bestaan te wagen. Op bedeesde wijze, omdat de schade ingehaald moet worden. Positief ingesteld. Immer positief. In die onvermijdelijk aanwezige karaktertrek vind ik de oorsprong van mijn dadendrang. Ik heb altijd zin.

Nu vind ik het wél interessant. Vulpen-inkt op gestencild briefpapier van een Frans hotel, waar Gerard Reve twee brieven schreef aan mijn vader. Met hier en daar ontroerende zinnen. Een brief wordt steevast afgesloten met '..ben ik uw, Gerard Reve.' Nu interesseert het me wel en op tijd om niet alleen mijzelf, maar ook anderen te verrassen. Ruim op tijd zelfs om nog te ontdekken dat aandacht niet zo belangrijk bleek als ik nu halsreikend anticipeer.