Seelaavie

een ogenblik
dat het zo voelt
en precies
gevat in woorden
het lijkt van alles
is hooguit iets
of eigenlijk
wat anders

'Zoekt u iets speciaals?' De meneer verwachtte vast dat ik zijn boekenzooi binnentrad met een zoekvraag . Ik weet het, dat zeggen mensen in winkels gewoon, maar dat dringt tot mij niet door. Het kost me ook altijd moeite om niet in detail te treden als iemand mij op straat begroet met een vriendelijk 'Hee, alles goed!'. Ik bedacht dus snel een zoekvraag en verzon Nooteboom. Ik werd op een vak en een stapel gewezen en viste Koude Gedichten op. Echt, een heel armetierig boekje. De kaft eraf en derhalve is de prijs meteen zichtbaar die met potlood op de eerste pagina staat gekrabbeld... (toch!) € 9,=. Duidelijk iets bijzonders leek mij, anders zet je dat zo niet neer.

Ik sla de tere pagina's van het versleten boekje open en lees:

zij is vogels

zo is opnieuw
geboorte van liefde
steeds allener
en zonder rozen geworden.

koud is de wind in het gras
alweer lager vandaag
zij weet het niet
lager heeft pijn en moet groeien
lager alleen maar,
zij is vogels.

lager groeit oud en moet sterven
vogels vliegen hoog over.
lager is zwaar, kan niet vliegen,
zij is vogels.

bitter wat lager is
armoedig van altijd sterven
zij weet het niet.

Cees Nooteboom

Koude Gedichten. Een boekje uitgegeven door Querido in 1959.

Dun.

Dichtbundels moeten dun zijn. Ik snap niet waarom er dikke bundels bestaan. Dikke bundels zijn raar. Die passen niet. Veel past niet bij gedichten. Het gaat om weinig dat veel zegt. Niet om veel dat veel zegt. Het blijft echter altijd moeilijk met gedichten. Vaak hebben ze zoveel rare woorden. En zinnen van een andere tijd. Of een vreemde volgorde.

Zij is vogels niet.
Zonder dat ik je er ook maar iets
over uitleggen kan.
Vraag me dus maar niets.
Zij is vogels.
Ik ken haar trouwens niet,
lager wel.

Toch die 9 euro betaald voor onverzorgd, vergeeld, vergaan en stukgelezen papier dat bijna een halve eeuw oud is.

Ik was niet eens op zoek.

We praten over seks. Geen vieze praatjes hoor, gewoon kroegpraatjes. Natuurlijk is seks leuker als je ook wat voor de ander voelt, best logisch. Maar ja. Dan moet er wel zo iemand zijn. En die moet ook nog met je naar bed willen. Want zo is het. Zij moet het willen. En ze moet het nog doen ook, want tussen willen en doen kan bij een vrouw een wereld van verschil bestaan. Bij de man is het geen kwestie van willen. Het is een kwestie van moeten.

Ze praat tegen me terwijl de lichtjes in haar ogen al zijn weggedwaald naar haar vriendje. Hij denkt dat ze met iemand anders aan het praten is. Niets is minder waar. Ze praat met hem, ook al staat ze met haar rug naar hem toe. Je ziet het aan hoe ze staat, hoe ze doet. Als ze naar hem toeloopt doet ze even een huppeltje, elke kus is zowat een hereniging. Ze zijn verliefd, smoorverliefd, ze zijn besmettelijk gelukkig. Dus ik ben het ook. Als je zo verliefd bent moet de seks wel schitterend zijn inderdaad.

Ik doe het voor minder, dat is al ingewikkeld genoeg. Kijk, voor een vrouw is seks makkelijk te krijgen. Als ze wil. Gewoon een kwestie van een kroeg binnenstappen en besluiten met wie ze naar bed gaat. Voor mij is dat niet zo makkelijk. Ik moet openingszinnen bedenken, interessant zijn en een hele rits rituelen beheersen om uiteindelijk aan het eind van de avond alsnog vriendelijk bedankt te worden voor een leuke tijd. Zelfs als je denkt dat je alles goed doet, als ze smelt onder mijn aandacht, als ze bijna siddert van mijn kus, dan nog kan je lekker met een telefoonnummer naar bed.

