mijn maat stopt met voetballen
hem ontgaat het nut
een duidelijk geval van
godverklotekut
mijn pas in de automaat vergeten
daarom de avond bijkans blut
ja, het blijft vandaag zeer zeker
godverklotekut
zo'n maandag sta ik naakt in het leven
zonder afweergeschut
en scheld daarom een troostend
godverklotekut
leuke avond, treinkaartje weg
net als mijn pinpas, guttegut
ik lach om mezelf doch uitgeput
het blijft stiekum een beetje
godverklotekut
Ik zit hier te wachten op een pizza met de televise aan. Top of the pops. Steeds dezelfde liedjes, met andere mensjes en andere beatjes. Saaie boel. Eigenlijk wil ik wel even naar de stad, maar tegelijk wil ik niet. Het is ook daar steeds hetzelfde liedje. Een paar biertjes en dan nog een paar teveel erachteraan uit verveling. Er is trouwens wel een sessie in een cafeetje. Misschien dat ik daar nog even ga kijken. Met een oude vriend die de gitaar bedient. Ja. Is natuurlijk best leuk. Vandaag wel weer genoeg gewerkt en naar mijn scherm gekeken. Niet genoeg gedaan, maar zo blijft het. Komt straks wel weer op het laatste moment aan. Dan ben ik ook veel beter. Op het laatste moment, of zelfs pas in de herkansing.
Net als dit weekend dat ook wel leuk was, maar misschien wordt het zondagavond laat - in de herkansing - wel een te gek weekend.
Zal ik mijn Mickey Mouse trui aantrekken?
nee
het zit anders
dan wat?
ik weet het
niet
het is mijn normaal
Gisterenavond. Biertje aan de bar bij een vriend. Mijn telefoon gaat. Privé-nummer belt.
'Met Peter'
'Ja hoi, had jij afgelopen vrijdag een Mickey Mouse shirt aan in De Notaris'
'Eeh, ja'
'Heb je ook een Mickey Mouse onderbroek'
'Nee, wel een Mickey Mouse dekbed'
'Ohja? heb je dat in de Mickey Mouse winkel in Amsterdam gekocht?'
'Nee'
'Waar zit je?'
'In de stad. Waegplein.'
'In een kroeg?'
'Ja'
'Trek je aanstaande vrijdag weer je Mickey Mouse shirt aan?'
'Tsja, dat weet ik nog niet'
'Dan ben ik Minnie en dan kom ik naar je toe'
'Toe maar'
'Ja, die horen toch bij elkaar? Mickey en Minnie?'
'Ja, net als Donald en Katrien'
'Wat drinkt Mickey Mouse?'
'Bier'
'Nou, als je vrijdag aan de bar staat met je Mickey Mouse shirt en twee biertjes bestelt, dan kom ik naar je toe'
'Ja, dat zei je net ook al'
'Nou Mickey, tot ziens hè'
'Ja'
Mijn vriend kijkt me vragend aan. Ik vertel. 'Aha, je wordt in de maling genomen' is zijn eerste reactie. Dat denk ik ook. Hoe zou ze aan mijn nummer komen? Ach, wie weet.
Mooi niet dat ik vrijdag een Mickey Mouse shirt aantrek.
Omdat ik die zure kop nu wel zat ben, toch maar even een verse foto. Een wereld van verschil. Je zou bijna niet geloven dat ik één en dezelfde ben. Ik kan ook geen goede reden bedenken waarom ik nu wel een normaal hoofd kan trekken. Gisteren verloren, het is maandag, ik heb nog steeds de balen van mijn email-fuckup van vorige week en er gaan nog wel meer dingen fout.
Maarja, allemaal luxe-ongeluk, daar kan je best blij bij kijken.
