Seelaavie

'Hoe houden we het bier koud? We gaan vrijdag weg, dus als we daar om vier uur aankomen dan moeten we wel koud bier hebben, maar het is zeker twee uur rijden, dus dan zitten we met lauwe troep.' Ons grootste dilemma. De één stelt voor dat we het bier voor zaterdag en zondag koud zetten zodra we daar aankomen en dat we het bier voor vrijdag gekoeld bij een benzinestation kopen. Iemand anders stelt voor dat we metselkuipen met ijs en bier vullen en dat achterin de bus meenemen. En nog iemand stelt zelfs voor om een koelkast op de passagiersstoel van zijn auto te zetten, omdat ie beweert dat ie een stopcontact in zijn auto heeft. We gaan op mannenweekend.

'We moeten snorren en baarden hebben. En zonnebrillen. Kan je lachen met pokeren. Dan is het net een film.' Kan je nagaan, we gaan dus om twaalf uur weg en om een uur of vier zitten we met zijn twaalven aan een enorme tafel te pokeren met lauw bier en een fopsnor. Wat er die avond gegeten zal worden is me een raadsel, maar ik gok op minstens één koelbox met broodjes Bapoa.

Er gaat een 600-delige pokerset met schudmachine mee, een playstation-II met schiet- en quizspellen en eeh.. ja dat was het. Meer gaat er niet mee. Dat is ook nergens voor nodig, want daarmee is het mannenweekend meer dan goed gevuld. Eventjes heb ik nog overwogen om op zaterdag groot in te slaan bij de supermarkt en om een goed en gezond feestmaal te bereiden op zaterdagavond. Maar ik geloof dat ik daar niemand een plezier mee doe, inclusief mezelf, want we houden het liever bij frikandellen, kipkorn en patat. Ik neem wel een potje vitamineC mee, zodat ik ook wat fruit binnenkrijg.

Reken maar dat ik gelukkig ben als ik zaterdagmorgen op de bank wakker word met een fopsnor aan mijn voorhoofd geplakt en het spoor van chips naar de keuken volg om in de koelkast tevergeefs op zoek te gaan naar iets anders dan bier. Langzaam zal de kamer zich vullen met bleke mannen in boxershorts die zich gezamenlijk afvragen wat we eigenlijk voor ontbijt gaan hebben. Hup in de auto en op zoek naar het dichtsbijzijnde station om daar wat broodjes te scoren. En om de Bapao aan te vullen. Vanaf vier uur gaat er ongeveer hetzelfde gebeuren als de dag ervoor, maar op zondagochtend zullen we wel iets harder moeten zoeken naar eten. Ik gok op een benzinestation.

De voorbereidingen voor dit weekend zijn te verwaarlozen. Een spijkerbroek, een paar onderbroeken en twee shirts in een tas met nog een fles shampoo en een tandenborstel. We moeten ergens in Overijssel zijn, maar dat zien we vrijdag wel. 'Om 12 uur bij Robert'. Dat is de instructie. Oja, en 'Neem een handdoek en een theedoek mee'. We zitten straks dus in een huis met twaalf theedoeken.

Vooral erg handig voor al het omgevallen bier.

Als Nederland niet wint, dan mag van mij Italië altijd winnen. Alle corruptie en valsheid ten spijt. Alle doping en racisme vergeven. Alle fascistische neigingen onbeschouwd. Italië blijft het beste voetballand van de wereld. Abramovitsj werd eind jaren tachtig alvast voorbijgestreefd door Berlusconi die af en toe met een helikopter op Milanello landt om zich te laten vereren door zijn spelers die hij in ruil daarvoor een paar miljoen heeft gegeven. Deze man kocht zich later nog even president van Italië en heeft zelfs het respect van Gullit die toch redelijk politiek bewust lijkt te zijn en bijvoorbeeld zijn gouden schoen opdroeg aan Nelson Mandela. Gullit adoreert Berlusconi. Roman is een draaideurcrimineeltje vergeleken bij Sylvio. In Italië is alles al gebeurd. Alles wat daar gebeurt is een voorbode van wat er in Engeland, Spanje en Duitsland gaat gebeuren.

En Graciano Pellè bewijst het. Met de druk van een corrupte competitie, een waardeloze economie, puissant rijke voorzitters en een achterban vol maffia, armoede, argwaan en jaloezie mag hij de penaltyserie openen waarmee zijn generatie alsnog naar de Olympische spelen kan. Als invaller in een wedstrijd die ze met tien man uitspelen. Als invaller terwijl hij twee jaar geleden op het WK topscorer was geweest. Als invaller neemt hij de eerste penalty.

