Seelaavie

Er was eens een plant. Hij was al best groot en sterk en zat in een flinke pot. Zo was hij ook kado gedaan. Als robuuste plant in een stevige pot. Hij stond in een piepklein kantoor in Alkmaar, ter zegening van het nieuwe bedrijf. Het was een klein kantoortje, maar er was ruimte zat voor hem. Het tapijt was rood, er was een keukentje en door de ramen zag hij alle mensen de stad in- en uitlopen. Mooie meiden. Kennissen. Klanten. Van alles liep er langs. Maar het werd gauw drukker in het kleine kantoortje. Er kwamen mensen bij. Leuke mensen hoor, maar het gebrek aan ruimte deed zeer aan zijn takken. Gelukkig gingen ze verhuizen.

Ze bleven in Alkmaar, maar nu in een groter kantoor. Wel leuk met al die nieuwe mensen en al hun verhalen, maar het kantoor was eigenlijk een zootje. Het was oud. Het was afgeleefd, maar ach, er gebeurde wel van alles. Er was elke dag een lunch met soms wel tien mensen en er was een zee aan ruimte. Iedereen kon rustig om zijn takken heenlopen. En er waren feesten. Kerstfeesten, jaarfeesten, gewoon feesten. Borrels. De zomers waren gloeiend heet en de winters waren net aan warm genoeg. Niet heel warm, maar ja. het ging wel. Maar ook op dit kantoor werd het drukker. En drukker. Nieuwe mensen. Nieuwe kasten. Steeds meer mensen uit vreemde streken. Soms uit zelfs uit Utrecht en Den Haag. Ja, er was zelfs iemand uit Maastricht gekomen. De plant werd er een beetje ongedurig van.

Wat gebeurt er in de rest van wereld? Er was in de verte een raam en er waren verhalen tijdens de lunch, maar de plant was nieuwsgierig geworden. Tsja, logisch natuurlijk. De wereld was ineens zo klein geworden. Had ik maar benen, dacht de plant. Dan kon ik af en toe naar buiten lopen. Gewoon om even te kijken. Voor de inspiratie. Voor de afleiding. Heel even maar. En toen kreeg de plant een plan. Hij kon namelijk wel groeien en dat deed hij dus maar. Zo hard hij kon. Misschien wel hard genoeg om te kunnen kijken door de kieren van het plafond. Hij groeide en groeide, maar het hielp natuurlijk niets. Hij werd er alleen maar krom van. Uit ellende groeide hij zo dicht mogelijk tegen de tl-bak. Tijdens werkdagen gaf hij tenminste licht en warmte. Zijn blaadjes werden grijs, maar de plant hield vol. Hij had gehoord van een verhuizing.

Afgelopen woensdag waren ze gekomen. Ineens was alles in dozen gestopt en hopla, alles was leeg. Geen lunch meer. Zelfs geen licht, want ze hielden de gordijnen dicht. Twee dagen had hij zijn adem ingehouden. Er was niemand gekomen. En oh wat was het koud. Plant kon niet meer. Hij voelde het leven uit zijn blaadjes vloeien. 2007 wordt niks voor mij, dacht hij. Ik haal het niet eens. Vaarwel wrede wereld....

Plant had het bewustzijn verloren. Plotseling werd hij ruw wakker geschud door een hevige pijn. Hij zweefde door de lucht en één van zijn takken was aan het plafond blijven haken. Zomaar afgebroken. De pijn verbijtend bedacht de plant dat hij niet meer kon. Hij wilde zijn takken optillen, maar het lukte niet. Alles was te zwaar. Vier paar handen tilden hem op brachten hem naar een winkel met heleboel planten, bloemen en potten. Hij had zijn redder herkend. Het was één van de mannen aan wie hij kado was gedaan. Zou hij dan toch mee mogen? Zou hij dan toch 2007 halen? Hij durfde er ineens weer in te geloven.

