+ 0 - 0 | alleen dit artikelSteek de draak

Op mijn allernaïefst vermoed ik bij elke verwijzer de doorbraak. Dit moet ik even uitleggen. Een beetje blogger let in de statistiekjes die bij zijn site horen op de referrers. De verwijzers. Dat zijn internetadressen van sites die naar jouw log linken. Zo kom je erachter wie er zoal bij je komen kijken. Dat is belangrijk. Heeel belangrijk. Ik heb zelfs weleens van één van de bekendste logsters gehoord, dat ze bijna beledigd is als ze niet in het linkrijtje op andere weblogs staat. Dat komt in haar geval ook weinig voor hoor, maar zo belangrijk is het. En achter elke nieuwe verwijzer hoop je een hoofdredacteur of een uitgever te vinden, die het wel in jouw ziet zitten. Of op zijn minst bijvoorbeeld een loftuiting of een lekker ding.

Een maand of drie heb ik gedacht dat ik toch ineens wel veel bezoekers trok. Dat was voordat ik in de gaten had dat het robots waren. Geen houterige blikken mannen, maar virtuele robotten die doen alsof ze mijn site bezoeken. Dat doen ze dag en nacht en ze laten je in de val lopen. Vol verwachting kijk je naar wie je gelinked heeft, maar je komt op een site terecht van een internationaal postorderbedrijf dat de robots inhuurde. Om jou op een vals spoor te zetten. Je dacht zelfs even in Amerika ontdekt te zijn. Maar het is niets. Gelukkig maar dat niemand je zag, zo groen als gras. Achter het snoepje aan gelopen, maar er vol schaamte achter gekomen dat je vooral zelf droomt.

Die schaamte kom je wel weer te boven. Met een beetje pro-actief leuren kom je ook wel ergens, maar de robots blijven komen en gooien nog steeds alles in de war. Ik kan nooit meer zien wie er wel bij me komen kijken, want de bizarre namen van de robots dicteren de statistieken. Ze hebben namen als Vladikgey, Tadalafil en Buyzyrtec. Sprookjesnamen. Ze doen mij altijd denken aan een oud stripboek van Storm: De legende van Yggdrasil. Yggdrasil was een bevroren dinosauriër, die als god werd vereerd en heel netjes kon praten toen hij uiteindelijk ontdooide. Dat is het beeld wat ik nu heb van mijn bezoekers. Grote draken met vinnige stemmetjes, schubben en een lange staart. Zo was het niet.

Ooit onderhield ik stiekum een kleine harem die stilletjes mijn werkjes las. Ze keken elke dag of om de dag en meestal op een vaste tijd. Dat kon ik zien aan hun ip-nummertjes en soms zelfs aan de domeinnaam. Nu zijn ze verpulverd in het geweld van logge draken die met hun groteske lichamen de ware verwijzertjes over de rand van mijn wereld duwen. Waar ik ze nooit meer terugvind. Ze zijn er heus nog, dat weet ik wel.

Maar ik ben gewoon de draken zat.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEcht wel

Eigenlijk wilde ik vet cool doen, alsof het me helemaal koud laat. Het mysterie uithangen, zo van 'kwaliteit' komt vanzelf bovendrijven. Als ik mijn ding doe komt het wel. Terloops. Alsof het me niet interesseert. Want dat is vet cool. IJskoud. Wat een man. Maar dat kan ik natuurlijk helemaal niet. Daarom toch maar ff zeggen:

Dit ben ik.

.. (more)

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNiet kiezen is beter

Bij Versatel kan je kiezen. Je kan kiezen voor welke film je op dat moment wilt zien of welke live voetbal wedstrijd je wilt zien. Een mens kan echter helemaal niet kiezen. Een mens wil helemaal niet kiezen. De meeste mensen eten hun leven lang dezelfde vier gerechten bij de chinees; er staan ongeveer 120 gerechten op het menu. Ik bedoel maar. Kiezen is veel te moeilijk. De videotheek. Duizenden banden, je huurt de dagfilm. De supermarkt. Duizenden producten, woensdag gehakt.