Eén van de ongeschreven regels van het daten: Als je haar leuk vindt bel je haar de volgende dag. Dat is waar, maar dat geldt alleen als er ook seks is geweest. Als er geen seks is geweest dan geldt het niet! Dan bel ik de volgende dag alleen maar omdat ik met je naar bed wil en ik denk dat het erin zit. Het is ook veel slimmer om meteen met me naar bed te gaan. Als ik je dan de volgende dag bel, vind ik je echt leuk!

Het meisje is allang afgehaakt en hangt tegen haar vriendje aan. Het is sterker dan hen, uit beleefdheid staan ze nog aan de bar, maar het liefst renden ze naar huis. Mijn theorieën over singles & seks zijn ongelooflijk ver van hun bed en trouwens, ook van het mijne. Ik deel mijn bed al geruime tijd met louter telefoonnummers. Van hele mooie meisjes overigens. Dat wel. Mijn strategieën zijn ingegeven door ongeduld, daar gaat het fout. En ik lieg te weinig. Denk ik. Even kijken, waar was ik?

Oja! Goede voornemens. Nou, verliefd worden dan maar hè. En misschien een vleugje geduld. Voor een schitterend twee-duizend-seks.

Als ik 's morgens naar mijn werk loop wemelen de straten en parkeerplaatsen van de winkelmeisjes. Niet doorvertellen hoor, maar ik kom weleens wat later op mijn werk, omdat ik stiekum nog een paar straten omloop. Nu zijn ze al een tijdje aan het bouwen op mijn hoofdroute, dus daar staan bouwvakkers in het ochtendgloren op de steiger. Ook zij zien de winkelmeisjes en af en toe fluiten ze naar de winkelmeisjes.

Zoals het hoort.

Met mijn krakend verse hoofdje in mijn sjaal gedoken liep ik vanochtend weer langs de steigers. Op de parkeerplaats naast de bouwplek stapte een winkelmeisje uit haar autootje. Winkelmeisjes rijden namelijk altijd in autootjes, als ze niet met de bus komen. Van de steiger klonk het door de morgenstond: 'Goeiemorgen schoonheid!'. Ze hoorde het wel natuurlijk maar keek niet op of om.

Zoals het hoort.

Maar daarna kraaide de bouwvakker in kwestie er de legendarische woorden vlak achteraan: 'Ken je me niet meer!?'

En toen moest ze wel lachen. Stiekum hoor, en de bouwvakkers konden dat niet zien.

Maar ik wel.

Laten we wel zijn. Reclame is de enige televisie die er nog toe doet. Andere televisie is ofwel gemaakt van die 180 miljoen euro geleend geld ofwel gemaakt van het geld dat de reclame opbrengt. Reclame is schitterend. Reclame is het meest bekeken programma op televisie. Het zijn altijd verhaaltjes die uitblinken in het helder brengen van een duidelijke boodschap en liefst op een heel creatieve manier. Daar kunnen veel programma's nog een puntje aan zuigen. Bovendien kan je altijd rekenen op een herhaling als je het toevallig gemist hebt.

Er is natuurlijk geen enkele Nederlandse soap die ook maar een beetje het niveau haalt van een gemiddelde Nike commercial. Een aflevering van Wereldgasten sleept zich voort als een onbegrijpelijke tocht van twee erudiete mensen die het niet haalt bij de drie Amstel vrienden die het vroeger zo naar hun zin hadden tussen alle kutprogramma's door. En het fantastische Net 5 middagmeisje dat zonder hakkelen een half uur lang tegen de camera kan praten, waarbij ze het klaarspeelt om meer dan vijftig vijfletter-woorden vruchteloos te proberen in de combinaties .....boom, witte..... en .....dag. Ook het half uurtje teleshop ter aanprijzing van de George Foreman Grill is minstens net zo schitterend als een half uurtje schilderen met Bob Ross. Sport is naast reclame het enige wat er eigenlijk nog toe doet.