Hij kreeg een nieuwe pot met nieuwe aarde en sterke bamboestelen om hem te helpen zijn takken te dragen. Toen mocht hij naar de overkant van de winkel. Daar was een huis. Een heel groot huis met een heel hoog plafond. Tevreden werd de plant neergezet, je zag zijn blaadjes gewoon weer groen worden. Wat een heerlijke plek! Licht van alle kanten en zeven dagen in de week iemand om hem heen. Soms is er muziek, soms is er bezoek en soms is er niets behalve de vogels op het dakterras en het geroezemoes van de winkelstraat buiten. Dit is veel leuker dan op een kantoor. Het belooft een goed jaar te worden.

Twee-duizend-en-zeven.

Nieuwjaarsfeesten. Een niet te maken keus. Je gaat naar een georganiseerd feest met dj's en thema's, je gaat naar een besloten feest in één of andere kroeg of je gaat met z’n allen bij vrienden zitten. Het is allemaal verschrikkelijk. Eigenlijk wil ik wel gewoon alleen thuis blijven. Maar het is geen optie. Dan ben je zielig. Ik wil nieuwjaar zoals het vroeger was. Gewoon met een oliebol en een conference. Met rotjes en blije buren. Het mooiste van de feestdag is de aanloop naar het feest. Niet het feest zelf. Zal ik even uitleggen hoe je van feestdagen kan genieten? Neem bijvoorbeeld eerste kerstdag. Ligt nog vers in je geheugen, toch?

Ga even mee terug. Kerstochtend. Je wordt wakker. Alleen. Of samen. Maakt niet uit. Je wordt wakker en je hebt de tijd. Je ziet de tijd op de wekker. Het is tien uur. Of elf uur. De ochtend is bijna voorbij en je bent gelukkig. Je ligt in bed. Je hoeft nog niets. De kadootjes zijn gekocht. De boodschappen zijn gedaan. Er zal niemand aanbellen, er komt geen post en je kan nergens iets kopen. Schitterend. De maatschappij consumeert niet. Geen sport. Je hoeft niks te kopen, je hoeft je nergens voor op te geven, aan te melden of wat dan ook. Er gebeurt niks. Helemaal niks. Pas vanmiddag hoef je je leven weer in beweging te zetten. Iets koken of op pad. Naar familie. Of schoonfamilie. Nu niet. Je moet eten als je honger krijgt en zelfs dat hoeft niet. Wat je wilt.

Vanavond word je dronken, of aangeschoten. Of je drinkt niet en je eet gewoon te veel. Wat er ook gebeurt, wat je ook eet of drinkt of niet eet en drinkt, je zult verzadigd raken. Voor mijn part van het kaarslicht of een kwetterend familielid. Dan duurt het te lang. Je wilt weg, maar je kan niet weg. Je wilt nog even blijven, maar je kan niet blijven. De muziek staat te hard, te zacht. Iedereen praat door de televisie heen. Mag de televisie uit? Je bent moe. Te moe om door te gaan of te moe om te slapen. Te moe om de discussie aan te gaan. Te moe om redelijk te blijven. Te moe om te slapen. Te moe om te genieten. Je wilt nog wel, maar misschien ook wel niet. Lekker slapen. Lekker doorzakken. Het feest is voorbij.

Maar dat is pas vanavond. Het draait niet om vanavond. Het draait om nu. Nu staat de wereld stil. Nu kun je om je heen kijken en niks hoeven. Concentreer je op nu. De kado's komen nog. En het eten. Mooie kleren, gezellige tafels en mensen die je niet al te vaak ziet of mensen die je niet genoeg kan zien. Wentel je in dat verlangen. Daar draait het om. Dat verlangen naar alles waarvan je weet dat het gewoon gaat komen. Zet de tijd maar even stil. Je hoeft nu niets. Behalve het verlangen. En kom maar weer terug naar vandaag. Kerst is voorbij, oud en nieuw komt eraan.

Het feest heeft er niets mee te maken. Mensen die denken dat het om het feest draait, zijn de mensen die nooit een afterparty overslaan. Ze kunnen niet ophouden. Dat is logisch, want ze hebben zich volledig op het feest geconcentreerd. Dat mág niet tegenvallen. Fantastischer dan ooit tevoren. Dat moet het zijn. De truc is om al voldaan te zijn voor het feest begint. Dan kan je gewoon met het ritme van het feestje mee. Rustig, gezellig, heftig, heftigst, gezellig en langzaam uit. En dan naar huis. Laat de restjes maar aan de snuivers en de slikkers. Die snappen niks van verlangen.