Dit zag ik toen ik gisteren in de spiegel keek. In- en in chagrijnig. Ik schrok ervan. Met zo'n kanis kan je toch niet beweren dat je vrolijk bent. Het is ook even voor mezelf. Deze posting. Om aan mij te laten zien hoe ik erbij kan lopen. Daar moet wat aan te doen zijn. Er was trouwens wel een reden. Of misschien wel meerdere. De drukker was later met de uitnodigingen voor ons jaarlijkse bedrijfsfeest, dus moest ik op een valreep een email sturen naar 150 adressen die ik nog moest opzoeken en intypen. Nadat ik daar een hele dag tegen aan heb lopen hikken, maakte ik een typfout in het subject. Staat ook weer lekker knullig tegenover 150 klanten & relaties. Daarnaast leverde ik een column af bij de Cosmopolitan, waarin ik iets probeer uit te leggen wat kennelijk alleen mannen begrijpen. Na een eerste doorstreepte versie leverde ik een tweede versie af die ze wel goed vonden, maar ze begrepen toch niet echt wat ik wilde zeggen.
En dat wilde ik nou juist uitleggen. Dat het zo verwarrend is.
Mijn redactrice begrijpt me niet.
Zaterdagnacht wil ik nog wel eens met een maat op stap gaan. We zoeken een kroeg uit en ouwehoeren wat biertjes achterover tot het tijd is om te gaan. Vriend bier brengt dan immer verkwikkend inzicht. Vooral inzicht over dingen waarvan je denkt dat je ze alleen zelf denkt, maar waarvan blijkt dat het precies datgene is waarvan anderen ook denken dat ze het alleen zelf denken. Deze week ging het over porno.
Ik kan me nog herinneren dat je vroeger na wat gefrummel in de steeg of op de ijsbaan niet kon wachten om aan je vrienden te vertellen dat ze een string aan had in plaats van een onderbroek! Dat kwam namelijk niet zo vaak voor, louter bij ondeugende meisjes. Het vroor vroeger ook veel vaker dan nu, zodat je minstens een paar keer per jaar naar de ijsbaan kon om met je ijshockeyschaatsen de hele tijd stoer te remmen voor de meisjes. Nu is het maar goed dat de aarde wat is opgewarmd, want al die meisjes zouden steeds een blaasontsteking oplopen bij een paar nachtjes ijs. En ondeugend zijn meisjes in strings al lang niet meer, volgens mij dragen nonnen zelfs strings.
Vroeger liep je met je antenne te prutsen om de plaatselijke piraat op je zwart/wit tv te toveren, zodat je wat lichamen kon ontwarren in de sneeuw. En die hadden seks! Niet dat je dat kon zien, maar dat hoopten en dachten we zó vurig, dat het alleen al daardoor glasheldere porno werd. De romantiek van keiharde sex, illusie of niet. Dat was het. Spannend, erotisch, mysterieus, maar bij nader inzien vooral heel romantisch. Romantisch als wortels stelen uit een volkstuin of hondendrollen in de brievenbus.
Maat en ik kwamen afgelopen zaterdag tot de conclusie dat we dat expliciete gedoe van nu een beetje zat worden. Kijk, we hoeven zonodig niet terug naar de ongetrimde driehoek, maar gewoon een vleugje fantasie achter de broek. Een beetje traditie in de rolverdeling. Ik raak af en toe helemaal in de war. Vrouwen die vragen of we een pornofilm zullen kijken, vrouwen die er op jonge leeftijd verschillende minnaars op nahouden omdat ze nog even willen wachten met een relatie (dat heet bindingsangst moppie), vrouwen die dildo's aanschaffen alsof het tupperware is. En ondertussen lees ik maar steeds dat veel mannen seks, porno en liefde verwarren. Ja, nogal wiedes.
Leuk hoor, goeie seks, maar sommigen van jullie praten over seks als mijn vrienden. Denk je dat ik daarop zit te wachten? Nou eeh, ja, ergens natuurlijk wel. Dat maakt het ook zo verwarrend. Verwende mensen worden verveelde mensen denk ik. Bloot slaat dood.
Verwennerij is lekker, maar ik heb de Verwenneritus.
