Seelaavie

Op terschelling heb je 'eilanders'. Dat zijn de mensen die op het eiland wonen. Ik ben nu op Terschelling, maar ik ben een non-eilander. Of vastelander, misschien heet dat wel zo. Op de boot hierheen wordt meteen al onderscheid gemaakt tussen eilanders en de rest. Ik weet het niet, het klinkt mij wat bijzonder in de oren. Het klinkt alsof er een volk woont op de eilanden in grote holen in de duinen, met woest haar en baarden die leven van de bramen en cranberries die hier in duinen groeien en die na middernacht met fakkels de openbare weg afstruinen op zoek naar argeloze vastelanders om ze te bekeren tot eilanders of anders te roosteren boven open vuur of tot slaaf te maken in de cranberrybrandewijnstokerijen die ze al honderden jaren hebben en die in hun onderhoud voorzien.

Enfin, zo klinkt het. Maar het is niet zo hoor! Het zijn hartstikke lieve mensen.

Die eilanders.

Als je dus uitrekent hoe hoog een boekenkast is, dan moet je niet alleen de ruimte tussen de planken rekenen, maar natuurlijk ook de dikte van de plank zelf. Dat is bij een kast van negen hoog dus zeker 10 keer anderhalve centimeter. Oja! En je moet ook de plint niet vergeten. Nouja, ik heb niet gemeten...ik heb gegokt. Precies goed welteverstaan, mijn nieuwe boekenkast heeft nog 1 centimeter ruimte totaan het plafond.

Gekeuvel aan de bar. Met een meisje. 'Heb je geen adresjes?' Ik vind het zo'n rare vraag. Altijd als ze me naar mijn sexleven vragen komt er ergens in het gesprek weleens de vraag of ik geen adresjes heb. Ik heb een tijdje gedacht dat ze er dan vanuit gingen dat ik wel naar de hoeren zou gaan ofzo, omdat ik er geen actief sexleven op nahoud. Want dat zeg ik altijd als je me naar mijn sexleven vraagt. Dat ik geen sexleven heb. Maar ze bedoelen of ik niet wat gewillige dames in mijn telefoon heb staan voor een heuse booty-call zo nu en dan. Geen hoeren dus. Sletten, net als ik. 'Ja natuurlijk heb ik die' lieg ik dan.

Maar ik lieg het wel zo dat je eraan af kan zien dat ik het misschien wel niet meen. Het gaat ze ook geen moer aan. Althans niet voordat ik weet waarom ze het vraagt. Stelt ze zich voor als adresje, of wil ze weten of ik adresjes heb zodat ze het me ooit nog een keer lekker kan inwrijven. Of wil ze er zeker van zijn dat ze zelf geen adresje wordt? En waarom zou ik trouwens adresjes hebben? Heb je die zelf dan ook? Adresjes? Even op de koffie voor een beurt?

Ja dus he! Steeds vaker ja. Het is misschien omdat ik ouder wordt, maar het is ook de tijdgeest volgens mij. Men heeft adresjes. Voor de bevredigende en – let wel – veilige sexbeleving. Als uitlaatklep voor de spanning van alledag, een stukje intimiteit, een beetje zelfverkenning of doodgewone grensverleggerij. Echt waar. Het is de opkomst van de sexuele burgerlijkheid. De revolutie hebben we gehad, toen kwam er (voor)behoedzaamheid en nu is er gedoogbeleid.

Het is immers gezond voor je. Je kunt er goed van ontspannen, je verbrandt calorieën en je verbetert je weerstand. Brokje zelfvertrouwen erbij. Hoppa! Ik zie het ook voor me dat schattige meisjes in hun gezellig ingerichte domeintjes de boel klaarzetten voor een avondje sex. Een bijzettafeltje met een paar condooms, wat potpourri, een setje schone lakens, wat handdoeken, drie soorten massage-olie, een kamasutra kaartspel (met edelstenen voorspel-set) en een Sonja Bakker checklist om bij te houden hoeveel calorieën er die avond doorheen zijn gegaan. Nee, dank je wel. Het hoeft van mij niet smerig te zijn, maar het mag wel wat spannender zijn dan naar de kapper gaan. Ik noem maar wat.