Dus kan ik toch wel kiezen. Oud en nieuw wordt voor mij een mooie dag. De avond wordt misschien een knalfeest of misschien lauw bier uit flesjes en goedkope salades op nat stokbrood. Het maakt niet uit. Ik verlang naar 2007.

Ja, dat krijg je als je niet oplet. Vorige week kreeg ik een brief. 'U gaat uw huis verkopen, wilt u de levensverzekering opzeggen?'. Levensverzekering? Ik weet van niks! Goed, ik had op mijn internetbankieren wel één of andere post staan die bij mijn hypotheek hoorde, maar die werd al een jaar of vijf niks hoger, dus het leek me sterk dat daar nog een premie aan vastzat. Bellen dan maar. Bij de bank wisten ze het eerst niet, ik moest een ander kantoor bellen. Wat blijkt, ik betaal al sinds 1999 zo'n 254 euro prolongatiepremie per halfjaar voor een levensverzekering. Die stond wel als bedrag in mijn internetbankieren geactiveerd, maar niet met de polisgegevens. Opzeggen dus die boel.

Nu krijg ik het uitgekeerd. Dat scheelt. Ik had al die jaren premie betaald voor één of andere belachelijke belegging die zo slecht was dat er niet aan af was te zien dat ik daar iets voor betaalde. Lekker is dat. Nouja, ik hou er nog wel wat aan over dus ik vind het best. Maar nu log ik in op mijn internetbankieren en daar kan ik ineens wel de polisgegevens zien. Dat is even schrikken.

Als ik de afgelopen vijf jaar toevalligerwijs was overleden, dan had mijn ex-vriendin zo'n 45000 euro gekregen. Zo! ben je dan even een eikel. En ik had echt wel kunnen overlijden hoor. Auto-ongelukkie ofzo. Alcoholvergiftiging. Hartaanval. Weet ik wat had er allemaal kunnen gebeuren. Mijn ex-vriendin staat als eerste begunstigde genoemd. Had ze met haar nieuwe vriend toch even mooi op vakantie gekund. Autootje erbij. de tuin laten doen en eindelijk een nieuwe keuken. Geen wonder dat mijn exen altijd snel een nieuwe vriend vinden. Die meiden zijn loaded! Gelukkig dat hij het niet wist, want anders had ie ook nog een motief om me te vermoorden. Dus als je dit leest - nieuwe vriend van mijn ex - die verzekering is opgezegd! Laat me in leven!

Pfff...eerst maar eens een biertje. Op de koning. Dat ben ik. Koning-eikel-in-relaties. Met een lauwerkrans van eikeblad en een handvol vrouwen aan mijn voeten. Gierend van het lachen zijn ze hun geld aan het tellen. Bah. Nu ben ik niet meer verzekerd voor mijn leven. Ik kan met een gerust hart overlijden. Dan gaat het gewoon naar mijn ouders en mijn zus. En ik maar denken dat ik met geld om kan gaan.

Ik klop het wel even af hoor, maak je niet ongerust. Maar stom is het wel.

Nou, hij doet het weer hoor, en ook mijn internet.

Dus ook het reageren enzo gaat voortaan weer.

zucht...

Mijn laptop is overleden. Niet dat het afscheid van dat ding me pijn doet ofzo, want hij was me veel te traag. Maar alles deed het er wel op. Internet bijvoorbeeld. Bij me thuis. Als je daar niet heel erg chagrijnig van wordt dan weet ik het niet meer. Bijna net zo chagrijnig als van die idioten van de webwinkel waar ik een zendkastje voor mijn televisie bestelde. Dat heb ik nodig zodat ik in mijn huis televisie kan kijken, want er is nergens een aansluiting.