Hij neemt een aanloop en levert een Panenka af die zoo traag op het doel vliegt dat de keeper kan vallen en opstaan en dan alsnog niet bij de bal kan, omdat deze te perfect onder de lat is gespeeld. Een bal die er wel 5 of 6 keer langer over doet dan elke andere penalty er ooit over gedaan heeft om in het net te komen. Onhoudbaar. Italië had gewonnen toen ze met tien man kwamen te staan, maar ze wisten het zeker toen Graciano zijn penalty afleverde.

Dat kan alleen met Italianen.

Gisteren was ik op het Indian Summer Festival. Een succesformule. Het bestaat inmiddels zeven jaar en trekt vijftienduizend bezoekers. Met rockpodium, een danstent en een dj-podium. Een gezegend festival ook, want ondanks de weerberichten is het daar altijd schitterend weer en kurkdroog. Het was natuurlijk al een uit de kluiten gewassen plattelandsfestivalletje. Zo'n beetje Pinkpop, want dat is natuurlijk ook een festival voor losers, maar die hebben dan wel weer goede artiesten. Enfin. Een plattelandsfestivalletje. De hele streek leeft er zo'n beetje naartoe. Kneuterpop in het groot. Geraniumrock. Op het randje van truttig. Maar het was leuk genoeg. Met hier en daar een leuke artiest en wat festivaltechnische knelpunten die zo'n dag net eventjes wat meer geven.

Oude festivalherinneringen herleven. Dobberen op je luchtbed tijdens de zoveelste onweersbui op Lowlands, op tweede pinksterdag naar Pinkpop met 1 podium en 1 programma en de schoorvoetende opkomst van festival-horeca-concepten, kamperen op Torhout en proberen dronken te worden van Stella Artois light in het dorpshart van wat vroeger ook een festivalbegrip was of schuifelen over de enorme bazaar-boulevard die tot de ingang van Werchter leidt. Er komt nog een herinnering boven naar Dynamo open Air in het centrum van Eindhoven (kan dat?) en zelfs een Monsters of Rock concert, maar ik zal jullie met mijn hardrock verleden niet al te zeer vermoeien. Haar tot op mijn kont. Meer zeg ik niet.

Nu is het Indian Summer Festival helemaal goed geregeld. Elk podium zijn eigen plekje. De natte plekken keurig met droog zand gedempt. Overzichtelijke bonnenkassa's. Net iets te weinig biercapaciteit, wat dus bij nader inzien nog enige romantiek heeft opgeleverd. Geluid keurig droog afgesteld, beetje schel en neutraal. Niet te hard. Lekker nog een praatje maken. Ilse de Lange op het rockpodium. Slaapverwekkend. DJ's op het danspodium, allemaal hetzelfde, geen greintje gevoel voor humor. Geen enkele opbouw. Elke DJ bouwt in zijn 45 minuten een climax op of probeert dat. Samenhang is ver te zoeken. Het kan geen moment bekoren. Ik dacht trouwens dat Ben Liebrand al lang dood was, of in ieder geval werkzaam in de musicalindustrie ofzo.

Je betaalt natuurlijk zeker 40 euro voor die onzin of misschien nog wel meer. Volgend jaar stroomt het vast nog voller. Zo'n festival is wat vroeger de jaarlijkse braderie was, of een harddraverij, of een wielerronde. Iedereen steekt geld in zijn zak en gaat ernaartoe. Het is er zelfs rolstoelvriendelijk. Best een gezellige dag. Op een festival als een winkelstraat. De gevels zijn net even anders, net als de parkeergarages en misschien dat ene onderscheidende plein. Maar voor de rest is alles precies hetzelfde. Van Halfords, H&M, Free Record Shop, Mango, Man at Work tot The Sting, Sacha en de hele kruidenierhandel. Blokker, Kruidvat, De Tuinen, Xenos, etc. Winkelstraten zijn eigenlijk 95% identiek.

Ik ben al een tijd niet meer op Lowlands, Pinkpop of Werchter geweest, dat is misschien maar goed ook, want ze lijken vast als twee druppels water op het Indian Summer Festival. Gezellig als op een terras, vergetelijk als motregen. Een leuk uitje. Mensen gaan vier keer per jaar met hun schouwburgarrangement naar een half bekende cabaretier, dan nog naar die ene avond in de stad die ze vrijwel overal tot JazzNight hebben bestempeld, maar waar alleen maar roestige coverbands spelen. Dan ook nog een avondje Lion King, of nee, liever die musical van Abba, want daarna is er een disco! En tot slot gaan ze ook naar een heus popfestival! Indian Summer Festival! Als je denkt dat je daar naar een festival bent geweest dan waan je je in de dierentuin vast in Afrika.

Maar het geeft niet hoor. Dat is ook de bedoeling.

