Seelaavie

Het jeukt aan mijn vingers. En op mijn kuit. 'Waarom heb ik altijd overal jeuk als ik naast iemand lig?' Geen reactie. Ik kijk opzij. In het donker kan ik net haar hoofd boven de dekens uit zien steken. Ik luister nog eens goed. Het gaat heeel regelmatig. In en uit. Die slaapt als een os. Nu jeukt het ook op mijn schouder. Ik draai me om en probeer me te bedekken met het kleine stukje deken dat ze voor me overlaat. Niet dat ik het koud heb, maar om te slapen moet ik me in een deken krullen en een kussen vasthouden. Althans dat denk ik, maar ik denk het alleen als ik bij iemand slaap. Thuis of alleen denk ik niet, dan slaap ik. Ik heb plankenkoorts in vreemde bedden.

Ik zeg het eigenlijk verkeerd, want ik heb het niet met vreemde bedden, maar vooral met vreemde vrouwen. Nouja, eigenlijk met alle vrouwen, behalve dan mijn zus ofzo. Niet dat ik zo vaak met mijn zus in bed lig hoor, maar als ik met mijn zus in bed lig, slaap ik prima. Ik heb dan ook gewoon twee dekens. Zoals ieder mens zou moeten hebben; een king size bed en twee dekens. Dat gedoe met lits jumeaux, dat voegt me niet, om het maar even op z'n Noord Hollands uit te drukken. Je hebt toch ook niet maar één heel groot kussen op je bed? Gewoon twee kussens.

Mijn voeten krul ik altijd in mijn dekbed en dan baker ik mezelf helemaal in. Daar is een grappig boek over, dat mijn zus laatst voor een vriendin met een verse baby kocht. Baby-origami. Dat zijn twintig (of meer) manieren om je baby in te wikkelen. Een ingewikkeld boek, haha, nouja dat doe ik dus elke nacht. Ik origami mezelf in mijn dekbed als een hond die veertig rondjes op zijn kussen loopt voor hij zijn draai heeft gevonden. In mijn eigen bed hoef ik geen veertig rondjes te draaien trouwens, maar in vreemde bedden kan ik geen rondjes draaien. Daarom slaap ik niet. Denk ik.

Je ontdekt wel leuke dingen aan vrouwen als ze slapen. Ze draaien namelijk binnen de kortste keren hun rug naar je toe, wat mij voor het slapen gaan dikwijls wordt verweten. Dat is dus gewoon iets biologisch. Nog iets. Vrouwen worden twee keer zo warm als ze slapen. Echt waar. Volgens mij wel zestig graden ofzo. Ik kan het niet verklaren, maar die krengen worden gloeiend heet.

Nu heb ik jeuk aan m'n billen.Wacht! Ik heb overal jeuk! Geen wonder want het raam staat open, dus die rotmuggen zitten al dik twee uur van mijn bloed te drinken, terwijl ik maar loop te peinzen over origami en lits jumeaux. Bekijk 't maar, ik ga naar huis!

Zachtjes sta ik op. Ik scharrel in het pikkedonker mijn kleren bij elkaar en doe ze voorzichtig aan. Met ingehouden adem sluip ik naar de deur.

'Ga je weer?'

Zucht. Slapen als een os, maar waaks als herdershond. Ik probeer uit te leggen van de dekens en de muggen en de jeuk. Ik word gek van het jeuken! 'Neuken?' vraagt ze giechelend en onweerstaanbaar. Ze trekt me terug in bed.

Nouja.

Ook goed.

Dit zijn zo van die dagen. Van die dagen dat ik denk: 'wat levert het me allemaal op?' Van die waar-doe-ik-het-voor dagen. Het maakt even niet uit wat ik waarvoor doe, want dat is de essentie van het gevoel niet. Iedereen heeft het gevoel zo nu en dan. Werk, sport, liefde, hobby, familie, sociale verplichtingen, uitgaan, verhuizen, schoonmaken of zelfs eten koken. Ik heb het nu. Deze dagen. Drie dagen vrij en voor het eerst in maanden ook echt niets te doen. Vandaag dan. Gisteren en eergisteren natuurlijk wel. Maar toen wist ik al dat ik vandaag niets te doen zou hebben. Je voelt hem aankomen. Deze dag. En ik heb er express niets aan gedaan. Ik heb er eerder aan bijgedragen. Gezegd dat ik ging werken.

