Seelaavie

Soms kook ik wel een stukje en daarom heb ik kookboeken. Zo ook eentje van Jamie Oliver. Leuke gast vind ik dat. Enthousiast enzo. Alleen heeft hij in zijn boeken iets heel irritants. Bij de ingrediënten. Dan staat er achter de spaghetti, tagliatelle of risotto tussen haakjes (de beste die je kunt krijgen). Je moet zijn recepten alleen maken met de beste spaghetti die je kunt krijgen. Sodemieter op Jamie, denk ik dan. Met je gezeur.

Je draaft je perfectionisme wel een beetje op de spits vind je niet? Ik bedoel, is het niet lekker met gewone spaghetti? En wat is de beste spaghetti? De duurste? Nou die koop ik altijd, maar laatst een keertje niet. Ik proefde er niets van, maar ik voelde me wel schuldig. Omdat ik mijn best niet had gedaan.

Toen las ik ook nog in de Dikke Van Dam dat de Rucola die ik koop eigenlijk geen Rucola is. Het is iets anders. Rucola heeft andere bladen of zoiets. Nouja, het is wel de beste Rucola die ik kan krijgen. Dat heb ik nodig voor dat ene recept van Jamie. Rucola. Het maakt Jamie echter geen moer uit wat voor Rucola ik neem. Zolang ik maar de beste spaghetti neem die ik krijgen kan. Dan is het goed. Rucola is Rucola.

Van Dam vindt dus van niet.

Ze moeten allebei niet zo zeuren.

Ik moet op een fotoschiet. Of ik wel drie setjes kleren mee wil nemen. Zomerkleren. Dat valt vies tegen in februari, zomerkleren. Bovendien is wat ik heb hooguit een jaar geleden leuk. Zelfs dan betwijfel ik het. Zal ik gewoon mijn Mickey Mouse trui aandoen? Of ben ik echt de enige die die trui leuk vind. Ik hoor meer dan gemiddeld commentaar over die trui, maar daar blijft altijd in het midden wat ze er nu precies van vinden. Of ik blijf hopen dat ze hem leuk vinden tegen beter weten in. Als de Essent vader die altijd door zijn dochters wordt uitgelachen. Liefdevol weliswaar.

[!-- error: could not popup ../mickey.jpg. File does not exist --]

Drie setjes. Betekent dat ook schoenen? Vast wel. Nouja, ik heb in ieder geval weer mijn kleren gestreken en een nieuw hemd gekocht. Wat ik zei dat ik niet zou doen, maar waarvan je wel kon raden dat ik het toch zou doen. Ik ga me natuurlijk niet al te veel aanstellen voor een fotoschiet. Ofzo. Toch wel dus

Vulcans. Dat zijn bewoners van Vulcan. Zegt het je niets? Dr. Spock dan, die ken je vast. Gevoelloos figuur met Playmobil kapsel en puntoren. Ja, die wel hè. Vulcans dus. En Klingons. Wezens met heel veel brauwen. Wenkbrauwen en nog drie paar erboven waarvan ik weet dat het brauwen zijn, maar niet of ze wenken. Beide komen ze uit Star Trek. Ik geef er niet zo om. Star Trek. Ik ben niet zo'n Trekkie. Maar een beetje op de hoogte ben ik wel.

Er zijn films en series van Star Trek. De films ken ik niet en in een aflevering van een serie blijf ik soms hangen. Ik zeg een serie, omdat dé Star Trek serie niet bestaat. Daar zijn er meer van. Soms blijf ik er in hangen. Vandaag ook. Een gedeeltelijke Klingon vrouw - want ze had geen baard en volgens mij hebben de meeste Klingons een baard, ze had hoe dan ook wel veel brauwen - en een Vulcan hadden bloedkoorts. Of is het Volcan?

(Oh Trekkie aan mijn scherm, verbeter mij en vertel hoe het zit).