Er moet gestofzuigd worden. Of stofgezogen. En afgewassen. Als ik nu eens een werkster neem? Dan is het altijd schoon. Mijn huis is echter zo klein dat ik het idioot vind om iemand in te huren. Ik moet dat zelf kunnen opbrengen. Kan ik ook. Maar ik gebruik een oude Kinderen voor Kinderen wijsheid om er steeds maar niet aan te beginnen. Jahaa, Kinderen voor Kinderen. Daarvan heb ik nog 4 platen in mijn bezit. De eerste vier welteverstaan. Ik kreeg hem elk jaar met Sinterklaas, begin jaren tachtig. Toen vond ik het niet meer leuk.
De platen liggen bij mijn ouders, maar ik kreeg ze en dus ze zijn mijn bezit. Zij zijn slechts houder, als ik mijn colleges privaatrecht goed heb begrepen. Of nee, het is anders. Mijn ouders zijn houder en bezitter, maar ik ben eigenaar. Je kan ook houder en geen bezitter zijn, daar kan ik me echter het voorbeeld niet meer herinneren. Dat doet me ook denken aan mijn favoriete studieboek. De hollende kleurling. Een boek met strafrecht arresten, waarbij 'de hollende kleurling' dus ook een arrest was. Dat ging over een neger die was aangehouden omdat hij over straat rende. Dat is natuurlijk belachelijk en dat vond de hoge raad ook. Je mag negers niet aanhouden louter omdat ze rennen. Althans dat vonden ze toen.
Van de week hoorde ik Umberto Tan 's-ochtends op de radio. In de ongein die hij maakte met Evers in de morgen gebruikte hij heel even die drie woorden. De hollende kleurling. Ik volgde niet waar het over ging, maar die woorden vielen me op. Zou Umberto ook rechten hebben gestudeerd? Of zou hij het arrest kennen, omdat hij immers ook kleurling is? In London mogen ze tegenwoordig Brazilianen neerknallen omdat ze een winterjas aanhebben en met versnelde pas lopen. Volgens mij is het nog heel actueel acteel allemaal. Toen ik studeerde was de overtuiging van de strafrechtprofessor een heel andere dan wat nu gebruikelijk is. Als er nu iemand in een djeballah langsrent, mag hij gewoon worden aangehouden. Dat vindt iedereen de normaalste zaak van de wereld.
Ik dus niet en ik weet zeker dat de meeste docenten en professoren van Universiteiten nog steeds met afgrijzen naar de verpaupering van de rechtstaat kijken die onder het mom van het aantrekken van normen en waarden geschiedt. Sprak de leek.
Ad Visser heeft een gedicht van meer dan 1000 coupletten geschreven over de zin van het leven. 'Iedereen weet dat als je begint met schrijven dat er vanzelf een begin en een eind komt' zei Ad Visser. Dat klopt. Toen ik aan dit stukje begon wist ik alleen nog dat ik iets zou gaan schrijven. Ik ben nu 12 minuten verder en het einde is nabij. Het enige wat mij nog rest te melden is de titel van het Kinderen voor Kinderen lied waar ik over begon. Het gaat over niet naar bed willen gaan. Of eigenlijk over uitstellen.
Het heet Treuzeltechniek.
Klik voor de tekst op de link hieronder. Nu moet ik echt gaan schoonmaken.
...
'Je had nog een goede redding' zei de ene keeper van AZ A1 bij het verlaten van het veld gisteravond. Hij had de tweede helft gespeeld en liep naast de keeper die de eerste helft had gespeeld. Jongens van 17 jaar met een schitterende techniek. Daar hoefden ze gisteren niet al te veel van te laten zien, maar toch zie je het. Bij het kleine rollertje dat hij keurig van de grond pakt en bij de terugkopbal die hij vloeiend vangt. Hij trapt de achterbal, de terugspeelbal en de uittrap waar hij wezen moet. Hij gooit je zonder gestuiter in je voeten. Samen zijn ze net zo oud als ik.