Af en toe moet ik gewoon even zwelgen in zo'n dag. Even wat gevoel beleven. Normaal druk je alles weg en vervang je het door duizend-en-één-dingen. Dan heb je het druk. Echt druk. Niet eens als stopwoord ter voorkoming van verdere oninteressante conversatie, maar echt druk. Dus je kan niet eens teleurgesteld zijn, of verdrietig, eenzaam, kwaad, gefrustreerd, jaloers en vol zelfmedelijden. Die gevoelens horen er ook bij. Bij mij staan ze meestal wat lang in de kast. Af en toe gebruik ik ze. Het liefst dus op één dag. Dan is het maar voorbij. Het moet wel. Als je dat niet af en toe voelt ben je niet goed bij je hoofd. Dan krop je het op. Dan kan je erop wachten dat je gestressed raakt of het opeens niet meer aankan. Of je raakt aan de drank. Of je wordt veels te dik. Zoiets.

Dus vanochtend werd ik eenzaam wakker en verscheen boos aan het ontbijt. Heb het nieuws op de televisie gezien, met dikke tranen van verdriet. Teleurgesteld leg ik al een ochtend lang boek na boek terug in de kast. Niets kan me toch boeien. En straks stap ik onder de douche en glij misschien mijn bed wel in, eventjes een uurtje tevergeefs wachten op een telefoontje van wie dan ook. Daarna opstaan en mijn bed verschonen, verderop een gebakken ei bestellen voor de lunch. Met de auto naar het strand en even wapperen in de wind. Met een boek op het terras en een kopje kruidenthee.

Dan ben ik bijna mijn gevoel voorbij
van waar-ik-het-voor-doe.
Dan ben ik het weer kwijt.
Bijna, nog niet helemaal.
Ik heb alleen nog spijt.
Dat heb ik werkelijk nooit ergens van,
het zit me zelden dwars,
maar op waar-doe-ik-het-voor dagen
pak ik spijt er even bij.
Ik denk aan hoe het wezen zou en als ik dit of dat.
Of ik misschien vandaag wel iets om voor te leven had.
Met flink wat dramatiek.
Dan schiet ik gelukkig in de lach
om zoveel zelfbeklag
en is het weer voorbij.
Dan heb ik alles comfortabel
weer keurig op een rij.

Deze is even uit naam van de single. Een verhaal over tijd. Om te ontkrachten dat de single maar altijd en overal tijd voor heeft. Voornamelijk omdat het ze aan een excuus ontbreekt. Geen kinderen, geen relatie, geen verplichtingen, geen gezamenlijk huishouden, schoonmoeders, dubbele families, meubelboulevards met Pasen, gezinnen met griep of een ouderavond.

Natuurlijk. Het is ook waar. Ik kan langer uitslapen. En het zal me goed uitkomen als iedereen in mijn omgeving de baby's ontgroeid is, zodat zij ook weer kunnen uitslapen. Of dat ze in ieder geval aan hun tweede baby zijn, want die eerste baby is zo'n gezeik. Als ik een laat programma heb gekeken op tv en het wil delen, word ik weggehoond. 'Toen lag ik allang gebroken op bed! Die kleine wou niet eten'. Of niet slapen. Of er was iets met uitslag, darmpjes of tandjes. Dat is 's morgens nog veel erger, want hoe vroeg ik ook opsta, de vader of moeder is mij altijd uren voor geweest. 'Iets met die kleine.'

Ik heb zin in een potje kaarten. Of dobbelen. Of praten.'Even niks hoor' verzucht de bargast op de kruk naast mij. Hij wil vergeten. Bier zuipen. Mooi is dat. Ik probeer hier mijn leven kleur te geven! Van het café word je dus niet vrolijk. Ik wil ergens anders heen, maar niemand heeft tijd. Nouja, ze hebben wel tijd, maar niet voor mij. Ik zit opgescheept met de andere singles. Wie wil er met singles in het café zitten? Al dat zelfmedelijden. Al die ontkende eenzaamheid. De single met zelfrespect gaat pas uit als zijn beter bedeelde vrienden daar ook zin in hebben. Nooit andersom.

