Seelaavie

Ja, gemiste kans. Je wilt columnist worden. Dat lijkt je wel wat. Beetje vrij zijn, dingen beleven en ze hartstikke leuk opschrijven. Beetje betaald krijgen nog. Dus je schrijft stukkies van een paar honderd woorden en je wordt columnist. Ken je dit? Herken je dit? De weblogs wereldwijd staan vol met deze stukkies. Triviaal geleuter over zonsondergangen, poezen en klein ongeluk al dan niet op een bedje van zelfmedelij. Ja, ik bedoel jou niet hoor. En jou ook niet en ook niet diegene die ik het zelfs nog zei afgelopen koninginnemiddag. Ik bedoel misschien wel een beetje mezelf.

Wat dan de gemiste kans is? Ja, dat weet ik niet. Maar toen Heleen van Rooyen besloot Oudkerk over zijn hoerenbezoek te citeren heeft ze in ieder geval de kans niet laten lopen. Oudkerk naar de kloten, column gestopt, iedereen in rep en roer. Ik noem maar wat gevolgen van 500 wekelijkse woorden.

Mijn gemiste kans? Tsja, zo lang ik het bij de happy ends van romkom's of zelfs Grey's Anatomy niet of nauwelijks kan onderdrukken toch een traantje te biggelen – of in ieder geval bijna en oke ik ben dronken – of was dronken want ik word net wakker en ik heb precies 30 minuten voor de batterij van m'n laptop ermee uitscheidt en ik dit logje nog tot een coherent stukje moet weten te breien en dat valt niet mee, want alhoewel ik weer kan typen en denken begin ik nu toch wel weer te raaskallen – kan ik niet ontkennen...wacht, is dit nog een zin? Nee. Zo. Dus zolang ik nog stiekum traantjes biggel bij het niet-te-vermijden happy end van het gereutel dat ik kijk op televisie (wel kwaliteitsgereutel hè, dat wel) zal ik toch weleens een column moeten schrijven over mijn onvermogen tot intimiteit.

Die ga ik dan morgen maar eens schrijven. Tenzij ik het toch over designervagina's ga hebben. Of de bimbocultuur waar ik een boek over las. Van Ariel Levy. Sjonge wat een mooie naam. Is dit coherent geworden of wat? Niet? Ja die titel! Ik weet het, maar dat is ook de titel van de column over intiem onvermogen die ik zou gaan schrijven. Maar hij kwam niet.

Dit wel.

Rubriek. Spaan geeft punten. Van Bommel een tien. 'Waarom geen elftal rond Van Bommel bouwen?' vraagt Henk zich af. Tsja, waarom niet. Beter dan Landzaat stelt hij. Ja, beter dan Landzaat. Maar er bouwt ook niemand een elftal om Landzaat dus dat is net zo'n dooddoener als Van Basten die zich cynisch afvraagt of Bayern München eigenlijk bovenaan staat. Ze hebben immers een speler waaromheen je het beste elftal van een totaal aangrenzend land kan bouwen. Daar word je toch kampioen mee?

Maar Henk heeft een punt, want een Mannschaft bouw je zo om Van Bommel heen. Een Mannschaft. Niet het Nederlands elftal. Dat gaat niet. Wij bouwen elftallen om frêle technische voorhoede spelers of nummers tien. Cruijff (oké veertien), Van Basten, Bergkamp of Van der Vaart. Dat zit in de landsaard. In ieder geval in dat deel van de landsaard dat al sinds 1974 aan de macht is in Zeist. Dat Van der Vaart juist in Duitsland zo populair is en goed speelt is toeval en waarschijnlijk de reden dat het in Nederland niet meer wil lukken. Hij kan beter in dienst van Van Bommel spelen.

Nog een voorbeeld. Robben speelt in Engeland. Bij Chelsea. Dat gemene kneiterharde types als Terry, Lampard en Ballack daar de dienst uitmaken, maakt dat Robben niet meer goed kan spelen in Nederlands totaalvoetbal of wat daar tegenwoordig voor door moet gaan. Robben is het kleine vogeltje dat de rug van de krokodil schoonpikt en bij het Nederlands elftal zijn geen krokodillen. Dan is Robben de draad volledig kwijt.