Het wordt binnen 4-5 werkdagen bij u afgeleverd. Mooi, dacht ik, lekker makkelijk. Na drie dagen kreeg ik en e-mail. Dat ze me niet thuis troffen en of ik de bestelling bewust weigerde of daat ze hem opnieuw moesten aanbieden. Wat een idioten. Als je een pakketje verwacht en je bent niet thuis, dan krijg je toch zo'n briefje in de bus? Van dat ze het nog een keer komen aanbieden en anders ligt het op het postkantoor of anders wel op het distributiecentrum van de één of andere TNT-kloon? Nee, dus. Ik was niet thuis en dus had ik het pakje geweigerd. Ze rekenden er dus op dat ik 4-5 werkdagen thuis zou zitten wachten?

Dus nu heb ik een nieuwe laptop, maar daar past mijn internet kaart niet in. Want hij heeft niet zo'n gleuf die alle andere laptops in de wereld wel hebben. PCMCIA-gleuf. Zo heet het. Die heeft ie niet. Dus nu heb ik geen internet en geen televisie. Terwijl ik me voor de kerstdagen had verheugd op een paar dagen helemaal niets, behalve slechte jankfilms en een beetje e-mail. Bah.

Nouja, ik heb nog 2 dagen tot de kerst.

Massief eikenhout trekt stof aan en 's-morgens heb ik in mijn keuken een zee van licht. Ik moet kleedjes in mijn badkamer anders is het koud en ik moet de verwarming niet te laag zetten, want anders duurt het lang voordat het weer warm is en kom ik daarom heel lang mijn bed niet uit. Ook al gaat mijn wekker. Mijn bad is groter dan je denkt en ik kan er rustig anderhalf uur in liggen.

Het is heel moeilijk om van die extra zachtje pootjes onder je taflestoelen te timmeren. Ik heb het bij één stoel gelaten. Eerst even testen. Of lui. Dat kan ook, want de poging om mijn kleren een beetje te sorteren had ik ook al gauw gestaakt. Ik denk dat ik toch het meeste weggooi. Tijd voor nieuwe dingen. Mijn boekenkast is er trouwens nog niet en dat is heel jammer. Nu heb ik ook nog 8 onuitgepakte dozen. Geduld. Mijn keuken heeft eigenlijk te weinig ruimte. Net genoeg misschien.

Mijn onderbuurvrouw was heel blij met de bos bloemen die haar gaf voor de overlast. Vier maanden timmerherrie in een kinderkledingwinkel. Maar ze is altijd heel relaxed gebleven. De bloemist die aan de overkant zit heeft het gemaakt. De beste bloemist van Alkmaar. Heb ik me ook maar even aan voorgesteld. Net als aan de leercouturier, de frutseltante aan deoverkant en boeken antiquair. Die gaat zijn pand trouwens verkopen. Lijkt me te gek om zo'n handeltje te drijven.

Vanochtend zag ik de bloemist zijn tanden poetsen. Ik kon het zien vanachter de platenspeler waarop ik een oude plaat aan het draaien was. Terwijl ik mijn ontbijt maakte. Het is hier geweldig. Ik moet wel wennen aan de omvang. En zonder televisie is het best wel rustig. Ik woon hier nu vijf dagen, maar een boek las ik al uit.

Dat was lang geleden.

Ja, ik weet het. Het is een beetje stil. Er gebeurt wel veel hoor, heel veel, maar het komt er niet van. Zo ben ik van de week jarig geweest en ben ik verhuisd. Vannacht heb ik in mijn nieuwe huis geslapen. Met nieuwe geluiden en nieuwe luchtjes. Een nieuwe douche. Onwennig. Zo ken ik de lichtknoppen nog niet. Als je naar bed gaat bijvoorbeeld dan doe je dat automatisch. Je loopt naar boven en doet de lichten uit en andere lichten aan. In een nieuw huis gaat dat niet. Als ik de kamer uitloop en denk het laatste lampje uit te doen, blijkt dat dus niet het laatste lampje te zijn.

Ik sta ook telkens op de verkeerde plek met de verkeerde spullen in mijn hand. Dan sta ik boven bij de wasmachine, maar staat het wasmiddel beneden. Of sta ik onder de douche met een fles dreft in mijn handen. Of heb ik een dvd-speler zonder netsnoer. Een tandenborstel zonder tandpasta. Eén van twee schoenen. Louter gekreukte overhemden. Belachelijke onderbroeken.

