Seelaavie

Het is tijd voor warme chocolademelk. Voor een dikke sjaal. Voor wandelen door herfstige duinen met kalende bomen boven een glooiend bladerdek en eindigend in een dampend bosrestaurant met een geit voor de deur en Chateaubriand op het menu. Het is tijd voor een extra grote kop thee op de bank met je geitenwollensokken en een fleecetrui aan. Tot aan je nek dichtgeritst.

Van de herfst kan ik houden. Echt waar, de herfst is het meest inspirerende jaargetijde dat ik ken. Met wind en regen. Vroeg donker. Schemerig verlichte straatjes en warm gebrande huizen. Vergankelijke natuur. Alles wordt afgebroken zodat we over een halfjaartje weer opnieuw kunnen beginnen. Maar dan mooier, groter en sterker. Zo zie ik de herfst. Ik word oprecht gelukkig.

Zijn er ook vrouwen die van de herfst houden? Weinig, denk ik. Ja, okee, de wintercollectie is binnen, dat wel. Dat is altijd goed. Maar vrouwen die echt van het jaargetijde houden?

Volgens mij hebben we het hele jaar zon, als het aan vrouwen ligt. Lekker zon. Lekker warm, romantisch, zwoel en avontuurlijk. Wind en regen gooien natuurlijk je haar door de war en je kleren. En dan kan je die laarzen niet aan, want als ze nat worden ziet het er niet uit en je moet eerst je haar droog, want met die wind kan je niet met natte haren over straat. Dan heb je nog het hele afstemmen van de wintergarderobe, de jas past niet bij de sjaal, de broek niet bij de jas, de laarzen niet bij de broek en het geld is allang op deze maand. Dan maar chagrijnig, alsof het aan de herfst ligt.

Het belangrijkste vergeet ik nog: Ik heb het zo koud! Ze heeft het koud. De wereld warmt op, de gesmolten poolkappen beuken tegen onze dijken aan, desondanks stoken we 3,5 miljoen huishoudens op tot minstens twintig graden celsius, niet te vergeten de winkels met hun altijd openstaande deuren en het liefst ook alle openbare ruimtes. Maar nog hebben alle vrouwen het altijd maar koud. Twintig graden celsius is niet koud. Twintig graden celsius is lekker warm.

Het zit in je hoofd. Vrouwen hebben het koud omdat ze het koud willen hebben. Omdat elementen als wind, regen en geldtekort ze tegenstaan. Ze zijn niet gezellig genoeg. En ze zijn niet te controleren. Dus maken ze zichzelf wijs dat het koud is, hun hersenen reageren meteen en brengen al het bloed naar hun belangrijke organen. Die zitten dus in hun buik. Gevolg: koude handen en voeten, rillingen en jawel hoor: 'Ik heb het zo koud!'

De verwarming hoger zetten helpt geen bal. Het was namelijk al niet koud. Het enige wat helpt is tegen ze aankruipen en je warme handen op haar buik leggen. Ten eerste wordt haar buikje warm en kan het bloed gewoon weer naar haar ledematen stromen en ten tweede krijgt ze de gewenste aandacht en geloven zelfs de hersenen dat het toch echt wel lekker warm is.

Dus. Dames, wie heeft het koud?

'Ja, je kan dan wel de eindverantwoordelijkheid hebben voor de aankoop van spelers, maar als je tegen de wil van de voorzitter in een speler wil kopen, zal je altijd zien dat er ineens geen geld is'. Aldus Hans Kraay sr. over trainers en aankoopbeleid. De aanleiding was een gesprek over Van Den Herik en de macht van de voorzitter. De anekdote van Kraay ging over zijn tijd bij PSV onder Harry van Raay.

Natuurlijk hebben voorzitters de macht. Trainers willen spelers en voorzitters besluiten wie er wel komt en wie er niet komt. Wat dacht je dan? Dat de trainer dat uitmaakte? Trainers zijn passanten. Of de technisch directeuren?Die zijn niet te vertrouwen, er zal heus flink onder de tafel betaald worden. Nee, de truc is om trainers en technisch directeuren voor het aankoopbeleid op te laten draaien, maar voorzitters nemen de beslissing.