Ik snap ook niet dat je zou willen kiezen, ik laat dat liever voor mij doen. Daar is de tv voor of een tijdschrift. Het tijdschrift kiest een paar mensen om boeken te lezen en die zeggen wat ze ervan vinden. Dat is handig voor mij, anders kan ik uit het aanbod van de boekhandel niet wijs. Hoe vaak ik mijzelf al niet dralend om de tafels van de boekhandel afvroeg wat ik zou kopen. Bah. Nu lees ik af en toe recensies en kan ik zo twee of drie boeken pakken die me wel aan zullen spreken. Hetzelfde geldt voor samenvattingen van voetbalwedstrijden. Doe mij maar een goede regisseur en een lekkere montage. Dat gekloot met hele wedstrijden. Ik zit er niet op te wachten.

Dat is het ergste aan kiezen. Je zet de mensen buitenspel die het kunnen. Kiezen. Regisseurs, interviewers, programma-makers en ga zo maar door. Daar is helemaal geen tijd meer voor. Cameramannen nemen straks zo breed mogelijke shots en wij moeten maar kiezen waar we gaan kijken. En daar moeten we nog geld voor betalen ook. Internet is het ultieme kies-medium, maar wat blijkt? Als er mensen zijn die allerlei leuke en interessante dingen op een rij zetten, die dus voor ons kiezen, dan wordt dat het allepopulairst. Webloggers. Sommigen daarvan kunnen echt kiezen en de rest is een schrijnend voorbeeld van wat er gebeurt als iedereen zomaar mag kiezen.

Van kiezen krijg je alleen maar ellende. Trap er niet in. Dat wil je echt niet. Neem Versatel zoveel je wilt, maar niet omdat je dan kan kiezen. Van kiezen krijg je Balkenende. Kiezen is vermoeiend. Kiezen is bovenal helemaal niet chique. Als ik kon kiezen, koos ik nooit. Een kok voor mijn eten, een dj voor mijn muziek en een volgorde in mijn harem. Dat is wel een goed idee voor een website. Een nooit-meer-kiezen website. Daar kan je gewoon zien wat je vanavond eet, welke zender je moet kijken en welke broek je moet kopen. Er staat wat je vanavond gaat doen en met wie je dat gaat doen. Dat lijkt me pas lekker.

Kiezen is voor idioten. Kiezen is een doodlopende weg. Kiezen is het perverse uiterste van zwaarbevochten democratie. Kiezen is een tekort aan oorlog. Kiezen zorgt voor dikke kinderen, dure huizen, overbevolking, global warming, verelendung en vooral voor algeheel belabberde kwaliteit en domme overvloed.

Afgelopen weekend gingen we fietsen over modderpaden in Duitsland. Niets gekozen. Gewoon gereden. Op de heenweg al. Gewoon je neus achterna rijden en kijken of je er komt. Kilometers omgereden. Wat kan ons het schelen. Niemand vroeg wat we morgen gaan doen. Niemand maakte een plan. Alles gebeurde gewoon. Niet kiezen.

Veel beter.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNieuw seizoen

El Diego is in de Arena geweest en ik heb Bergkamp zien spelen aan het begin van zijn laatste seizoen. Wij zijn ook weer begonnen. Eind vorig seizoen zijn we met lood in de schoenen aan de nacompetitie begonnen, waarin we overtuigend de finale haalden. Die finale wonnen we overigens ook overtuigend, met als gevolg dat we nogal positief aan dit seizoen begonnen zijn. We zijn nu al kampioen, is de overtuiging van velen. Dat is ook een beetje onze stijl hoor, alles of niets, aanvallend, frivool, niet nadenken, overrompelen. Zo hebben we 4 wedstrijden in de nacompetitie gespeeld met 18 doelpunten voor en 3 tegen. Zo heb ik het ook graag, maar dat betekent wel dat we dit seizoen sowieso een keer of 2-3 flink de mist in zullen gaan. Dat zit in de spelstijl opgesloten.