En mijn sporttas staat nog in de schuur van mijn andere huis. Ben ik gewoon vergeten te verhuizen.

Ik kom er niet aan toe, maar geef me nog een weekje. Dan schrijf ik jullie weer regelmatig.

Heus.

Blind heeft er wel spijt van. Dat hij een auto met een vrouw en haar tweejarige dochtertje heeft aangereden. De vrouw is er slecht aan toe. 'Ik had me moeten realiseren dat ik een voorbeeldfunctie heb'. Iets van die strekking heeft Blind gezegd. Veel slimmer dan Kluivert. Kluivert is niet zo slim, die is zelfs heel dom. Daarom zegt hij allemaal domme dingen als hij een ongeluk maakt. Kluivert heeft gewoon te hard gereden. Dat had hij toen ook moeten zeggen. 'Ik heb veel te hard gereden, ik was me niet genoeg bewust van mijn verantwoordelijkheid. Ik heb me onvergeeflijk gedragen'. Maar Kluivert kon dat niet.

Blind kan het wel. Hij zal heus aangeslagen zijn, maar hij heeft het boetekleed al aangetrokken. Hij kwam uit de Arena dus het was wel even zoeken, want daar zijn al flink wat boetekleden in gebruik. Maar hij kan het boetekleed van Wesley wel aantrekken, want Wesley vond toch al dat hij geen boetekleed aanhoefde. Dus Wesley zei 'Hee Blind! Tyfushond! Hier heb je mijn boetekleed'. En Blind deed wat heel verstandig was.

Bovendien wil de voetbalwereld zich niet al te erg storen aan dit soort incidenten, want de halve wereld rijdt lam naar huis vanuit het stadion. Erwin Koeman deed vorig jaar nog een poging 'zijn auto buiten het hek te zetten'. Haha, ja natuurlijk. Dus het loopt met een sisser af. Blind zal er zelf heus last van hebben. Maar iedereen zuipt lustig door. Misschien is dat wel iets voor in de voetbalwet? Dat bestuurders en bobo's en trainers en het hele randgebeuren bij een voetbalclub een stadionverbod krijgen van 5 jaar als ze hun voorbeeldfunctie verknoeien?

Nah. Zal wel niet. In de politiek rijden ze natuurlijk ook allemaal dronken naar huis.

Verhuisdozen. Eventjes droom ik weg. Op de trappen van mijn nieuwe huis staat een lange rij lekkere wijven die mijn gehele huisraad hand tot hand naar binnen laten gaan. Vanuit een enorme verhuiswagen reist elk boekje, elk glaasje en elk plantje van de begane grond langs mijn trappenhuis naar hun nieuwe plekje in mijn verse huis. Dat zou nog eens wat zijn... Ik schrik wakker. Voor mij is een gat gevallen in de rij voor de kassa van de bouwmarkt. Vlug maak ik voort en leg een stapel platgevouwen kartonnen dozen op de lopende band. Het verhuizen gaat beginnen.

Mijn bed heb ik net uit elkaar geschroefd. Volgens mij is mijn bed het laatste in mijn huis wat nog onaangeroerd is gebleven in de jaren dat ik alleen woon. Ik woonde hier ooit niet alleen namelijk, ik begon hier met zijn tweeën. Nouja, het is niet onaangeroerd, maar het staat nog waar het toen stond. Nu is het een matrasje in een kamertje. Ik slaap op een matrasje in een kamertje. Zo is het ook begonnen in dit huis. Op de grond. Nieuw, gezellig, ja zelfs romantisch. Het is de tijd hè, december. Je wordt er wat melancholiek van. Helemaal als je moet verhuizen. Mistroostig.