Ik heb geen adresjes. Ik heb hooguit telefoonnummers die ik pas gebruik als ik tegen 3 uur 's-nachts onverrichter zake door de stad zwalk. 'Je bent zeker dronken' is gemiddeld genomen het sms-je wat ik terugkrijg. Dat klopt ook. Ik had misschien wel eerder willen sms-en. Maar dan wordt ze m'n adresje. Dat wil ik niet. Ik vind het zoo truttig en saai. Afspreken om sex te hebben. Bleeeh. Doe dan maar af en toe wat ongeremde passie. Dat is toch veel leuker?

Terug naar de bar. 'Zullen we een keer wat afspreken?' vraagt ze.

'Tuurlijk, lijkt me leuk. Wat gaan we doen?'

Hee trouwens. Ik ben net vier geworden afgelopen maandag. Op 19 februari 2003 ben ik met dit weblog begonnen. Dus kom maar op met die felicitaties, want ik wil weleens weten wie dit allemaal lezen? Misschien zou ik gewoon eens iets met statistieken moet installeren, maar daar ben ik veel te lui voor. Bovendien schrijf ik hier al vier jaar alles op, dus daar kan toch wel een bedankje vanaf? Iedereen die me feliciteert krijgt een exemplaar van mijn nieuwe boek!

Mocht dat er ooit komen...

Maandag komt mijn boekenkast! Rechtstreeks uit Sliedrecht. U kunt aan de deur pinnen, zei de mevrouw van het transportbedrijf uit Sliedrecht dat Transportbedrijf Sliedrecht heet. Dat is toch maar mooie business, dacht ik toen, want het gaat allemaal wel een beetje makkelijk. De winkel waar ik de kast kocht staat in een straatje verderop. Alhoewel, ik wilde hem daar kopen, maar ze verwezen me naar de website, want daar kon ik de kast mooi samenstellen. Dus dat deed ik en vier weken later ging ik toch maar eens in de winkel informeren of de bestelling was doorgekomen.

Bestelling?

Niet dus. Toen heb ik hem alsnog maar in de winkel besteld. Het bleek ook dat het op het internet allemaal niet meer klopte, want ik was daar op een prijs gekomen die ongeveer 1000 euro hoger was. Zij wist namelijk hoe je moest rekenen en ik had de helft nodig van wat ik besteld had. Lekker is dat. Maak dan een goede website of stuur me er niet naartoe. Afijn, ik nam de kast toch, want als je eenmaal iets wilt he? Dan wil ik het ook en dan is niks anders meer goed. Een week later belde de mevrouw dat het toch die hogere prijs was. Ze had zich vergist. Ze had een factuur gestuurd en of ik daarvan al 20% wilde betalen. Dan kon ze de kast bestellen.

Jahaa, dus toen was de kast besteld. In de tweede week van december 2006. De kast is een modulair ding waar je alle kanten mee op kan. Gewoon componenten die ik zelf in elkaar moet zetten. Waarom daar 8 weken levertijd op moet zitten is me een raadsel, maar als je eenmaal 20% betaald hebt kan je geen kant meer op. Je moet. Bovendien wil ik die kast (waarvan ik hoop dat hij in mijn kamer past, want dat heb ik niet gemeten. Dat heb ik geraden.) Twee maanden is best lang als je je hele inrichting hebt afgestemd op een boekenkast, die maar niet komt.

De vrouw van de winkel belde. Het leek haar handiger dat het tranportbedrijf de boel direct bij mij afleverde. Ze had hen mijn nummer gegeven. Nu moet mijn vader maandag om half negen hier op wacht staan om mijn kast op te wachten. Hij kan aan de deur pinnen. Gedoe. Maarja, ik wil die boekenkast!

Ik begrijp alleen niet zo goed waarom die winkel hier geld aan moet verdienen, want ze voeren werkelijk geen reet uit. Ze zijn aardig aan de telefoon en ze hebben niet eens in de gaten wat ze doen. Meer niet. Zo'n vrouw van begin veertig die giechelt 'ach gut ja, ik doe het helemaal verkeerd het is toch 1000 euro meer. hihi'. En ze komt er mee weg.

Maandag komt mijn boekenkast. Eindelijk.