Gelukkig speelt Van Persie nog bij Arsenal, samen met Barcelona en AZ (hee, je komt uit Alkmaar of niet hè) nog één van de voetballende clubs in Europa. Op Van Persie is onze hoop gevestigd. En ook die van Van Basten. Rondom Robin moet je bouwen. Een goede keeper, 8 waterdragers en een libero met de opbouwende kwaliteiten van De Boer of Koeman of Rijkaard. Het hoeft geen libero te zijn trouwens. Gewoon een goede sergeant. Zoals Van Hanegem. Eéntje moet er nog opstaan, dat is genoeg en Van Bommel wil niet. Ik hoop op Seedorf.

En wat zal er gebeuren? Van Bommel wordt Duitser en AZ hofleverancier. Dan komt alles goed bij het WK in 2010. Duitsland wereldkampioen met Van Bommel aan het roer en Nederland schitterend tweede.

'Leuk hè, mensen kijken' hoor ik uit m'n ooghoek. Die paar biertjes hebben me loom gemaakt en het duurt even voordat ik begrijp dat het aan onze tafel wordt gezegd. Ik weet trouwens niet eens of we nu op het eten zitten te wachten of op de koffie. Of namen we geen koffie? Er komt weer een driekwart broek voorbij. Er moet een voorjaarsmode-op-het-terras-politie ingesteld worden. Mannen in driekwart broeken moeten op aparte terrassen. Liefst in eigen tuin.

Voor de populaire kroeg zitten de populaire mensen. Ze zitten niet op terrasstoelen, maar op barkrukken en hebben allemaal een zonnebril aan hun kraagje hangen. En een linnen broek. Bij het groeten omhelzen ze ze elkaar overdreven en opzichtig. En ook bij andere populaire mensen die langslopen. Een langgerekt 'Heeeeeeeeeee!', een hele lange knuffel en nog wat toevoegingen als 'lekker ding' of 'schattie'. Zo doen populaire mensen dat. Iedereen moet het zien.

Eén tafel verderop zit een verliefd stelletje. Hij is ongeveer twee meter en zij anderhalf. Van het stokbrood met kruidenboter eet zij één stukje en hij de andere zeven en nu zit hij de resten van haar niet leeggegeten bord op te schransen inclusief de bakjes patat en rauwkost. Ze kijkt hem liefdevol aan. Ze is zo verliefd dat ze zit te huppen op haar barkruk. Van de vlinders. Ze smelt weg als hij af en toe kauwend opkijkt en een glimlach probeert. Er groeit haar uit zijn oor.

De uitsmijter is aangekomen. Straks moet het hele terras immers naar binnen. Lam en wel. Twee plooien spek met gemillimeterd haar boven de kraag van het bomberjack geven aan waar zijn nek begint. Hij heeft iets in zijn nek getatoeëerd. Ik probeer weleens te kijken wat er staat, maar dat lukt niet. Hij is niet het type wat je uitgebreid in zijn nek gaat zitten kijken. Er zal trouwens wel 'Priscilla' staan of 'moeder'. Er krult een snoertje uit zijn oor. Misschien staat er wel 'vergeet mij niet' in zijn nek. Haha! Hij kijkt me dreigend aan, ik doe alsof ik helemaal niet naar hem kijk.

Gejuich. Dat zullen de kampers zijn. Leuke mensen. Om beurten staan ze op en doen iets met een glas bier. Ik kan het niet goed zien, maar het zal wel leegdrinken zijn. De één na de ander. De rest juicht erbij. Het is ver weg, maar ik zie ze blond en bruingebrand voor me. Met minstens drie generaties aanwezig, hun namen om hun nek. Geluk is een gouden ketting. Geen ruzie mee maken.

Ja leuk, mensen kijken. Bier, rosé en een bord eten maken me zo ontspannen dat ik nergens meer aan denk. Nouja, oke, die schaarse kleding doet me wel ergens aan denken, maar ik ben loom genoeg om het bij denken te laten. Ik hoef alleen te kijken. Puffend duwt een zwangere vrouw zichzelf uit haar stoel. Op zoek naar een wc en vol verlangen naar een wijntje en een sigaret.

'Wil je koffie?'

Ik schrik ervan. Koffie? Aha! Dus we hebben al gegeten.

Mijn dakterras ruikt naar zomer.

Wat ik me bijvoorbeeld van de eerste warme dag in het voorjaar kan herinneren is dat het Vondelpark dan altijd naar pis stinkt. De toplaag van een gemiddeld stadsapark is gedrenkt in urine en het voorjaar heeft minstens 1 dag nodig om de stank daarvan te neutraliseren voordat de zomer komt. Ooit liep ik na een feest in een koetshuis aan de rand van het Vondelpark door het ochtendzonnetje naar huis toe en toen viel het me op. Een lentebriesje en een urinenevel.