Een verjaardag, een etentje, of een terrasje pakken? Bel de single. Die heeft tijd. Weet je hoe stom het klinkt als ik zeg dat ik eens lekker thuisblijf? Mensen kijken je raar aan. Dwars door de telefoon. Lekker thuisblijf? Wat is daar dan? Niks toch? Wat ga je dan doen? Singles blijven niet liever thuis. Dan is er iets niet goed. Het voelt in ieder geval buitengewoon onbeleefd om nee te zeggen. En je zegt het ook helemaal niet, want je bent blij dat er eindelijk iemand zin heeft om de bloemetjes buiten te zetten. Je gaat.

Maar ik word ook zonder kinderen weleens moe wakker, of ik slaap helemaal niet zonder dat mijn vriendin me uit mijn slaap snurkt. Ik heb gewoon geen zin in gezelschap, ook al heb ik het nooit. Ik moet mijn huis inrichten, schoonmaken, de was doen, de administratie, boodschappen, brieven posten, abonnementen opzeggen en planten water geven. Eten maken. En over het algemeen werk ik ook nog vrij veel. Sport.

Een avond op de bank omdat je de oppas bent. Heerlijk lijkt me dat. Of een beetje bij de kinderboerderij hangen. Aan tafel eten en niet voor de tv. Om tien uur naar bed om te gaan slapen.Wegdromen in een tuincentrum terwijl je kar vanzelf vol wordt gestouwd.

Singles moeten tijd maken die anderen gewoon krijgen. Bij gebrek aan excuus. Oh...wacht, mijn telefoon gaat..

'Nee, sorry, ik heb geen tijd. Ik moet een column schrijven.'

Wat ik me zo levendig kan herinneren is dat ik als klein kind achterin de auto heerlijk in slaap viel op weg naar huis van het kerstdiner. Of welk familiebezoek dan ook. Of kennissen. Doet er niet toe. Buiten koud, een warme auto en zachtjes in slaap gewiegd. Zo lekker rozig dat de rit van 25 minuten wel honderd jaar leek te duren. En alsnog veels te kort was. Voor je het wist was je alweer thuis en moest je over het besneeuwde pad naar het huis lopen, kort stukje maar lang genoeg om van je knusse achterbankgevoel verlost te worden. In mijn herinnering is elke kerst wit, ook al is het niet altijd kerst, maar vertel dat maar aan mijn herinnering.

Dat gevoel had je het liefst bewaard voor tussen de dekens, om daar door te zwelgen in gelukzaligheid. In bed is het altijd minder. Anders. Omdat in de auto steeds wakker worden en steeds weer wegzakken in onbekommerdheid zo'n heerlijk extraatje is. In bed is slapen de bedoeling. Zeker als kind. In de auto niet. Van het besneeuwde pad direct naar de badkamer om je tanden te poetsen. Een kwartier later klaarwakker in bed. Met een verkwikkende mond vol pepermunt. Ook niet vies, maar dat andere gevoel was lekkerder.

Dat had ik dus vandaag toen ik wakker werd in de trein. Precies twee minuten voor m'n station. Ik heb dat trouwens wel vaker. Ja, zonder de pepermunt natuurlijk, alhoewel ik het soms bijna kan proeven. Levendig. Ik zei het toch. Die herinnering. Dat ik soms heel lang op het witte pad kan blijven. Terwijl ik allang mijn fiets uit de stalling heb gepakt. Terwijl ik allang boodschappen doe. Terwijl ik al bijna thuisben als je me tegenkomt en ik je glazig aankijk. Ja, ik zeg natuurlijk niet zoveel. Ik probeer een gevoel vast te houden en dat valt niet mee zo op de fiets in wind met een tas vol boodschappen balancerend op mijn stuur. En al helemaal niet tijdens een gesprek dat verder gaat dan hallo en dag. Daar moet je dus niet mee zitten. Als ik zomaar tegen je zeg dat ik mijn tanden niet wil poetsen. Dat is zo logisch.