Ze hadden bloedkoorts vanwege de Pon Far. Dat is in ouderwets puber Noord Hollands 'de-ziekte-van-pog'. Plotseling Opkomende Geilheid. In het leven van de Vulcan komt er ineens een Pon Far en dan wil ie wel een gezellin. Om te paren. Dus dan krijgt hij bloedkoorts en wil hij vechten om haar te winnen. In dit geval moest hij met haar vechten, want zij wilde dat zo. Men hield hen tegen maar Dr. Spock - ook Vulcan en kenner - adviseerde om ze maar gewoon te laten vechten want anders gingen ze dood van bloedkoorts. Na zo'n gevecht is ook de koorts voorbij. En zo geschiedde.

Dus hoe beschaafd de beschaving ook en hoe geavanceerd, de Pon Far ligt altijd op de loer.

Kokend bloed.

Ik kocht op basis van een goede recensie van Max Pam een boek. Dat doe ik graag, zodat ik zelf niet hoef te kiezen. Lekker effe makkelijk. Kostbaar Bezit. Neama Tahir schreef daarin een verhaal over Nargis, een Nederlands Pakistaans meisje dat wordt verkracht door haar oom terwijl ze het nauwelijks in de gaten heeft. Op dat moment vindt ze het eigenlijk wel spannend. Haar bloed kookt harder dan ze hebben kan. En over oom zullen we het maar helemaal niet hebben.

De Wereld Draait Door. Een reportage.

Heel veel Nederland wordt vrijgezel. Een singles feest wordt goed bezocht. Het is niet zo gek natuurlijk dat je vrijgezel blijft met al die keuzevrijheid. Mensen kunnen helemaal niet kiezen. Een systeem van huwelijken sluiten op basis van economie en logica is veel beter. Ter voorkoming van teveel vrijgezellen. En als dan soms je bloed gaat koken neem je een minnaar of een minnares. Nee, onze vrije samenleving steriliseert vanzelf.

Nou nou, dat is wel een beetje erg stellig. Toch denk ik dat al die keuzevrijheid niet het summum van samenleven is. Beetje regels derbij is ook wel makkelijk. Als oom zijn handen thuishoudt zeg maar.

En als mijn bloed gaat koken?

Tsja

Leve de televisie!

Het is zaterdag en op zaterdag ben ik vaak alleen met mijn televisie. Vooral series vind ik fantastisch, ik kijk ze allemaal. Zaterdagochtend begint het met Spongebob en dan na het ontbijt de herhalingen van Tegenlicht en Andere Tijden. Daarna komt het klapstuk van de middag: Asmali Konak. Een Turkse soap. Schitterend!

Zijn er meer die dit kijken? Ja? Kom een keer langs op zaterdagmiddag, dan zet ik een pot appelthee en dan kijken we samen. Dan zijn mijn ooh's, aah's en lachsalvo's aan iemand besteed en kunnen we nog napraten ook. Elke week een uur soap over Turkse maffia, of in ieder geval rijke mensen met beveiliging en veel auto's met chauffeurs. Ze wonen met 4 dochters, 2 zonen en een moeder in een enorm huis en ze hebben 98 bedienden die altijd als eerste moeten huilen als er iets ergs is gebeurd.

Alles ontploft, er is moord, doodslag en veel mannen met snorren die elkaar veel en vaak onheilspellend aankijken. Af en toe vliegen ze naar Istanbul, want daar bouwen ze één of ander hotel, maar hoe dat precies zit is helemaal geen touw aan vast te knopen. Hoe dan ook ligt de oudste zoon nu in een dorpje in Syrië te genezen van een ontploffing en dreigt alsnog te worden afgemaakt door een naakte vrouw met een schep. Dat zal wel niet gebeuren, want de oude Ali heeft iemand bij het zwembad in zijn been geschoten en die gaf de schuilplaats vrij van Seymen. Zo heet dus de oudste zoon. Seymen is een beetje een eikel, maar hij overleeft alles.

Volg je het niet? Wel doen! Vooral nu, want de Syrische meisjes zijn erg mooi in het vergane grensdorpje. Mooie Aziatische interieurs, mensen die de hele dag niets anders doen dan koken en uithuwelijken. Intriges waar Sheherazade niet op zou zijn gekomen. Je hoeft het trouwens niet te begrijpen om ernaar te kunnen kijken.