Zo bekenen heeft suikeroom Scheringa een puik oog voor goede voetballers.

Spinazie is dus mijn lievelingsgroente. Ik ben ge-evolueerd van blikspinaziër tot verse bereider. En dat is best knap hoor! Voor iemand die een acuut hongergevoel krijgt bij het belletje van de magnetron. Ja, van iemand die een gezonde bruine kleur in zijn gezicht heeft van het kijken door het magnetronglas naar zijn pruttelende thuismenu. Okee, ik overdrijf. Maar niet over de spinazie.

Gisteren kocht ik mijn spinazie bij de turk. De Sultan, want zo heet mijn turk. Ik ben spinazie gewend in mooie ronde bladeren, daarom kon ik het bij de turk eerst niet vinden. Na vier keer het rek te zijn voorbijgelopen ontdekte ik het bordje. Spinazie. Er lag een bak met iets wat in de oertijd ongetwijfeld de naam spinazie heeft gekregen, maar wat in niets herinnert aan de mooie rondgebladerde batterijspinazie die je in de supermarkt koopt.

Stronken spinazie met het zand er nog aan. Nouja. Toch maar gekocht. En wat Puck erbij. Turkse roomkaas. En een verse groene peper.

Want ik heb mijn spinazie recept verbeterd. Olie in de wok op hoog vuur, een verse groene peper in schijfjes snijden en roerbakken. Na een minuut twee flinke stronken turkse spinazie erbij. Of echte spinazie, want het zag er heel echt uit. Wel schoonmaken natuurlijk. Roerbakken tot de spinazie is geslonken en dan drie eetlepels Puck eroverheen. Nog een minuut roeren en op je bord gooien. Als ik echt in de mood ben gaan er nog wat cashewnoten doorheen. Maar die had ik gister niet.

En dat is lekker! Leve de groente zoals ie ooit geweest is en leve de wok.

Daarnaast word ik beresterk van al die spinazie.

Mooi meegenomen.

voor het huis van mijn ouders
aan de overkant van de straat
in het weiland staat een geit
fier in de wind en teder ook
gemengd gelukkig, blij melancholiek
zelfs een tikkeltje spijt

de herfst legt alles bloot

ze leeft al vijftien jaar
de andere drie zijn dood

Klagen is heel erg onhandig. Klagen over het weer? Heeft geen enkele zin. Klagen over een gebrek aan tijd? Ligt aan jezelf. Klagen over een trein die te laat is? Zonde van je energie. Zo ben ik een heel bewuste niet-klager. Moet ook als je single bent, want je bent al gauw zielig als je klaagt. Dan sta je maar in je eentje te klagen, daar word je niet leuker op. Natuurlijk hebben singles net zo veel te klagen als ieder ander, maar we moeten oppassen.

De single is namelijk nog onderweg. Onderweg naar een relatie. Zo ziet iedereen de single en laten we eerlijk zijn, zo zien singles zichzelf ook. Ik zelf heb niets te klagen, het bevalt me prima alleen. Maar nooit meer een relatie? Nee, dat zie ik ook niet zitten. Doet er even niet toe. Singles zijn onderweg in de ogen van iedereen om hen heen. Dan moet je oppassen met klagen. Dan kan je niet klagen om het klagen. Dan moet je er wat aan doen! Je mag drie keer raden wat. Juist. Je moet een relatie!

Klagen heeft een functie. Lekker ontladen. Over je werk klagen betekent niet dat je met je werk wilt stoppen. Het betekent dat je moet ontladen. De mensen om je heen weten dat. Je vrienden. En voor mensen met een relatie is dat vooral hun partner. Er wordt heel wat afgeklaagd. Dat is zelfs de functie van relaties. Iemand hebben om tegen te klagen. Iemand die luistert en je over je hoofd aait. Omdat het leven allemaal zoo zwaar is. Ze noemen het intimiteit, maar het is voornamelijk klagen. Ja toch? Geef maar toe.