Dat heb ik nog nooit gedaan hoor. Maar als ik soms zo weinig zeg. Of arrogant overkom. Of als je me vraagt of ik het naar mijn zin heb. 'Je bent zo stil.' Dan is er niks aan de hand. Niks met jou en niks met mij. Niks met de wereld. Niks met stress of pijn of ongeluk. Of wat je ook bedenkt. Ik ben gewoon onderweg. Op het witte pad. Zeg maar. Eventjes als metafoor. Het witte pad.

En daarna weer tanden poetsen.

Tsja, gisteren ging ik naar de finale. Met zeventienduizend AZ-ers. Ik wist niet dat je daar niet over mocht bloggen? Mag je alleen maar politiek correct bloggen? Omdat er mensen zijn die een hekel hebben aan een mening? Moet het allemaal laf en op de vlakte? Daar heb je toch de normale journalistiek voor! Op de blogs is plaats voor ongenuanceerde meningen.

Wel jammer dat ik met m'n voorspelling op m'n bek ging. Vooral wat betreft Sinouh.

Sinouh. Lang heb ik gezegd dat hij het wel zou redden. Of zich zou rehabiliteren. In interviews van een paar jaar terug lijkt hij een aardige en redelijk jongen. En Louis gelooft in hem. En ik ben positief ingesteld. Maar bij de wedstrijden van Jong AZ van de afgelopen weken hadden mijn ogen al wel open gekund. Wat een geklungel. Het allerergste is nog dat het geklungel komt doordat hij extreem zeker over wil komen. Hij doet alles in de laagtse versnelling. Alsof hij ultiem cool is. De coolste keeper van het westelijk halfrond en Afrika er ook bij (of is dat het westelijk halfrond?). Maar juist omdat hij zo overdreven doet, weet iedereen dat hij onzeker is. De eerste bal verprutste hij al en de hele wedstrijd door irriteerde hij al het publiek en twee ploegen. Maar goed, ik zal mijn mond houden, want het schijnt dat Sinouh je helemaal verrot scheldt als je negatief over hem bent.

Stekelenburg en Stam waren dus paraat. Ik had Davids even over het hoofd gezien. Stom.

Ben ik toch een beetje supporter. Eigenwijs en hopend op een goed resultaat.

Dat komt natuurlijk omdat er tegenwoordig wat te juichen valt voor AZ, want zo'n supporter ben ik wel. Zo eentje die komt als het goed gaat. Bovendien moet ik altijd voetballen, zelfs als het seizoen voorbij is. Vier van de laatste vijf seizoenen draaiden om het spelen van nacompetitie. Drie keer om promotie, één keer om degradatie (1 keer gepromoveerd, 0 keer gedegradeerd). Maar dit seizoen zijn we in één keer kampioen geworden. Dus deze mei ben ik vrij.

Vanmiddag gaat Sinouh de sterren van de hemel spelen, zijn allerlaatste kans. Shota schiet er twee in, want het is zijn één-na-laatste kans. De Cler gaat ook fantastisch spelen tegen de club die hem afdankte en bovendien hengelt hij wel een beetje naar een mooie transfer. Koevermans is gretig, want geblesserd geweest. Boukhari mag vast niet in de basis starten, maar zal vol zoete wraak geweldig invallen. Nouja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs Louis heeft gek genoeg nog wel wat te bewijzen. Al is dat vooral ambitie en eergevoel natuurlijk.

Wat kan Ajax er tegenin brengen? Sneijder? Die is teleurgesteld, want hij wil ook een transfer. Je zou kunnen zeggen dat hij zich in de kijker wil spelen, maar de druk is voor hem veel hoger, dus dat zal wel niet lukken. Maduro? Uitgeroepen tot slechtste ajacied. Perez? Babel? Pff, ik weet het niet hoor. Volgens mij moeten ze hopen op Stam en Stekelenburg, misschien een beetje Grygera.

Tenzij AZ natuurlijk nog te verdrietig is van die pot van vorige week.

We zullen zien.