Elke zaterdag om half twee op nederland drie. Asmali Konak.

Gewoon doen.

'Tsja, zo zijn de regels' snikt Gretha Smit tussen haar tranen door. Ik snap de regels niet, ze zijn kennelijk zo dat ze misschien mocht meedoen met De Olympische Spelen, maar nu toch niet vanwege dat iemand anders niet hard genoeg reed. Rare regels, maar goed, zo zijn ze. Gretha is voor niets gekomen, tenzij er iemand ziek wordt, want dan is ze eerste reserve voor de vijf kilometer. Ze hoopt natuurlijk van niet.

'Als ze nu naar binnen kijken denken ze zeker dat we homo's zijn', merk ik lachend op. Ik ga op zaterdagavond namelijk weleens naar de film. Met een vriend. De Spelen zijn aan de gang, dus er is de hele dag sport op televisie. Daar kijk ik naar, zo zijn de regels. Voordat we naar de film gaan verzamelen we bij mij en kijken automatisch even naar De Spelen. Afgelopen zaterdag was er kunstschaatsen, gelukkig keek er niemand naar binnen.

De Spelen. Ik kijk alles. Tot de meest obscure sporten aan toe. Zelfs de aanstaande finale van mensen-met-bezems-die-een-baantje-vegen-voor-een-ander-die-een-strijkijzer-over-het-ijs-naar-een-bullseye-glijdt zal ik zeer waarschijnlijk volgen. Curling. Het belooft een zinderende finale te worden. Of vrouwenijshockey waarin je door de grote pakken in eerste instantie geen vrouwen herkent. Pas als je het extreem beleefde ijshockey een tijdje aanziet, begrijp je dat je naar vrouwen zit te kijken. Geen zak aan, maar ja. Het blijven De Spelen.

Niet dat ik iets tegen sportende vrouwen heb hoor, want die zijn tegenwoordig best leuk. In ieder geval leuker dan vroeger toen vrouwensporten werden gedomineerd door besnorde spierslierten uit het Oostblok waarvan het vrouw-zijn mij nogal onwaarschijnlijk voorkwam. Sportende vrouwen zijn lelijk, zo zijn de regels, dacht ik destijds. Maar tegenwoordig schieten er frisse meisjes met een snowboard door de half-pipe en zijn er zelfs mooie vrouwen op de schaats. Lang niet allemaal hoor, maar er komt veel vaker een mooi koppie tevoorschijn als ze het strakke pak van het hoofd schuiven.

Leve het strakke pak. Poeh. Geen kont blijft verscholen. Schaatsters, skisters, langlaufsters en zelfs rodelsters. Niet allemaal even mooi, maar de commercieel aantrekkelijke sporten brengen toch steeds meer prachtige vrouwen naar buiten. Je moet wel een beetje op konten vallen, want aan borsten is weinig te beleven. Topsport en borsten gaan helaas niet goed samen.

Trouwens ook vrouwen kijken naar die strakke pakken hè, dat weet ik zeker. Als Erben dan geen medaille wint, weet je in ieder geval hoe hij hem draagt. (Links natuurlijk! Want die bochten gaan maar één kant uit en rechtsdragend wordt dat een ongemakkelijk zaakje). Zo worden De Spelen het ultieme sportevenement om naar te kijken. Het nuttige - kijken naar sport - wordt verenigd met het aangename - kijken naar vrouwen.

Nu moet ik de vijf kilometer kijken zonder dat Gretha meedoet. Jammer. Mooie meid.

Nouja, misschien wordt er wel iemand ziek.

Zo zijn immers de regels.

Aan al diegenen die ik een valentijnskaart wilde sturen:

Sorry, ik kwam er niet aan toe, misschien dat ik volgend jaar tijd heb om jullie lief te hebben, maar nu heb ik teveel omhanden. We hadden vorige week op mijn werk vijftig klanten over de vloer, ik moest nog een column schrijven, ik had een uitje met mijn voetbalteam en ik moest heel hard nadenken over mijn nieuwe huis. Druk had ik het. Volgend jaar heb ik denk ik wel een nieuw huis, dus dan heb ik ook wat ruimte voor gezelligheid. Ruimte en misschien wel tijd.