Mooi niet! Ik klaag niet. Voordat je het weet ben ik hartstikke zielig en 'heb ik een vriendin nodig'. Nu ik er zo over nadenk, klaag ik waarschijnlijk veel & vaak. Voor mij is de opmerking 'hij heeft een vriendin nodig' het signaal dat ik aan het klagen ben. 'Oh god' denken ze dan 'Laat hem een vriendin krijgen, dan kan ie daar tegen aan klagen, ben ik er vanaf'.

'Oja, niet klagen' denk ik dan 'Gezellig zijn! Anders vind je nooit iemand om tegen te klagen'.

Ronald Koeman zei in zijn commentaar op televisie bij de NOS na de wedstrijd tegen Galatasaray iets heel opmerkelijks: 'De eerste twintig minuten hadden we het moeilijk, met name Jan Kromkamp, maar toen de tegengoal viel vonden we de rust om weer te gaan voetballen'. Dat komt omdat Galatasaray zijn voorsprong dan gaat verdedigen natuurlijk, dan gaan ze niet meer jagen en druk zetten en dan komt PSV aan voetballen toe.

Maar als je dat dan weet van Galatasaray, dan kan je ze beter meteen laten tegenscoren, want dan kan je gewoon de hele wedstrijd aan voetballen toekomen. Dat is natuurlijk een beetje dom, dat snap ik wel. Echter, als je weet dat Galatasaray achterover gaat hangen als ze scoren en als je je als coach daar niet zo druk over maakt, dan kan je je ploeg van te voren al laten voetballen. Schuif maar een mannetje door uit de verdediging, ga maar 1 op 1 spelen achterin. Dat maakt niet uit, want als je een doelpunt tegenkrijgt, dan gaan ze toch achterover hangen en dan moet je alsnog gaan voetballen.

Waarom wachten met voetballen? Waarom geen risico's nemen?

Zo zat Co Adriaanse in elkaar. Of zo zit hij in elkaar. Hij gaat niet aftasten of de kat uit de boom kijken. Die ene goal tegen kan hem helemaal niets schelen. Feitelijk zei Ronald Koeman gisteren precies hetzelfde. Om die tegengoal maakt hij zich helemaal niet druk. Dat was zelfs een belangrijk kantelpunt in de wedstrijd.

Maar waarom staat Koeman dan bekend als een resultaatcoach en Adriaanse als een opportunistische coach? Het verschil is heel erg klein..

Lijst 0 is een grappig programma. Het gaat over politiek. Je kan daarin bijvoorbeeld christelijke jongeren horen zeggen dat homoseksualiteit net zoiets is als met één arm geboren worden. Dan rol ik dus van de bank van het lachen. Homoseksualiteit is niet zoals God het bedoeld heeft. Dat beweert deze christelijke jongedame. De laatste die ik dat met droge ogen heb horen beweren was een Islamitische jongedame genaamd Jihad. Die kwam ook niet verder dan 'dat hoort gewoon niet'. Het is onnatuurlijk, omdat het eeeh.. nouja gewoon onnatuurlijk is.

En ik heb Jihad hoog zitten hoor. Zij heeft ook nog een programma gemaakt met haar zussen. De meiden van Halal. Zo heette dat programma. Heel mooi. Heel gedurfd ook. Maar wat wel en niet hoort is volgens mij geen absoluut gegeven. Dat hangt van je opvoeding af. Geldt ook voor mij. Daarom zijn we zo blij met grote denkers en schrijvers die ons dwingen naar onszelf te kijken.

Mijn moeder vond 'De avonden' een schitterend boek. Dat is dus een boek van Gerard Reve. Die is dood. Mij boeit het niet, maar ja voor mij zijn de oudhollandsche verstikkingen in dat boek flink ver van mijn bed.

Wat nog veel erger is. Als ik zit te kijken naar die oerhollandse christenen. Met hun denkbeelden waarvan je dacht dat die alleen boven de 40 nog voorkwamen of in geïmporteerde culturen. Dat ik dan denk.., nee, dat ik dan zeker weet dat ik een verlichte denker ben en zij niet. Ik denk dus te weten dat mijn denken verder is dan dat gereutel in stokoude bijbelmantra's die toch vooral zijn ingegeven door angst. Dat is nog veel erger.