Mijn eerste designervagina moet ik nog tegenkomen, maar lang kan het niet meer duren. Het is de mode, dus het zal er allicht eens van komen. Andere cosmetische toevoegingen kwam ik al wel tegen. Pearcings, tattoo's, siliconenborsten en lipobillen. Pearcings zijn een beetje overbodig, wat mij betreft, net als tattoo's. De siliconenborsten waar ik mee in aanraking kwam waren zo hard en zo groot als kokosnoten. Bovendien zeker een paar graden kouder dan de rest van haar lichaam. Geen succes. En die lipobillen? Ja, die waren oke. Ze hadden gelukkig nog genoeg laten zitten.

Op de designervagina zit ik echt niet te wachten. Ik word er eerder een beetje bang van. Hoe zou zij naar mij kijken? Vraag ik me af. Ik ben me bewust van eetgedrag, drinkgedrag, rookgedrag, overtollig gewicht, haarmode, kleren, schoenen en mijn schaamhaar is allang gesneuveld in lijn met de hedendaagse geslachtsmode. Moet ik dan straks mijn wenkbrauwen verven? Mijn kont ontharen? Mijn gezicht laten botoxen? Mijn grijze haren verven? Mijn piemel verlengen? Man! Daar heb ik toch helemaal geen zin in.

Kunnen we nog terug in de tijd? Ik kan tussen de navels, borsten en billen geen vrouw meer herkennen. Het verschil tussen de hoerenstraat en de danstent verderop is minimaal. Natuurlijk weet ik wel dat ik als man maar een heel eenzijdig sexueel vermogen heb. Als het maar zo bloot, zo expliciet en zo gewillig mogelijk is, dan wil ik er bovenop. Ik zal het niet ontkennen, dat is wel zo ongeveer de werking van testosteron. Maar goed, wij mannen kunnen dat over het algemeen best in bedwang houden, die hormonale aandrang. Meestal gluur je wat, je mijmert weg of je draait snel je hoofd weg. Verder gaat het niet.

Maar wat blijkt? Vrouwelijke hormonen werken net zo. Vrouwen denken over sex als mannen en daar kan ik niet zo goed mee omgaan. Of nouja, ik kan er eigenlijk prima mee omgaan, ik vraag me alleen steeds maar af of er niet meer is dan dat. Na een maand komt dat gevoel van dat er vast wel meer is dan alleen maar doen wie het heftigst kan neuken. Ach, ik weet ook zeker dat er meer is. Ik heb het toch meegemaakt. Van mijn eerste relatie kan ik me het me nog herinneren. Niet zo precies, maar wel dat er meer was.

Mijn rollenbesef is in de war. Wij leren vrouwen egoïstische sexualiteit en vrouwen leren ons intieme sexualiteit en zo verken je elkaar een leven lang. Zoiets zit in m'n hoofd. Als je met vrouwen ook al een potje wie-heeft-de-grootste-lul moet spelen, dan hang je van pure competitiedrang na een half jaar al met tepelklemmen aan het plafond, omdat je het niet gekker kan bedenken.

En daar staat ze dan. Met voor tienduizenden euro's aan designerlichaamsdelen terwijl ik me vertwijfeld afvraag of dit nou alles is. Nee, voor mij hoeft dat verbouwen allemaal niet, de noodzaak uitgezonderd.

Pff, een designervagina, daar maak je alleen die kutchirurgen blij mee.

Kijk, als Gattuso woedend verhaal gaat halen bij Scholes dan rent hij er ziedend op af, maar eenmaal aangekomen kantelt hij zijn lichaam achterover en doet zijn handen op z'n rug alvorens hij eventjes flink de waarheid in het gezicht van Scholes schreeuwt, die gele kaart neemt hij op de koop toe.

Maar Scholes heeft geen kans om kermend om te vallen na aanraking met een vinger of wenkbrauw en te doen alsof hij fysiek is aangevallen. Nou zoek ik dat niet achter Scholes, die lijkt me daarin helemaal geen kaartennaaier, maar toch. Van der Sar vind ik dat ook niet en die zag in de kwartfinale tegen Argentinië in 1998 toch kans om die vervelende Argentijn met rood het veld te laten verlaten.

Gattuso neemt dat risico allang niet meer, die krijgt zijn kaarten liever terecht. En ook regelmatig. Wat een speler!

Hoe heet die Argentijn nou? Ik ben z'n naam kwijt.