Ik stuurde jullie niets.

Als je dus geen anonieme kaart in je bus kreeg, dan was ie vast van mij.

Graag gedaan hoor!

kus,

P

Misschien doe ik het, maar misschien ook niet. Ik heb namelijk een nieuw huis op het oog. Een huis dat vele malen groter is dan mijn huidige huis. Mijn huis is namelijk een huisje. Je kan er eigenlijk niet bewegen. Van het totale woonoppervlak heb ik nog 4 vierkante meter vrije ruimte. De rest van de vierkanten is gevuld met boekenkasten, eettafels, salontafels, banken, stoelen, dekenkisten en drumstellen. Ik ben dus wel toe aan een groter huis.

Grotere huizen hebben echter een nadeel. Ze hebben altijd zoveel verdiepingen en kamers. Daar hou ik niet van. Ik hou van huizen zonder kamers, maar die heb je haast niet. Alle huizen hebben veel kamers. Twee kamers op zolder, drie op de tweede verdieping en ook nog een badkamer en beneden een woonkamer, een hal en een keuken. Dat is een groot huis, maar dat hoef ik niet. Als ik dan een boek wil pakken moet ik naar een andere kamer. Ik wil een huis met een badkamer en een slaapkamer en een woonkamer.

Maar wel groter dan mijn huisje.

Nu heb ik een huis op het oog dat heeft wat ik wil. Drie kamers, maar zeker 250 vierkante meters. Groot. Eigenlijk wil ik het wel kopen. Als ik een goede prijs krijg. Maar ook dan moet ik goed nadenken. Zo'n huis kan je namelijk moeilijk weer verkopen. Want iedereen wil juist wel graag kamers. En er is nog iets. Vanuit mijn huisje kan ik namelijk altijd bomen zien. Het nieuwe huis staat nog meer midden in de stad. Geen bomen kijken dus. Zou ik het gaan missen?

Ik heb dan wel een hele grote tuin. Ongeveer 50 vierkanten op het zuiden en op één hoog. Als ik daar dus allemaal bloemen en planten zet, kan ik er ook lekker naar kijken. Dan valt het gemis van mijn bomen wel mee. Opgelost! Blijft er toch nog één ding over. Het is natuurlijk zeer onverstandig om als man-alleen een groot en speciaal huis te kopen. Alhoewel ik niet snel op verkering reken, zit het er heus in dat ik weer eens een meisje op de kop tik. En naar mijn hol sleep.

Ik kan erop rekenen dat ze het natuurlijk niks vindt. Mijn hol. Dan kan ik echter niet meer verhuizen anders ga ik failliet. Ik was al kieskeurig en nu moet ik bij de keus van mijn vrouw ook nog rekening houden met haar smaak voor mijn huis. Vrouwen vinden kamers namelijk gezellig en grote ruimten veels te koud.

'Tsja' zei de makelaar 'Ik hoor het al. Jij blijft lang alleen.'

In dat geval moet ik het misschien maar kopen.

Naast Bareuh is ook Jacq genomineerd, of liever gezegd, lief dagboek.

Ga ik ook op stemmen.

Vanaf vandaag, want zij zit in de categorie best geschreven, want ze heeft heul best geschreven.

Dus.

Ja, wat het is, ik heb het heel erg druk. Niet druk zoals ik vroeger dacht dat je het druk zou hebben op je werk. Nee, anders druk. Aaangezien in in een Noord Hollands dorp opgroeide betekende druk werk voor mij eigenlijk maar één ding. Vroeg opstaan, werken, werken, werken en dan weer naar bed. Echt werken. Dus dingen tillen, kuilen graven, planken zagen of stenen verplaatsen.

Nu heb ik het weliswaar ook druk met heleboel doe-dingen. Maar ik heb het nog veel drukker met allemaal ontdek dingen. Ik moet een spreekbeurt voorbereiden, een stukkie schrijven, offertes verzinnen en concepten.