Zo hebben zonnige dagen wel meer herkenbare geuren. Ook wel meer romantische. De geur van warm asfalt bijvoorbeeld, die me heel erg aan vakantie doet denken. Benzinestations onderweg of drukke Franse steden aan de zuidkust met warme auto's zonder airco. De geur van smorend hete kunststof. Of een heel klein beetje zilt in de wind die van het water komt. Van het strand. Alle strandtenten en café hebben vanaf 's middags al hun grill aanstaan. De geur van gegrild vlees en gegrilde vis drijft voorbij en komt langzaam je neusgaten in zoals dat altijd gaat in Disney films. De geurpluim vormt langzaam een hand en pakt je bij je neusgaten.

Mijn terras heeft op een aprildag van 9 uur 's morgens tot 7 uur 's avonds zon. Het zijn tegels op een dak van bitumen. Volgens mij is dat bijna dezelfde combinatie zoals die ook in asfalt terug te vinden is. Op het terras liggen nog oude rioolbuizen die naar het grofvuil moeten. De zeewind brengt een klein zout accentje aan op het terras dat ingesloten is door de metalen schoorsteenpijpen van de Tapas bar en de Mexicaan. Mijn buren. Alles wat je grillen kan hangt in de lucht.

Op die rioolbuizen na, bevalt het me prima.

Waar zal ik heen gaan op vakantie? Eigenlijk wil ik wel naar Istanbul, maar ik weet niet of ik zin heb in weer een stedentrip. Vorig jaar ben ik op vakantie geweest naar Berlijn en alhoewel dat erg goed beviel, heb ik nu vooral zin om een vakantie te ondergaan in plaats van te beleven. Snap je een beetje wat ik bedoel? Maar ik ga niet zo vaak op vakantie, dus dan vind ik het aan de andere kant weer zonde om 2 weken aan een suf strand te hangen. Misschien moet ik wel allebei doen.

Ik denk dat ik wel met een auto en een tent op stap wil. Eerst met de trein naar de Franse zuidkust en dan een hotelletje in Nice. Twee dagen later met de boot naar Corsica en dan met een scooter het eiland over. Dan met de boot van Corsica naar Italië en dan door Italië heen via een camping van een paar vrienden doorrijden naar de andere kust van Italië en daar een dag of wat op het strand hangen. Van daar met een zeilboot naar Griekenland (kan dat?) en daar een beetje eilandhoppen en eindigen op Kreta ofzo. Dan met het vliegtuig naar Istanbul en daar nog vier of vijf dagen rondkijken, voordat ik het vliegtuig terug neem naar Schiphol.

Ja. Zoiets heb ik zin in, een combinatie van reizen, luieren en kijken. Met genoeg geld voor af en toe een hotel en een rugzak met wat spullen. En toch doe ik zoiets niet snel alleen. Vorig jaar ging ik wel alleen naar Berlijn. Dat was vier dagen en overzichtelijk, maar dit is best een gedoe in je eentje. Ik denk dat ik dat niet echt aandurf. Alhoewel ik het ook wel graag wil.

Zal ik het gewoon maar doen? Het begint met een ticket naar Nice en dan gewoon verder kijken. Ben ik zo'n held? Gewoon vrij nemen, een tas inpakken en maar zien? Ik weet het niet.

Ik denk er nog eventjes over.

Nog nooit heb ik met pasen zo weinig gedaan. Misschien dat ik meer dan gemiddeld heb afgewassen, maar voor de rest heb ik echt bijzonder weinig gedaan. Je zou denken dat ik dan tijd heb om een leuk stukje te schrijven, maar nee. Dit is mijn vijfde eerste alinea en ook hier bak ik niks van.

Morgen beter.

'Ik heb in mijn broek gepoept.' Er was geen ontkennen meer aan. Ik had hem al tien minuten aan z'n onderbroek zien frunniken, maar wat ik hem ook vroeg, er was geen sprake van poep of pies en al helemaal niet van de wc. Nee hoor, Madagascar kijken en aan z'n onderbroek frunniken. Ik vond het prima, want ik vond Madagascar wel leuk. Ik ontkende lekker mee. Helaas.