Als je alle wijsheid en kennis van de wereld op een hoopje legt, dan is een aflevering van Zembla een minuscuul klein korreltje zand aan de voet van de Mount Everest en zal het korreltje zand dat de 'bedenk goed wat je met je laatste rolo doet' commercial voorstelt van ongeveer gelijke grootte zijn.

Op zaterdagmiddag is er altijd een film van de NPS uit een ander land. Echt een ander land. Zoals China of Pakistan of India. Dat zenden ze uit vlak na een Turkse soap en Andere Tijden. Ik hoor en lees overal dat alle programma's met inhoud zullen verdwijnen. Natuurlijk ben ik veel te lui om uit te zoeken of deze programma's straks nog wel uitgezonden worden, maar ze zullen wel bij de slachtoffers horen. Dat zijn dus de programma's die van - bij nader inzien - geleend geld zijn gemaakt. Deze programma's zullen dan verdwijnen. Best jammer, maar ook best wel niet zo erg.

Hoe je het ook wendt of keert, het publieke omroepstelsel werkt voor geen meter. Het kan wel jammer zijn dat die programma niet meer worden uitgezonden, maar dat trekt wel weer recht. Uiteindelijk moeten al die programma's betaald worden en als de overheid ze niet betaalt, dan is er dus niemand anders die ze betaalt. Ik vind dat niet zo gek. het was meer een mazzeltje dat we ze zo lang hebben mogen bekijken. Voorgeschoteld op een zondagmiddag of zaterdagavond, lekker lui en heerlijk makkelijk. Nu zal het straks even anders moeten, want anders gaan ze gewoon failliet. Wat ze trouwens toch wel gaan zonder steun van de overheid.

Ik vind het wel leuk. Lekker even omschudden. Verzin maar iets anders om je programma's aan de man te brengen. Het is straks niet meer gratis, maar het is er nog wel. Het blijft er nog zijn en als je wilt kan je ernaar kijken. Dat weet ik zeker. Gewoon even je best doen, of niet zeuren. En als je de tv niet meer interessant vindt en je dan wel een boek pakt? Lijkt me al helemaal geen probleem.

Op de televisie worden de programma's gemaakt om kijkers voor de reclame te trekken. Dat is het model. Mocht er van oudsher nog een ander model of motief zijn om vanuit de overheid van de televisie gebruik te maken en het daarom maar te financieren, lijkt het me dat het Internet in dat model al heel lang heeft bewezen een beter alternatief te zijn.

Of kan iemand mij even op andere gedachten brengen, zodat ik weer begrijp waarom eenieder zich zo opwindt.

Dromerig kijk ik opzij naar een afslag die in de stromende regen voorbij drijft. Er is iets met die afslag, maar ik weet niet wat. Wat zou ze aanhebben? Soms kan je autorijden zonder dat je het in de gaten hebt. Net was ik nog in Alkmaar, nu ben ik in eeeh.. Amstelveen. Even kijken, dan moet ik dus.. oh! dat was er met die afslag. Ik moest hem hebben.

Ik kijk naar mijn dashboard. 18:34 uur. Gelukkig, nog een half uur. Ik bedenk mezelf hoe ik nu moet rijden en ook dat ik er het laatste deel van de rit beter bij kan blijven. Als ik verder rij kan ik via de A2 de stad in. Niks aan de hand. Had ik vorige keer niet precies dezelfde kleren aan? Ik rij gelukkig op de ring en sla af naar station Rai. Weer dat gevoel, maar nu weet ik meteen wat er is. Ik moet helemaal niet naar station Rai, ik moet naar Zuid/WTC. Idioot. Nou ja, dat is vlakbij.