Morgen is de spreekbeurt, dus daarna kan ik misschien weer eens wat behoorlijks schrijven. Dat had ik eerder moeten doen, want dan was ik misschien voor de Dutchbloggies genomineerd, alhoewel ik niet zou weten in welke categorie. Voor volgend jaar ga ik een categorie kiezen en daar vast voor schrijven.

Ha! Echt niet.

Maar ik vind het wel leuk dat Bareuh is genomineerd. Dus als u gaat stemmen, doe dan maar Bareuh!

Jaja, ik heb een nieuwe knop op mijn homepage...helemaal linksonderaan! Het is mijn altaarknop.

Op altaar.kro.nl kan je namelijk een altaar aanmaken en je kan dan ook op 'promoot je eigen altaar' klikken. Speciaal voor weblogs. Dus ik heb even snel een altaar in elkaar geknutseld, dat kan trouwens beter, helaas geen tijd....maar als iemand mij nu een valentijnsaltaartje wil sturen dan kan dat!

hehehe.

Onbegrepen. Je kent het wel. Ik doe wat ik niet wil en niet wat ik wil. Wat ik niet wil kan ik heel goed en wat ik wel wil moet ik eigenlijk nog leren. Dus ik doe wat ik kan met tegenzin en heb daarom geen energie meer voor wat ik wil. Ik kan ook nog eens heel slecht tegen kritiek, dus wil ik maar gewoon wat ik kan. Dat is beter.

Daarom ben ik weleens boos zie je. Omdat het frustreert. Jij wilt graag dat ik erover praat, maar dat is niet zo mijn stijl. Ik ben namelijk een man. Ik doe liever. Als ik je iets duidelijk wil maken gebruik ik daarvoor een heleboel manieren, zolang het maar geen praten is. Dat gezeur. Ik doe dingen. Geen nuttige dingen, zoals afwassen en de douche schoonmaken of lieve dingen zoals iets huiselijks met kaarsen enzo. Nee, liever iets wat indruk maakt.

Een Home Cinema Systeem bijvoorbeeld. Met surround sound. Schitterend! Je vond de soundtrack van Amélie toch zo mooi? Moet je nu eens horen! Hoor je het niet? Wacht, ga anders in het midden van de kamer staan, want daar is het echt goed. Zie je die extra boxen? Die lange, dunne, zilvergrijze dingen? Dat zijn tweeters, voor de hoge tonen. Is veel helderder. Wacht, ik laat het zien. Ik heb een abonnement genomen op een DVD-maandblad. Ik heb ook de special-guide besteld. Die hebben ze vier keer per jaar. Kijk. Hier staat het schema voor onze huiskamer. Zie je wel? Houten vloer, weinig meubelen en ongeveer 40 vierkante meter oppervlak. Eigenlijk zouden we de bank iets meer naar het midden van de kamer moeten zetten.

Schat?

Hoe bedoel je over een half jaar is het weer wat anders? Vind ik een keer iets leuk, krijg ik dit. En voor jou is het ook leuk, je houdt toch van filmkijken! Het lijkt wel of jij het niet leuk vindt als ik het leuk vind. Volgens mij doe je het erom.

Wat?

Ja tot straks en doe je moeder maar de groeten.

Bah. Nu heb ik er ook geen zin meer in. Natuurlijk snap ik wel dat je van mij houdt om mij en niet om wat ik doe of kan. Maar indruk maken doe ik nou eenmaal op die manier.

Mannen komen niet van Mars hoor, we hebben gewoon veel meer testosteron. Als ik te weinig toekom aan wat ik wil zoek ik opluchting. Dan wil ik ineens ergens heeel goed in zijn of ik wil er alles van hebben. Ik koop nooit één stripboek, altijd volledige series.

Een vrouw zou het anders aanpakken. Ze zou zeggen "..ik zit gewoon niet lekker in m'n vel, laat me maar even..". Een vrouw heb ik niet. Wat ik wel heb zijn flinke collecties boeken en platen, een drumstel in mijn huiskamer en een weblog. Niemand die me tegenhoudt, het heeft zo zijn voordelen

Doe ik toch wat ik wil.

Poeh, is het al lente?