Schrijf ik weleens over politiek? Niet echt toch? Ja, okee, ik schreef dat ik Partij voor de Dieren stemde, maar dat is niet echt een politiek statement. Dat is meer een beetje anti. Een beetje ik weet niet. Natuurlijk neemt Marianne Thieme zichzelf hartstikke serieus en door dat gestem van ons, moeten andere mensen haar nu ook serieus nemen. En dat is leuk. Zo heb ik ook de SP groot gestemd. Mag ik graag denken.

Nu dan toch een beetje politiek, want die Partij voor de Vrijheid zit me nu al tot hier. Nu mogen er weer geen mensen met een dubbel paspoort in het kabinet, want dat is niet goed voor de integratie. Wilders noemt integratie overigens maar al te vaak assimilatie. Dat is wat anders dan integratie, het betekent 'opgaan in een groep' terwijl integratie betekent 'opnemen in een geheel'. Opgaan in een groep betekent dat je geruisloos opgaat in een bestaande groep en je je dus helemaal aan die groep aanpast, terwijl opgaan gaan in een geheel nog heel goed kan betekenen dat je zelf nog wat aan het geheel toevoegt. Dus stelde Wilders voor dat moslims de halve koran moeten verscheuren als ze in Nederland willen wonen, want dan gaan ze op in onze groep. Je vraagt je af wat hij zou doen als hij alle macht had. Dan zou hij de moslim waarschijnlijk de koran laten afzweren, en anders zou hij ze ongetwijfeld deporteren. En als hij dat niet voor elkaar krijgt, dan verzint hij vast iets met kampen.

Godsdienstvrijheid mag dus wel, maar de ene godsdienst een beetje meer dan de andere. Het is zoo kinderachtig. Je vraagt je af wat er toch met die mensen aan de hand is. Ik verlang naar het oude politiek correcte Nederland. Toen je nog van alles mocht denken, maar neit mocht zeggen. Om mensen niet te kwetsen of om de goede vrede bewaren. Dat je niet alles maar moet zeggen was heel beleefd. Er is nu een partij voor mensen die juist graag alles zeggen. Lekker hard en lekker ongenuanceerd. Lekker doelloos ook. 'Jullie zijn slecht! Alleen als je beter wordt ben je niet meer slecht!'. Ja! Roepen de mensen. Ze zijn inderdaad slecht. Wordt beter! Het zijn altijd alleen maar contateringen. Het zijn nooit aanbevelingen of oplossingen. Het is alleen maar geschreeuw. Want je krijgt daar macht van, als je dat durft!

Daarom doen ze het. Voor de macht! Het is net als met geweld. Mensen willen macht en dus gebruiken ze geweld. De Partij voor de Vrijheid is daarmee de geweldadigste partij van Nederland. Met rechtse schreeuwleijkerds, waar we jarenlang helemaal niets van merkten omdat ze opgingen in de grote groep Nederlanders en we ze niet hoefden aan te horen. Ze waren ge-assimileerd. Opgegaan in de groep. Helaas is assimilatie geen oplossing, want denkbeelden blijven gewoon bestaan. Ook al dwing je mensen één van hun twee paspoorten in te leveren.

Zou Wilders denken dat het echt zo simpel is? Dat geloof je toch zelf niet? Hij heeft nu gewoon alle aandacht die hij hebben wil. Daar draait het om. Echt wel.

Vager dan vaag. Toen ik wakker werd afgelopen zaterdag. Ik werd al een keer wakker. Om een uur of half tien. Iets zei me dat ik m'n bed uit moest ook al had ik zeker niet meer dan twee uur geslapen. Dat krijg je als je in de stad woont, dan wordt het 's nachts gezellig. Maar ik klaag niet. Het is ouderwets. Paar mensen over de vloer en veel herrie en gezelligheid. Een huiskamer die het hele weekend naar asbak ruikt. Goed, ik werd dus om half tien wakker.

Boodschappen doen. Katers verwerk je niet met liggen. Naar de Turk. Naar de bakker, de kaasboer en de slager. De sigarenboer (een krant). En de kruidenier. Oja, en de groentenboer. Ik kan al mijn boodschappen bij elkaar boeren. Was in de machine en gauw een boekje lezen in bad. Van weinig slaap krijg je het altijd zo koud. Bijkomen in bad. Lekker. Uit bad gekomen heel even op bed gaan zitten. En ja hoor. Als een blok in slaap gevallen. Hmmmm. Lekker. Ook al is het heel erg licht in mijn slaapkamer. Geen gordijnen. Er zat me weliswaar iets niet helemaal lekker, maar goed. De slaap was sterker.