Nog steeds mis ik die fantastische zomervakanties van vroeger. Gewoon zes weken vakantie waarvan vier weken in een tent op een camping. Kan je het je voorstellen? Vier weken op vakantie? Nu ga ik helemaal nooit op vakantie, maar dat is een ander verhaal. Dat komt vanwege mijn werk enzo en omdat ik niet wil toegeven dat ik dat eng vind ik mijn eentje en me liever achter een monitor verschuil en heel hard roep dat ik geen tijd heb.

Voor een weekje zou ik wel tijd hebben hoor. Een week op een zeilboot of in een hotel aan de één of andere kust. Wat moet je nou met een week vakantie? Je moet toch minstens drie of vier weken op vakantie om er een beetje effect van te kunnen hebben? De eerste paar dagen moet eerst het dagelijks leven uit je systeem, dat moet over naar een vakantietempo. In mijn geval betekent dat heel langzaam stoppen met het lezen van e-mail en een geleidelijke overgave naar het lezen van boeken. Elke twee dagen een nieuw boek en voor de rest wat wandelen.

Nu bedenk ik ineens dat ik pas twee keer in mijn leven met een vrouw op vakantie ben geweest! Want het is natuurlijk best raar dat ik mijmer over het lezen van boeken en het maken van wandeling, terwijl ik zou kunnen verlangen naar het pendelen tussen king-size bed en de rand van het zwembad. Twee weken niets anders doen dan een beetje vrijen, een beetje verse jus drinken, een beetje vrijen, een fles rosé delen, met een beetje stokbrood, misschien uit eten, een beetje vrijen, te moe zijn om 's avonds nog ergens heen te gaan maar niet om nog een beetje te vrijen.

Dat denk ik, dat het zo gaat. Kan iemand dit bevestigen? Heeft iemand er ook zin in? Dat zou leuk zijn, want dan kunnen we er samen over fantaseren. Ik ga namelijk toch niet op vakantie. Eén week is geen week, twee weken is een halve week en drie weken zou misschien wel kunnen. De eerste paar dagen wennen aan het tempo, de laatste paar dagen het luieren een beetje zat worden en langzaam wennen aan het feit dat het werkende leven er weer aan komt. De twee weken daartussenin rustig vertoeven in een vacuüm van verplichtingen.

Het is vooral de geleidelijke overgave die ik niet zie zitten. Als je al jaren nauwelijks op vakantie gaat dan leer je hoe je ongeveer je gemoedsrust in de hand houdt. Dat is een heel veilig gevoel. Dat laat je niet zomaar gaan. Lekker controle. Mannen geven zich liever over aan voetbal en bier. Dat kan gemakkelijk en overal. Terwijl wij stiekum ook verlangen naar zomaar ervandoor gaan met jou, wat niet voor niets klinkt als een slappe, maar hevig succesvolle Nederlandse songtekst.

Daarom maar verlangen naar die lange vakanties van vroeger, verlangen naar iets wat je toch niet kan krijgen is namelijk erg makkelijk. Veilig. Niemand verwacht dat je er ook echt iets aan doet, maar verlangt gewoon heerlijk met je mee. Dus kom maar op, daar gaan we..

Mis je ze ook zo? Die vakanties van vroeger?

Op de rand van de zandbak zitten twee zweetjuffen naar de spelende kinderen te kijken. Ik moet Abel halen, want die is ziek geworden en niemand kan hem halen, behalve ik. 'Oh die zit bij juf Heleen' Ik kijk haar aan met mijn je-snapt-toch-wel-dat-ik-niet-snap-dat-jij-niet-snapt-dat-ik-niet-snap-waar-dat-is-blik in mijn ogen aan. 'Zal ik even met je meelopen?' Ze kiest eieren voor haar geld. 'Alstublieft' zeg ik vriendelijk, 'Ik heb geen idee waar dat is'.

In de klas van juf Heleen staat Abel met één voet op tafel heftig te bouwen aan een lego-kasteel-auto. 'Ja, hij was echt heel ziek hoor,' zegt juf Heleen 'als ze niet willen spelen, dan weet je wel dat ze echt niet lekker zijn'. Ja, denk ik bij mezelf, jij zegt het. Ik heb er niet voor geleerd, dus het zal best. Abel pakt zijn brooddoos en de lego, maar die mag hij niet mee. Zijn buikpijn is voorbij.

'Waar gaan we heen?' Vraagt hij vrolijk.

'Naar huis'
'Jouw huis?'
'Nee, jouw huis'
'oh, ben je met jouw auto?'
'Nee, ik ben met papa's auto'
'Oh die van jou is veel mooier'

Smaak heeft ie wel, dat ventje.

Dus nu is Abel naar de plee geweest en zitten we samen zijn Pokemon kaarten te bekijken, waar ik geen reet van snap. Maar het is iets met sterren..

Wil je zien hoe ziek Abel is?