Het is namelijk heel arrogant. Ik ben gewoon zo opgevoed nietwaar?

Een paar minuten later lig ik in een deuk om BNN-ers die elkaar in hun gezicht spugen, want dat vind ik heel grappig. Mijn verlichte denken komt vooral neer op wél roken, wél sex voor het huwelijk, wél zuipen, wél schelden en wél lachen om Jackass, Borat en 'Try before you die'. Christenen hebben weliswaar een antiek boek om vooral niet te veel te hoeven denken, maar degenen die wel zeggen te denken, uiten dat maar al te graag in onbenulligheden.

Nouja goed. Het is altijd nog beter dan tegen iemand met één arm beweren dat ie maar blij moet zijn dat ie geen homo is.

Stijn Vreven doet alleen maar domme dingen. Vorige week had ik een discussie over Vreven. Ik vond het wel een leuke voetballer. Of althans voetballer, ik vond het wel een handige speler. Of althans handig. Ik vind hem wel nuttig. Op een Gatuso-achtige manier. Gatuso-achtig hè, zeg ik. Want Gatuso kan nog voetballen, naast het slopen en breken. Dat dus, vind ik wel leuk aan Vreven. Niemand ziet ernaar uit dat hij een middagje tegen Vreven mag voetballen. Want dat doet pijn. Want Vreven is gek.

Maar dan gisteravond. Hij haalt met zijn hand een bal van de lijn, dat is nog okee, want dat kan een reflex zijn. Als je daarna geïnterviewd wordt zeg je dat normaalgesproken ook: 'Ik weet niet wat er gebeurde, gewoon een reflex. Stom'. Maar Vreven zegt iets als: 'Ja. op zo'n moment steek je hand uit, je weet dat je een rode kaart zal krijgen, je hoopt dat de penalty er niet in zal gaan en dat we daarna de nul kunnen vasthouden'. Ik wist helemaal niet dat Vreven kon denken, laat staan dat ie dat allemaal in die ene seconde kan denken. Wat een rund. Complimentje ook aan Talpa dat ze dit oliedomme commentaar midden in de samenvatting hebben gemixed.

De gedachtengangen van Vreven zijn overigens legendarisch om te lezen in 'Je hebt het niet van mij!', een themanummer van Hard Gras over het vorige seizoen van Vitesse. Hilarisch. Ik dacht daaruit af te leiden dat Vreven naast geen verstand, geen techniek en een indianenfetisj, dus wel mentaliteit had. Maar om met voorbedachte rade ballen van de lijn te slaan is te dom. Ook geen mentaliteit dus.

Dan blijft er niks over.

Vanachter het doel van Albanië konden we gisteren alle Nederlandse doelpunten zien en Arjen Robben. Het schijnt dat hij de tweede helft een mooie solo maakte maar dat was voor ons zo ver weg, dat het onzichtbaar was. Wat we de eerste helft wel heel goed konden zien waren de schwalbes van Robben. Op een gegeven moment wil hij buitenom, maar de verdediger zit er goed bij. De verdediger stak wel zijn hand uit, zoals je ook kan verwachten. Hij raakt zachtjes de neus van Arjen.

Natuurlijk stort Arjen ter aarde, maakt veel misbaar en voelt met zijn hand aan zijn neus en kijkt naar zijn hand. Dat herhaalt hij een paar keer. Dat is het ergste. Dat ie kijkt of het misschien wel bloedt. Hij weet natuurlijk wel dat het niet bloed, maar het is zo'n gebaar van dat het zoo zeer doet, dat hij het gevoel heeft dat het bloedt. Om maar aan iedereen te laten zien dat het geen schwalbe is. Hij houdt niemand voor de gek trouwens (ja zichzelf), want de Nederlanders fluiten nog harder dan de Albaniërs. Die floten trouwens al bij het eerste balcontact van Robben.

Ik ben voor Marco. Maar ik verlang zachtjes terug naar Dick. Wisselen die Robben.