Hij had gelijk. Ik had een hele goede redding. Het was ook een redding waarvan alleen andere keepers zien dat hij goed is. Het was een intuïtieve redding. Gestrekt naar de rechterhoek op een schot dat achter twee mensen vandaan kwam en net zo goed naar de andere hoek had kunnen gaan. Niet-keepers hebben zulke ballen niet. Die zijn nog lang niet bij de grond en reageren hooguit te laat. Die kunnen naar zo'n bal alleen maar kijken. Het was een redding waarvan je weet dat hij goed is op het moment dat je vingertoppen een stukje bal raken en je voor het neerkomen nog net over je schouder kan zien dat de bal naast de paal over de achterlijn hobbelt.
Voor spelers en toeschouwers is het een hele normale redding. Voor mij niet. Het is een bewijs dat je als je fit en geconcentreerd bent dat je een goede keeper bent. Als je dat namelijk in je hebt en je telt er wat zelfvertrouwen bij op, dan heb je pas wat te zoeken in een doel. De andere keeper vroeg of ik me verslapen had. Ik kwam namelijk 5 minuten te laat voor de aftrap en viel na 3 minuten warming up in. De eerste bal was een hoge bal die wild tollend uit de donkere lucht kwam vallen. In twee instanties had ik hem onder controle. Pas in de tweede helft kwam ik een beetje op toeren.
Ik had me niet verslapen. Om 8 uur begon de wedstrijd en om kwart over zeven vertrok ik van een vergadering uit Utrecht. Geen tijd om te eten en geen tijd voor een warming-up. Dat is de noodgedwongen beleving van een amateur voor een wedstrijd tegen de gedrilde A-junioren van een topclub. Zij denken dat je je misschien hebt verslapen. Weten zij veel.
Hetzelfde gevoel heerst langs de lijn. Op het moment dat ik de kleedkamer uitsnelde hoor ik de vaste AZ-supporters schamperen: 'Moet je kijken, daar komt er nog eentje'. Ouwe trouwe zakken met te veel tijd en te veel onwetendheid. En ik liep op mijn noppenloze kunstgrasschoenen een nat & glad grasveld op. Omdat ik fout was geïnformeerd en natuurlijk niet altijd met verschillende soorten schoeisel loop te zeulen. Twintig minuten later zouden ze 2-0 achter staan.
Soms zie ik de jeugdkeepers van AZ weleens eens warmdraaien voor een wedstrijd. Een mooi uitgebalanceerd ritueel. Langzaamaan, stijlvol en alles zoals het hoort. Met mooie spullen, het juiste schoeisel, een leeg hoofd en afgetrainde lichamen. Mooi om naar te kijken. Mooi ook dat zo'n jongen nog een complimentje weet te geven dat er zomaar ineens toe doet.
Zo. Dit is genoeg voor een stukje. Er komt nog een heel epistel achteraan, maar dat is een beetje gewauwel. U is gewaarschuwd!
...
Letters kunnen nauwelijks minder zeggend zijn dan in de volgorde van het alfabet. Het is wel het enige woord, als het een woord is, waarvan je elk woord ter wereld kan maken als je de letters in een andere volgorde zet en er flink wat weglaat. Voor zover ze door bijvoorbeeld een Nederlander of een Engelsman zijn bedacht, of in ieder geval bedacht voor de taal waarin ze ook ons alfabet gebruiken. Tenzij er een woord bestaat dat alle 26 letters nodig heeft om een woord te zijn. Dat woord bestaat vast niet.
Woorden die veel letters nodig hebben om een woord te zijn hebben sowieso niet mijn voorkeur. Woorden die weinig letters nodig hebben zijn al snel veel duidelijker. Er is bijvoorbeeld een nieuw woord in het groene boekje: Geupdatete. Of misschien wel met een trema. Geüpdatete. Is dat nou niet een heel stom woord? Het is wel het meest geüpdatete woord dat ik kan verzinnen. Zo bekeken dus een bepaald veelzeggend woord.
Triviaal. Dat vind ik een mooi woord. Het alfabet is geen woord denk ik. Het alfabet is letters. Niet zijn maar is. Het alfabet is letters. En triviaal is een mooi woord. Volgens mij hoef ik dat niet uit te leggen. Zou het een latijns woord zijn? Grieks? Nu bedenk ik me ook ineens dat de Grieken ons alfabet hebben bedacht, toch? Is dat nog precies hetzelfde? Ik weet te weinig. Volgende week ga ik een boek zoeken over het alfabet.