Anderhalf uur later werd ik wakker gebeld. Het was een vriend. Ik drukte hem weg. Vijf minuten. Weer telefoon. Weer hij. Hm, dan zal er wel iets zijn. Ik rochel een groet in de telefoon en vriend Steven vraag of ik geschorst wil worden. Ik rochel nog wat. Hij zegt dat ik kantinedienst heb. Ik zit rechtop in m'n bed. Shit! Ik heb kantinedienst. Dat was er dus. Kantinedienst missen is geschorst worden voor de volgende wedstrijd (lang verhaal), dus ik roep vier keer sorry en hoor dat de voorzitter in mijn plaats bier staat te tappen. En frikandellen in stukkies staat te snijden. Ik maak voort. Heel erg voort.

Ik storm de trap af. dat had ik beter niet kunnen doen, want nu ben ik meteen duizelig. Van dat ene uur slaap ben ik nog verrotter dan daarvoor. Maar ik ben fris gewassen en zet door. Wacht! Weer telefoon.

'Met John van de kantine'
'Hee, ja Steef belde me net ik kom eraan. Ik lag te slapen. Want eeh gisteren was het laat en, nouja ik kom eraan. Ik lag te slapen.'
'Ja, dat is goed'
'Ja zeg maar dat ik er aan kom, ik spring nu op de fiets!'

Ik voel me vaag hee! Sjezus. Net drie minuten wakker uit een diepe REM-slaap. Dat moest haast wel. Ik stamel nog wat sorry's en vage verhalen door de telefoon, totdat John me onderbreekt.

'Waar heb je het over !?'
'Hoezo? Ik heb toch kantinedienst?'
'Je spreekt met John'
'Ja?'
'John, van Rose's Cantina!'

Het begint me te dagen. Rose's Cantina is het Mexicaanse restaurant van m'n buurman en hij moet mijn sleutel hebben, omdat er een steiger op mijn dakterras moet komen, omdat er wat stormschade is. Toevallig belt hij nu op. Precies als ik mijn jaarlijkse kantinedienst moet draaien. Of ik een keertje kom eten. Van het huis. Vanwege de overlast.

'Ja is goed John. Lekker'
'Gaat het?'
'eeeh, ja het gaat wel'

In de kantine zijn er nog twee vage verhalen. Eén jongen heeft me vier keer gebeld, maar had op 1 cijfer na het goede nummer en de huismeester beweerde dat ik gebeld had dat ik later zou komen. Dat had ik dan in mijn slaap moeten doen. Ik pluis mijn telefoon uit, maar ik ben niet gek. Ik ben niet gebeld, noch heb ik gebeld. De huismeester heeft iemand anders aan de lijn gehad is onze gezamenlijke conclusie. Gelukkig, want ik begon flink aan mezelf te twijfelen.

De kantine stroomde vol. Frikandellen, patat en kroketten. Pfff. Gemengd met de geur van sigaren en shag. De voetbalkantine. Bijkomen heeft me nog wel eventjes wat tijd gekost. Dat duurde tot het eerste biertje, dat ik stom genoeg pas tegen half zes achteroversloeg. Het is bij die ene (en nog twee) gebleven hoor afgelopen zaterdag.

Het was al vaag genoeg geweest.

Ineens draaide ze zich om en begon me te zoenen. Niet dat ik het niet verwachtte, want hee, ik had zelf al aangekondigd dat als ik mee zou gaan, ik dan toch wel de macht in handen zou hebben. Wat sex betreft dan. Ja, als je wordt uitgenodigd om bij haar nog wat te drinken terwijl je weet dat de laatste trein reeds lang vertrokken is, dan weet je dingen. Niets is zeker natuurlijk, maar je weet dingen. En je bent zeker van je zaak.