'Gatverdamme, niet in mijn oor gaan likken hoor! Waarom denken mannen altijd dat we dat lekker vinden?' Eeeh, okee, duidelijk. Het is ook niet dat ik zo opgewonden raak van het likken van een oor, maar meestal krijg je weinig klachten. Je weet trouwens meteen genoeg, want aanwijzingen zijn hartstikke handig natuurlijk, maar bij de eerste verkenning van wat een schitterende liefdesnacht kan worden laat je het eerst even op zijn beloop. Het werd niks tussen ons.

Neem nou zoenen. Dat is met lippen en met je tong. Niet met je tanden. En gedoseerd alsjeblieft. Gepassioneerd is okee, maar ik wil af en toe adem kunnen halen en ik voel me bij dat gretige gedoe zelfs een beetje opgelaten. Maar ik zeg niks! Dat komt omdat ik een beetje onzeker ben. Ik wil uit alle macht indruk maken op zoveel mogelijk meisjes, maar is het eenmaal voor elkaar, dan kan ik het nauwelijks geloven. Ik ben stomverbaasd als er iemand op mijn toenaderingen reageert.

Het lukt namelijk meestal niet. Je loopt wat te dollen en te dansen en ineens is het prijs. Dat heeft niks met je kleren, je uitstraling of je danspasjes te maken. Het is allemaal timing. Als je in de juiste kroeg op het juiste moment binnenkomt, met het juiste licht en de juiste hoeveelheid drank achter je kiezen, dan kan je zomaar ineens klikken met iemand. Ik loop al een tijdje single rond, dus ik wacht de klik gewoon af. Zo niet dan niet. Misschien wat nonchalant. Zelfs wat pessimistisch. Maar zo is het wel.

Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld. We komen de plaatselijke alimentatiebar binnen - je kent ze wel, grand cafés met een seventies DJ en een overschot aan gebroken relaties - daar hoef je niet zo lang te wachten op een klik. Daar heerst honger. Honger naar samenzijn. En wij zijn het eten. Slecht hè? Maarja, daar kan je je ego even lekker bijladen. Ik danste de hele avond met een leuke meid. Het klikte.

Ik danste en danste. Ze danste mee, lachte en kneep opzichtig in mijn kont. De avond eindigt, het licht gaat aan en ik vraag haar naam. 'Ik heb twee kinderen hoor. En een vriend!' Zucht. Dat vroeg ik niet. Ik vroeg je naam. Maar goed. Het is duidelijk. Ik had nog niet eens de sex in mijn hoofd. Ik wilde vooralsnog alleen maar weten met wie ik gedanst had. 'Ga je nog mee naar Extase?' Vroeg ze. De plaatselijke foute disco dus. Nee, dank je. Ga maar met je vriendin. Dacht ik.

Ze gaf me drie zoenen. Bij de derde kwam ik gevaarlijk dicht bij haar oor. Aan het kippenvel op haar armen voelde ik dat haar oren wel gevoelig waren voor een kus. Nutteloze wijsheid. Ze was hartstikke trouw, maar kennelijk toe aan wat extra aandacht. Als het klikt, is ze één grote erogene zone. Al lik je aan haar knie.

Maar als ze gaat roepen dat ze iets niet lekker vindt, dan klikt het gewoon niet.

Louis van Gaal was in Studio Voetbal afgelopen zondag. Leuke aflevering. Borst en Van Gaal eerst op elkaar inhakken vanwege hun voornaamste twistpunt: de media. Daarna lachen over hun grootste gemene deler: Sparta. Louis had het steeds over wat hij zou doen en praatte zorgvuldig over AZ als een topclub in wording. Klinkt goed toch? Een topclub in wording.

Een topclub begint bij de jeugd. De jeugd van AZ is leuk om naar te kijken. Het hele land komt over de vloer op het sportcomplex waar ik zelf de simpele amateur uithang. Naast het stadion in Alkmaar. Ajax, Feyenoord, Sparta. F-jes, D-tjes, B-tjes en zelfs het best wel indrukwekkende A1. Met jonge jongens die over flink wat conditie en uithoudingsvermogen beschikken. En verschrikkelijk goed kunnen voetballen.