Het WTC. Je kan eronder parkeren, maar niet op zaterdagavond. Die parkeergarage is sowieso geen aanrader. Een enorm doolhof. Val je door de mand als je een schone onderbroek en schone sokken bij je hebt? Of is dat netjes? Ik heb geen condoom bij me en wel schone sokken. Lekkere indruk maak je dan. Let nou op! Ik ben alweer ver voorbij het station. Ik draai om, parkeer mijn auto en loop naar het station. Ik loop eerst verkeerd om vervolgens verkeerd te lopen. Daarna gaat het beter. Telefoon.

'Waar ben je?' Moet ik nou toegeven dat ik geen idee heb? Ben ik dan schattig of gewoon een eikel? Het station gloort in de verte en ik antwoord nonchalant 'Op station Zuid'. 'Ben je met de trein?' 'Nee, met de auto' 'Waarom zet je hem dan niet bij de VU, ik zei toch dat ik hem daar zou neerzetten?' Eikel dus. Ik begrijp dat ze in tram 5 zit en dat ik diezelfde tram nog kan halen. Ik loop vier keer onder het bord tram door, voordat ik uiteindelijk iemand vraag waar de trams stoppen. Pal onder het bord. Te laat. Weer telefoon.

'Je hebt hem zeker gemist?'

Eikel. Nu weet ik het zeker.

'Ja'

We spreken af op het Leidseplein. Zij kan vast de kaartjes ophalen en dan samen wat eten. Op het plein maak ik mijn laatste schijnbeweging. Ik zet flink de pas erin om haar tegemoet te lopen. Gelukkig ziet ze mij, want ik was stevig op weg naar de verkeerde bios. Daarna gaat het goed. Ik eet zonder morsen, laat geen enkele scheet in de bioscoop en drink na afloop gematigd mijn biertje leeg. Ik houd me prima. Tot het afscheid. Een praatje en een zoen. Nog een zoen. 'Rij je niet weer verkeerd' grapt ze. 'Nee hoor!' lach ik. Waar moet ik in godsnaam heen? Ik start mijn auto en gok linksaf.

Verkeerd gegokt begrijp ik later uit mijn voicemail. Vet omgereden.

34 jaar jaar dat is
zo ongeveer halverwege
ik ben heus jong van hart
toch dat besef ik terdege

begon ik met een vol glas
en heb ik nu half lege?
of vulde ik mijn lege glas
pas tot halverwege..

ik hou het op het laatste
ik ben een vuller
geen leger

daarom trakteer ik
op de liefde
voor het leven

Zou Oprah de bekendste vrouw op aarde zijn? Ze komt vast op het lijstje voor. Alles wat ze doet is verschrikkelijk. Het is commercie-in-het-kwadraat. Het geslijm druipt ervan af, het zijn alleen maar celibrities die met celebrities praten en alles wat ze zeggen is fantastisch. Ze kan een half uur lang gillen on-stage omdat ze een gaatje in haar oor gaan prikken en mensen hangen dat hele half uur - inclusief twee commercial breaks - aan haar lippen. Hier in Nederland hebben we nog mazzel, want we krijgen lang niet alle break-momenten een commercial voorgeschoteld, dan zie je gewoon de leader in- en outfaden. Dat zal in de VS wel anders zijn vermoed ik. De mensen in haar show zijn niet veel meer dan decorstukken, want Oprah maakt de grapjes en is aan het woord. Ze is ongelooflijk onbeleefd, laat niemand uitpraten en iedereen pikt het van haar. Sterker nog, ze zingen en ze lachen en ze dansen allemaal. In het land van Oprah.