En een oude typemachine, maar dat is een heel ander verhaal.
Een nieuw jaar is aangebroken, de feesten zijn voorbij, de cadeautjes gegeven en het normale leven ligt in het verschiet. Vanaf nu begint het verlangen naar de zomer en openbaart zich het nijpende gebrek aan sociaal leven buiten de voetbalclub om. Ik ben een beetje melancholisch. Mijn vrouwelijke kanten zitten me dwars. Ik ben onzeker over alles wat ik doe, ik weet niet wat ik wil en ik nijg naar intimiteit. Buitengewoon onhandig.
December. Vreten, roken en zuipen. Een verwachtingspatroon dat ik al elf maanden glansrijk vervul en wat in december tot een climax komt. Iedereen doet mee! Wat een schitterende maand. Overal gezellig, altijd een drankje, een hapje en vrolijke mensen. Meer dan gemiddeld word je gekust, meer dan gemiddeld heb je gesprek, meer dan gemiddeld eet je aan een tafel. Er zit een mooie opbouw in de maand. In het begin zijn er nog verplichtingen, maar naarmate het einde nadert is alles gericht op het sluitstuk; Oud & Nieuw. Nog even heerlijk losgegaan.
Dan is het voorbij. Alles weer gewoon. Het is maandagavond en niemand in de stad. Ik wil ook niet naar de stad. Ik wil geen bier meer of eten met een glaasje wijn. Ik hoef geen sigaretten. Beter van niet. Ik moet weer aan het gewone leven. Maar dat valt in één keer zo tegen. Misschien kan ik het wel helemaal niet meer. Dat ik aan een column begin maar dat er niets komt. Dat iedereen het stom vindt. Dat ze me zeggen dat ik beter kan stoppen. En ook op mijn werk. Dat ik het liefst nog wegkruip in de begripvolle armen van mijn allerliefste. Die ik ook al niet vind. Boehoehoe...
Mocht je een oogje hebben op een single man, zorg dan dat je de eerste twee weken van januari je slag slaat. Want wij zijn een beetje van slag. De afgelopen maand was helemaal uitgestippeld en hartstikke gezellig. Nu moeten we het zelf doen pfff.. en we waren nog wel zo vol goede moed. We hebben allerlei slechte gewoonten afgezworen en we willen onze voornemens graag delen. Of eigenlijk moeten we dat. We weten namelijk dat goed gedrag beloond moet worden, anders slaat het niet aan.
Oh god. Ik heb bevestiging nodig.
Wie zegt dat ik geen vrouwelijke kanten heb, heeft het bij het verkeerde eind. Tot half januari denk ik niet eens aan seks, als je mijn handje maar komt vasthouden en zegt dat ik het wél kan en dat het wél leuk is wat ik doe en lekker bij me komt liggen. Tot de volgende morgen, wanneer je alles nog maar een keer herhaalt omdat ik opnieuw dreig weg te zakken in onzekerheid. Waar ik toch al de hele nacht van wakker lag. Mijn stoelgang is zijn regelmaat volledig kwijt. Ik heb continu koude handen. En ik kook voor mezelf.
Ik ben vatbaar.
Maar snel hè! Over twee weken klapt de mossel een jaartje dicht en zal ik oprecht ontkennen dat ik dit hier geschreven heb.
Uche..uche..uch, ahum ehh.. Gelukkig Nieuw Jaar lieve mensen die trouw of toevallig hier weleens wat lezen. Tis al twee januari, ik weet het, maar het afgelopen weekeinde was uiteraard gevuld met een overvloed die mij belette om eerder iets te vertellen over komend jaar. Dat het een goed jaar gaat worden enzo en wat ik me allemaal niet voorneem. Minder roken & drinken, gezonder leven, meer geduld, minder stress etcetera...
Nouja, dat dus. Meer is er eigenlijk niet, want het blijft maandagochtend natuurlijk.