Verhuizen is zo algeheel consumerend dat ik het eigenlijk nergens anders meer over kan hebben. Ken je dat? Echt wel. Nou ik niet, want ik ben een echte man. Niet zo gevoelig voor troep, vuile afwas, een onderbroek op de trap of geknipte nagels in de asbak. Ik woon hier met mezelf, dus het mag. Een vriend van mij zei dat mijn nieuwe open keuken hartstikke mooi is, maar dat je wel altijd alle troep kan zien staan. Te lang samengewoond, denk ik dan. Vrouwen zijn te lui om buiten een vaatwasser te kunnen, maar een bord op het aanrecht is vloeken in de kerk. Afijn, nu is het zo vreselijk ongezellig dat zelfs ik er chagrijnig van word.

De drie schroevendraaiers die ik bezit liggen altijd in het verkeerde huis waardoor ik voor elk klusje altijd een keer extra heen en weer moet fietsen. Omdat ik zonodig moest verhuizen naar hartje centrum, woon ik nu in een straat waar geen auto's mogen komen, op twee uurtjes per dag na, en waar de eerste drie weekenden van december alle winkels open zijn. Probeer dan maar eens rustig te verhuizen. In de korte tijd die ik gisterenavond had om nog drie boekenkasten in elkaar te zetten, heb ik in mijn ongeduld in ieder geval één van die kasten volledig vernield. De rest heb ik niet eens in elkaar gezet. Bovendien had ik dan eerst een schroevendraaier moeten halen. Die lag ergens anders.

Al die dozen! Moedeloos word ik ervan. Ik moet eigenlijk een vriendin. Voor het inpakken en het uitpakken. Voor de ontmaagding van mijn nieuwe huis. Mijn nieuwe keuken. Mijn nieuwe bad. Een vriendin voor de verhuizing. Een echte verhuisdoos.

Mijn handen zitten vol met kleine sneetjes. Dat is de schuld van Ikea. Na een weekje geschroevemoes op de diverse onderdelen van de Bravad keuken en zijn ontelbare voorgeboorde gaatjes, blijft er van je handen niet veel over. De Bravad onderkast met oven en gasfornuis kwam op 17 zakjes met 253 schroeven en een handleiding met 62 schematische tekeningen. Als je rustig blijft is een het koud kunstje. Dat is ook wel gelukt, behalve dan de integratie met mijn huis. Daar kent Ikea nogal wat problemen.

Zo komt het gasfornuis wel met een stekker, maar de oven niet. Daar zit een snoer aan met drie losse draden, dus daar moet je een stekker aan maken, dat is irritant. Daarnaast zou ik het snoer van het fornuis net zo lang maken als dat van de oven, want nu kan ik de stekker van mijn fornuis precies drie centimeter onder kast vandaan trekken, terwijl het veel handiger zou zijn, als ik die stekker gewoon op de electriciteit van de oven kon aansluiten. Maar dit is reguliere problematiek, nog niet een specifiek Ikea.

Dat komt pas bij de kranen en de spoelbakken en de syphons. Heten die dingen zo? Syphons? Als ik het zo optyp ziet het er meer uit als een geslachtsziekte. Anyway, een syphon is dus dat ding dat onder je spoelbak moet. Bij Ikea hebben ze mooie spoelbakken, kranen en bijbehorende syphons. Koop ze niet! Het past niet. Het past alleen als je een Zweeds huis met Zweedse aansluitingen hebt. Anders niet. Je moet je voorstellen dat in alle Nederlandse huizen grijze pvc-buizen zitten aan je gootsteen afvoer. Van eenzelfde maat. En die passen niet op die Ikea shit. En bij de kranen krijg je twee hele lullige plastic verlengstukjes, waarvan je zeker weet dat als het ooit fout gaat met zo'n slangetje, dat je dus de hele kraan kan vervangen, want gewone verlengstukken van de bouwmarkt passen er niet op.

Tot slot. Timmermannen hebben helemaal een bloedhekel aan Ikea, dus als er eentje komt helpen om de puntjes op de i te zetten. Zoals bij mij dus. Bereid je maar voor op flink wat gevloek. Voortaan koop ik al mijn spoelbakken zooi bij de bouwmarkt. Net als de afzuigkap die ik nog moet hebben. Dat past tenminste.

Het ziet er overigens goed uit hoor. Ik ben heel tevreden. Oja! Heeft er iemand nog een goede boekenkasten tip? En geen Ikea!