Van een beetje poep schrik ik heus niet. Vroeger hadden wij een hond die elke morgen de plavuizen in de gang volscheet, omdat ze last had van haar alvleesklier of zoiets, dus wie het eerst wakker was ruimde het op. In mijn herinnering was ik dat ongeveer elke dag, maar dat zal ongetwijfeld mijn moeder zijn geweest. In ieder geval af en toe.

Ik deed het pas elke dag toen ik door het uitzendbureau bij gebrek aan geschoold personeel als broeder werd weggezet in een psychiatrisch ziekenhuis. Wist ik veel dat terminale bejaarden met Korsakov meer stront op de muur van de plee weten te krijgen dan in de pot zelf. De tegels krijg je nog wel schoon, maar de voegen absorberen beter. Ik adviseer daarom om in bejaardentehuizen vooral de voeg te mijden. Mischien handige tip als je eens naar je oma gaat ofzo.

'Daar' zei hij, terwijl hij naar een plastic pakje vochtige doekjes wees. Hij stond op handen en voeten en ik begreep er niks van. 'Vegen!' zei hij. Ik snapte er nog steeds niks van, maar dat kwam waarschijnlijk omdat hij al z'n kleren nog aan had. 'Zou je niet eerst je kleren uitdoen?' Dat leek hem ook wel handig. 'En stil blijven staan, want anders zit ik straks ook onder de stront.' Het lukte. Kleren uit, stront van de grond en mijn eigen kleren gehouden, mannetje weer op handen en voeten, vegen, klaar. Nouja, wel 11 natte doekjes weggeveegd, maar dat kwam door Madagascar. En omdat ik bij de eerste drie doekjes wel degelijk moest kokhalzen. Die wc's is lang geleden.

Wat ik me afvraag is hoe vrouwen hun liefde voor kinderen combineren met de constante stroom van poep, pies en kots die kinderen achterlaten. De meeste vrouwen kunnen nog niet eens op een vreemde wc piesen, of in het buitenland, of op een wc bril die ze niet zelf gekocht hebben, of in een hotel. Of tijdens de twee weken kamperen gewoon ontkennen dat ze naar de wc moet, maar ondertussen niet meer dan een blaadje sla eten, omdat er echt niets meer bij kan.

'Nu mag ik een danoontje.' Dat klopte, want ik had net een heel gevecht over een Bert en Ernie toetje uitgevochten. Ik won, maar dat is logisch want ik ben veel sterker. Dat mocht ie dus niet, maar een danoontje wel. De poepbroek was waarschijnlijk zijn wraak. 'Madagascar!' De film ging weer aan. 'Mag ik hem afkijhijkuhun? Peter?'

Tuurlijk, van mij mag alles. Vijf minuten later lag hij in een diepe slaap.

Jammer. Ik had er wel lol in.

Serieus, die Da Costa, die kan toch helemaal niks!? Die speelt centraal bij PSV en maakt fouten waarvan Koeman zegt 'dat ie ze over 4 jaar niet meer maakt'. Als dat geen Van Basten argument is...klinkt namelijk net als 'dit wk is een leerproces' en 'hij speelt goed in de Nederlandse competitie'. Wat koop ik daarvoor? Niks! Het gaat om nu.

Als je een talentvolle verdediger bent dan kan je die kleurloze knakker uit Breda toch wel uitkappen? Arne Slot, kom op hé! Daar schrik je toch niet van? Die ziet eruit als de plaatselijke bankmedewerker en niet als een middenvelder met een verraderlijke beweging en een niet-uit-te-kappen balafpakvermogen. Gewoon een nuttige jongen. Gisteren liep Da Costa ook weer te knoeien. Goed, een kopduel van Crouch winnen is niet makkelijk, maar je kan in ieder geval je best doen. Geef hem een duw, knijp hem, doe een Schwalbe, weet ik het, maar doe iets! Doe wat nodig is. Doe wat Crouch deed op het wk tegen Trinidad & Tobago. Zorg dat je wint.

Ik weet nog dat Bulters bij AZ een wedstrijdje keepte, tegen Feyenoord. Hij bakte er niks van. Die kon dus ook meteen de consequenties ervaren. Bulters, de jeugdinternational. Geen enkel krediet. Over vier jaar doet hij het heus wel goed, maar die kans krijgt hij echt niet. Nu is het Waterman. Sinouh keept in Jong AZ. Bulters doet nog mee aan de training. Denk ik. Volgend jaar mag ie vast en zeker ophoepelen.

Da Costa mag nog vier jaar proberen, als ik het zo begrijp.

Nouja, beroemd....in ieder geval opgemerkt:

Een interview in de About Blank