Veel van wat er in de jeugd speelt komt niet ver. Ze hebben het talent wel, maar niet de mentaliteit en discipline. Zo moet ik elke dinsdag en elke donderdag trainen in de zwijnestal die de AZ B1 daar overdag achterlaat. Het is al niet veel hoor die kleedkamer, maar die jongens zijn te beroerd om de modder en etensresten in een vuilnisbak achter laten, of zelfs een wc door te trekken. Een topclub in wording. Ja, misschien wel maar ik zou bij Ajax, PSV en Feyenoord weleens willen zien hoe die hun kleedkamer achterlaten.

Ik snap het wel hoor. Ik zou ook lopen keten en rommel maken. Maarja, ik ben ook geen topvoetballer.

Gisteren was zo'n dag. Zo'n dag dat er iets is in de stad waar ook andere mensen op af komen. Alkmaars ontzet. Elk jaar op 8 oktober vieren we hier dat we de spanjaarden ooit natte voeten bezorgden. De victorie begon in Alkmaar. Er is een Grand Café dat elke 8 oktober afgeladen vol zit. Maar er is ook zuurkool eten in de schouwburg en veel muziekpodia in de stad. Veel mensen die je anders nooit tegenkomt. Ik zit natuurlijk meestal wel in de kroeg, maar deze mensen vermaken zich met theater, film, etentjes, babyshowers of elkaar. Ook is er een heel segment vrouwen dat wél single is, maar nooit in de stad opduikt.

Die zijn het gekonkel in de café's zat. Die gaan met een vriendin uit eten of ze spreken bij één van de twee of drie af. Ze hebben gelijk hoor, daar niet van. Je kan toch niet de rest van je leven giechelend in de hoek staan van een donkere kroeg met harde muziek en dronken idioten? Gisteren was dus zo'n dag dat al deze meiden wel in de stad waren. Goed om te weten dat ze bestaan.

Ik ben overigens weggegaan. Vandaag moet ik voetballen en ik heb me rust nodig. Waar liggen je prioriteiten? Vroeg ik mezelf vanochtend af. Bij mij gaat alles voor het meisje kennelijk. Tsja. Nouja, ik was er wel lang genoeg om te weten dat er genoeg leuke meiden tussen 30 en de 35 in de rebound zijn. Allemaal gebroken relaties. Soms zelfs met een kind of twee. Die kunnen zich überhaupt niet altijd in de kroeg laten zien, want er moet ook opgepast worden natuurlijk. Voordeel is wel dat het niet van die tikkende klokken zijn. Mooi segment.

Maar waar vind je ze? Knipogen in de supermarkt? Posten bij de kleuterschool? Uit eten gaan? Vrijwilliger worden bij de scouting? Werken in de schouwburgbar?

Wacht! Ik heb het! Ik begin een avondopvang voor kinderen. Is dat niet een fantastisch idee? Volgens mij brengt het geld op, want er is vast een markt voor en je leert iedereen kennen. En er zijn genoeg wannabee moeders die een hoop liefde te geven hebben. Dus personeel in overvloed! Ja zie je. Ben ik alweer met anders bezig, zo hou ik nooit tijd over voor een meisje.

Ik ga voetballen.

Maar dan Dirk Kuijt. Robben wilde nog even sprintjes doen en vroeg aan Dirk of hij nog even meedeed. Dat hoef je eigenlijk niet te vragen. Na de training gingen ze met zijn tweeën nog even tien minuten door. Wat sprintwerk doen. Dirk Kuijt. Dat is dus de spits van Liverpool. In Liverpool hebben ze de laatste jaren nog wat gepresteerd. Bij Madrid is dat alweer een tijdje terug. Persoonlijk heb ik liever Madrid hoor. Alleen al dat lied van Liverpool. Walk on with hope in your hart. Bah. Ga maar eens wat biertjes drinken met de Ultras Sur in Madrid. Als er alleen een cameraploeg z'n gezicht laat zien worden ze in elkaar geramd. Niet goed natuurlijk, maar wel allejezus indrukwekkend. Ik dwaal af.