Gisteren zag ik een aflevering met Sarah Jessica Parker. Een heldin natuurlijk, die Sarah. Sex and the City. Wat een vrouw. Dan is ze ook nog eens met Matthew Broderick oftewel Ferris Bueller. Was er iemand ooit cueller dan Ferris Bueller? Ik bedoel maar. Net als Carrie Bradshaw is Sarah Jessica (want Oprah noemt haar niet Sarah of Jessica, maar Sarah Jessica) gek op schoenen, we hoeven dus niet verbaasd op te kijken dat ze die tic er in het dagelijks leven ook op nahoudt. En ze bracht natuurlijk een paar schoenen mee voor Oprah. Twee paar zelfs. Alsof het gebaar al niet loos genoeg is, kregen ze het ook nog voor elkaar om 10 minuten over blauw suède schoenen te praten en dat Oprah ze nooit kan vinden. Gejuich. Ze trekt ze over een paar afleveringen aan. Applaus. Leger dan leeg. Nergens gaat het over. Neem iets dat over niets gaat en neem daar een nihil niksje van en daar gaat het over. Applaus & gejuich. En commercial break.

Ik hou van Oprah.

Of ik vanmiddag ook een klus had en bij welk castingbureau ik zat. Dat vroeg de visagiste vanmorgen, terwijl ze mijn blauwe oog wegpoetste. Ik moest namelijk meedoen aan een fotoshoot. Als keeper. Het wordt een spel voor een biermerk met een keeper erin die moet duiken. Dat was ik dus. Duiken op een blauwe limbo. Zo noemen ze de geverfde strook achtergrond waar je op staat als je fotomodel bent. Gelukkig lagen er kussens op de limbo, dat scheelde een hoop blauwe plekken.

Straks heb ik allemaal foto's waarop ik in de lucht hang. Met gestrekte armen op een blauwe achtergrond. Blauwe achtergronden kan je namelijk goed wegpoetsen en vervangen door een andere achtergrond. Altijd leuk om een beetje mee te klooien in trucage foto's.

Even was ik fotomodel. Maar ik had tegen de visagiste niet gelogen hoor. Ik zit niet bij een castingbureau en ik ben niet echt een geschikt fotomodel, behalve dan als blunderende keeper. Dat lukt wel. Gewoon een vriendendienst. 'Lekker schnabbelen dus?' vroeg ze. Tsja, dacht ik, schnabbelen. Ik werd op de terugweg geflitst, dus als ik al wat krijg dan compenseert dat wellicht een beetje de boete. 'Eeuwige roem', zei ik maar. En gezellig natuurlijk. En reuze interessant.

Nu weet ik ook wat een callsheet is, of een limbo.

Wat moet je nou met geld?

De tunnel glijdt voorbij en de ruitenwissers piepen over de droge voorruit. Mijn radio houdt altijd langzaam op in de tunnel, voor een dikke tien seconden, totdat ik weer naar buiten rijdt en de muziek langzaam aanzwelt. Dat is mijn tunnelquiz. De muziek houdt op en ik moet dan beginnen met zingen, precies de woorden en precies het tempo. Zo tegen het einde van de tunnel zwelt het nummer weer aan. Als het goed is precies gelijk met mijn gejengel. Zo kan ik twintig punten verdienen. Want heen en terug. Er is overigens altijd wat hoor, want ik ben de jury en jurysporten geven altijd problemen. Niet in het minst als je zelf de jury bent.

Gisteren had ik op de heenweg radio 1 opstaan. Stom natuurlijk, want nu moest ik de woorden en het tempo van klagende limburgse jongeren over een uitgebrande moskee van een jaar geleden nadoen. Een 1 voor de moeite, dat werd natuurlijk niks. Op de terugweg was het makkelijker. Take on me van Aha. Nou die kan ik wel meeschreeuwen. Dus reed ik vannacht om half twee met een gierende kopstem uit mijn wild schuddende hoofd door de Wijkertunnel. Tot hilariteit van de mensen in de auto naast mij. Ik had ze niet gezien. Kan me ook niet schelen. Een 9,5 - met name voor de performance.

Waar ik was? Op het IDFA en wie er ook was?

Connie Palmen.

Best toevallig.