Mijn feromonenhuishouding staat in het huis van Venus namelijk. Noem je dat zo? Ik ben geen astroloog, maar ik lees weleens de horoscoop, dus ik leen even een uitdrukking, je snapt wel wat ik bedoel nietwaar? Mijn laatste hairdo doet wonderen, ik voel me goed, ik heb nieuwe kleren en ik kreeg in één week heel wat complimenten te verwerken. Leuk geschreven, knappe jongen, goed gevoetbald, ik mis je en zelfs één heuse 'ik vond het lekker'. En als zoveel mensen dat zeggen, dan ga je het nog geloven ook.

Zelfvertrouwen is wel handig hoor. Nou! Iedereen houdt van mensen met zelfvertrouwen. Het is met zelfvertrouwen een beetje als met geld. Mensen met geld verdienen ook altijd veel geld en het lijkt ook wel of zij altijd degenen zijn die loterijen winnen, ineens heel veel belasting terugkrijgen, precies op het goede moment een huis kopen en schadevrij in het midden van een kettingbotsing uitstappen. Met zelfvertrouwen werkt het precies hetzelfde.

Mijn zelfvertrouwen is nu op het arrogante af. Omdat iemand bedacht dat ze wel met me wilde zoenen, denk ik nu dat iedereen met me wil zoenen. Ik kijk triomfantelijk de kroeg rond en ontwijk geen enkele blik. Aangezien ik al een verovering in m'n achterzak heb, kan het me niet schelen wat ze van me denken. Veelgehoorde klacht trouwens van vrienden in de eerste maanden van hun relatie. Ineens heb je vrouwelijk aandacht te over, zodra je een vriendin hebt. Alsof ze het ruiken.

Vrouwen hebben gewoon een zwak voor zelfverzekerde mannen. Arrogantjes hebben de halve wereld. Ik dacht altijd dat het draaide om luisteren en lief zijn. Ridderlijk. Welbespraakt. Handig. Maar dat wint het allemaal niet van de biologische aantrekkingskracht die je als zelfverzekerde man geniet. Helaas ben ik ook meteen oppervlakkiger aan het worden. Natte pubervisioenen worden werkelijkheid.

Na jaren van boeken lezen, luisteren en observeren. Na deuren opengehouden te hebben, dineetjes te hebben betaald en kadootjes te hebben gegeven. Na urenlange gesprekken gevoerd te hebben over gemene werkgevers, plannen voor bizarre carrièrewijzigingen (ik wil eigenlijk wel heel wat anders gaan doen!) en te lage salarissen (waar mijn vrienden een gezin van kunnen onderhouden). En na een keer ingeruild te zijn voor een poes genaamd Snuitje, heb ik het eindelijk voor elkaar. Dat ik ben wat elke man droomt te zijn.

Zo'n zelfingenomen zak waar de vrouwtjes omheen krioelen.

toen de geilheid ruw verdween
lag ik naast jou
nog steeds alleen

Zondagochtend werd ik wakker van de tv-dominee. Die van hour-of-power. Hij had het over het leven en dat als je naar je leven terugkeek dat je dan als het ware je eigen leven als voetafdrukken door de geschiedenis ziet gaan. En als je goed keek zag je daarnaast nog een paar voetafdrukken. Die waren van de heilige geest, want die loopt naast je als je gelooft. Ha! Ik kon alleen maar denken dat je dan waarschijnlijk je hele leven naast je schoenen hebt gelopen.

Eeeh.. vrij. Dingen doen. Kozijnen in de grondverf zetten. Dat dus niet, haha. De afwas laat ik ook mooi staan, net als mijn baard. Anders voelt het niet als vrij. Dat doe ik morgen wel. Ik ga een valpijpje halen. Voor m'n wasbak. Een aluminium valpijp van 32 millimeter. Met een bocht en een hobbyzaag. En vaseline, want hij moet in een rubber mof geduwd worden in de afvoer. Dan blijft het rubber soepel. Dus dat ga ik wel doen. Want als het niet lukt kan een vriend vanmiddag helpen. Anders was ik daar waarschijnlijk ook te lui voor geweest.

Interessant hè? Een vrije dag.

Misschien ga ik ook nog wel gordijnen uitzoeken. Maar dat kan niet in een trainingspak. In tegenstelling tot de bouwmarkt. Daar kan ik nu al heen. Met baard en trainingspak.