Dirk Kuijt is nu eigenlijk gewoon de beste. Die zal nooit met bidons gooien of bedanken. Dirk werkt gewoon zijn reet eraf. En omdat hij dat doet en zo'n leuke jongen is, lijkt het misschien geen topspits. Klaas Jan is veel mysterieuzer, Ruud is veel fanatieker, Bergkamp was veel genialer en Playboy Patrick schoot gewoon elke bal erin. Maar Dirk is Dirk. Eigenlijk te gewoon voor een spits.

Het is raar dat we in Holland niet durven geloven in een gewone jongen, want we willen hier immers altijd dat iedereen altijd een gewone jongen blijft. Nee, wij maken ons druk om Ruud van Nistelrooij. Alleen bij Feyenoord kan een gewone jongen tot held worden verheven, ook al eet hij elke dag een patatje-met in Katwijk.

Nou ik geloof dus in Dirk. Dat wou ik even zeggen. Met die enorme target man van een Vennegoor ernaast gaan we gewoon lachend winnen tegen Bulgarije en Albanië. Die Vennegoor kan trouwens ook mooie doelpunten maken. Vraag dat maar aan Ferdinand en Van der Sar.

Na volgende week hebben we het nooit meer over Ruud.

Er zit iets tussen mijn kiezen. Het lijkt onbelangrijk, maar dat is het niet. Het is vervelend. Weliswaar het meest vervelende wat me vanavond overkwam, evengoed is het vervelend. Onee, er is nog iets vervelenders. Er is reclame op televisie voor Palm bier. Dat is met een dikke vent in een oud bruine provincie met een enorm paard en hij zingt een liedje van twee woorden. Bring back. Dat zingt ie. En hij speelt erbij op een houten orgel met blaasbalgen. Dat paard is vast zijn vriendin.

Vanavond heb ik bedacht dat er eigenlijk geen enkele vrouw me nog interesseert. Klinkt een beetje deprimerend zo hè? Ik bedoel het ook niet zo. Er zijn genoeg vrouwen die me interesseren, maar het ontbreekt me een beetje aan verlangen. Er is niet echt een vrouw waar ik aan denk en daar ook een verlangen bij heb. Is dat ernstig?

Ik weet het namelijk nog wel goed. Dat verlangen. Met pijn in je hart en geil enzo. Of dat je haar zo graag wil verrassen of aan het lachen wil maken. Of trots. Of iets anders. En als het lukt dan voel je je zo onwijs goed. En als het niet lukt dan doe je zo je best om het wel goed te maken. Kijk, dat verlangen wil ik wel, daar gaat het niet om. Ik ben niet ineens depressief of gek geworden. Of helemaal afgestompt. Er zijn gewoon helemaal geen leuke vrouwen.

Want vrouwen zeggen altijd dat er geen leuke mannen zijn. Dat slaat nergens op. Ik ben bijvoorbeeld een hele leuke man. En ik ken nog wel heel wat leuke mannen, mits de vrouwen wat van ze over hebben gelaten. Of ons, moet ik zeggen. Van ons hebben overgelaten. Leuke mannen in overvloed, maar allemaal op hun hoede. Moe van zo veel verkeerd doen. Met name en vooral wat we niet gedaan en niet gezegd hebben. Wat we wel doen en wel zeggen maakt niet zoveel uit.

Dus daarom doen we niks, dan weten we tenminste zelf ook dat we het niet gedaan hebben. En we lullen maar wat voor ons uit, zodat zij uiteindelijk kan vertellen wat je eigenlijk bedoelde. Leuke mannen hebben er gewoon helemaal geen zin meer in. Neem dat nou maar van mij aan.

Leuke mannen zitten op woensdag avond gewoon een stukje kip uit hun kies te peuteren. Het lijkt onbelangrijk, maar dat is het niet. Het is vervelend.