Ik ben de keeper. Fitter dan ooit en tegelijk kwetsbaarder dan ooit. Ik ben namelijk de enige keeper, alhoewel er wel een reservekeeper is, maar die kan maar één keer in de twee weken. Dat is dus maar een halve vervanger. Wel een goede trainingsmaat. Dat betekent voor mij: geen blessures, geen kaarten en geen concurrentie voor de basisplaats. Geen blessures heb je niet in de hand, of althans niet helemaal. Geen kaarten moet wel lukken, maar als je een kaart krijgt als keeper is dat vaak nog rood ook, dus er kan van alles gebeuren. Geen concurrentie hebben is het allervervelendste.

Ten eerste moeten je medespelers er vertrouwen in hebben dat je het goed zal doen. Dat zal grotendeels wel lukken, maar stel dat je twee wedstrijden niet lekker in je vel zit, dan is het heel erg moeilijk om uit die spiraal te komen zonder echte concurrentie. Omdat je namelijk niet vervangen kan worden, gaat iedereen zijn best doen om je te steunen, waardoor er een soort liefdadigheidssfeer ontstaat en al je acties met andere ogen bekeken worden. Dat zorgt er weer voor dat iedereen het gevoel heeft dat je onzeker bent en juist daardoor word je onzeker. Dat ruik je.

Ten tweede moet je oppassen dat je niet met de rem erop gaat spelen. Dat weet ik nog heel goed van het spelen zonder kruisbanden in je knie of met verrotte schouders. Dat komt omdat ik nu eenmaal niet de mentaliteit van Lance Armstrong heb en het ook maar amateurvoetbal is van een niveau waar u niet snel onder de indruk zal zijn. Het is echter nog wel een niveau waar een slechte concentratie of een slappe actie wel wordt afgestraft. En in mijn geval betekent dat een tegendoelpunt. Dan zijn er toch een man of 30 chagrijnig en zijn er in Noord-Holland pakweg 5000 mensen die glimlachend lezen dat de keeper en verdedigers van Flamingo's het niet lekker dicht kunnen houden. Maar dat gebeurt niet. Nu ben ik fit en kunnen de remmen los. Zolang ik geen blessures of kaarten riskeer natuurlijk.

Ja. Voetbal is retebelangrijk. U kunt het triviaal vinden, of onbelangrijk. Maar dat is het niet. Het is buitengewoon belangrijk. Het is een subcultuur. Het beheerst je tijdsindeling, je interessen, je gespreksstof, je humeur, je gezondheid, je heldendom, je ego, je sociale leven, je liefdesleven, je levensverwachting, je kijkgedrag, je drinkgewoonten, je frustratietolerantie, je status, je boekenkast... ja, de kwaliteit van je leven. Of zoals Diego zelf in zijn boek: 'Yo soy El Diego' begint:

Spelen met de bal gaf mij...
een ongekende rust

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNiks

Het is zo verschrikkelijk zinloos om op te schrijven dat je niks te melden hebt. Dat wordt iets als 'hallo allemaal, nou ik heb eigenlijk niets te zeggen hoor. sorry voor dit korte logje, morgen weer beter.'

Kijk, als je niets opschrijft, begrijp ik wel dat je niets te melden hebt. Of wil je graag laten weten dat je wel wat te melden hebt, maar dat je geen tijd hebt om het op te schrijven? Maar dat je dus wel wat te melden hebt, want stel je voor dat je niets te melden hebt. Dan moet je dat op zijn minst melden, anders heb je helemaal niets melden. Het slaat dus ook nog eens nergens op om te melden dat je niets hebt te melden.

Waar gaat dit naartoe? Nergens naartoe.