Dat is natuurlijk precies waarom Mark van Bommel zoveel problemen heeft in de selectie van het Nederlands elftal. Omdat het altijd om hem moet draaien. Hij speelt maar steeds de gebeten hond en ondertussen voelt ie zich reuze miskend. Hij wil dat het elftal om hem draait, Mrco ziet hem als waterdrager. Naar die rol kan hij zich niet schikken. Net als Ruud. En nu gaan ze allebei bedanken. Daarmee bevestigen ze de visie van Marco die niet ziet te wachten op miskende ego's en mensen die niet voor een elftal voetballen, maar voor zichzelf.

Ik laat even buiten beschouwing of Marco gelijk heeft of niet. Misschien is Van Bommel wel de Ballack van het Nederlands Elftal en moet alles om hem draaien. Misschien geldt hetzelfde ook wel voor Seedorf. Maar als de coach dat niet zo ziet dan moet je een andere rol spelen en als je dat niet kan of daar moeite mee hebt dan doe je maar je best. Maar je gaat niet bedanken.

Vooral Ruud niet, die twee jaar lang de hand boven het hoofd wordt gehouden, één keer wordt gepasseerd en vervolgens maar bedankt. Terwijl het volk al een jaar om Huntelaar schreeuwt.

Het komt natuurlijk doordat Brabanders zich eeuwig miskend voelen. Dat was al zo in 1974. Jammer is dat. Nergens voor nodig ook. Het komt net zo knullig over als dat gedoe met De Kabel destijds. Ook geneuzel op niets af. Doe nou maar mee. Schik jezelf. Gewoon slikken en doen wat je moet doen en Nederland kampioen maken. Dat zeg ik.

Bedanken is voor losers.

Eerst doe je twee eetlepels teriyaki saus en twee eetlepels rijstazijn in een bakje met wat bruine suiker, wat limoensap en een scheutje sesamolie. Dat mix je door elkaar. Je snijdt twee of drie bosuitjes en een halve komkommer in stukjes. Ik snij de komkommer altijd met schil en in partjes, dat zuigt de teriyaki lekker op. Dan pak je een hand pinda's. Ongezouten en die hak je klein. Dat staat er. Klein hakken, maar als je met een mes in de weer gaat is je hele keuken pinda. Daarom prak ik altijd wat pinda's met een lepel in een bakkie. Je snijdt nog een rode en een groene peper in reepjes en je pakt een handvol taugé. Oja! En wat kipfilet. Gewoon de gesneden vleeswaren zeg maar. Een ons. En dat snij je ook klein. Bij elkaar is dit 5 of 10 minuten werk.

Ondertussen week je even een portie noodles in heet water. Gewoon kale noodles, Conimex verpakt dat per vier porties. Per keer heb je er maar één nodig, maar het blijft weken goed, dus leg maar gewoon in je kast. Je gooit de teriyaki mix in de wok en gooit alle ingredienten erbij en je bakt het op hoog vuur een minuutje of twee. Dan de geweekte noodles erbij. Nog een minuutje. Dan heb je een enorm bord eten. Hier kan je gerust een marathon op lopen. De vitamine B in de kip en de taugé wordt in werking verdubbeld door de combinatie met vitamine C rijke groenten en limoensap. En de pinda´s zorgen ook nog eens voor een bepaald coenzym wat ervoor zorgt dat je het allemaal wat langer volhoudt.

Hoe ik hierbij kom? Staat in het jubileumnummer van Men´s Health (engelse versie) van 2005. Dat soort blaadjes koop ik als ik op vakantie ga. Deze heb ik bewaard. Als ik op zondag moet voetballen, maak ik dat altijd klaar. Het is lekker namelijk en ik moet goed eten voor zo´n dag. Overdreven? Ach, ik kook niet zo vaak vanwege tijdgebrek. Dat haal ik in op zondagmorgen. Keiharde muziek aan en een beetje koken en lezen. Goed voor de concentratie.

De afgelopen vier weken zat het er niet in, want ik speelde niet in het eerste maar in het tweede. Vandaag niet. Vandaag sta ik weer in de basis. Tijd voor oude rituelen. Tijd voor te koken.

En het was erg lekker. Net als de nieuwe plaat van The Killers. Die heb ik maar drie keer achter elkaar gedraaid. Zondagochtend kan zeer de moeite waard zijn. Ook zonder tv.

Ik ga voetballen.