Seelaavie

Er is een legendarische Friends aflevering waarin Ross zijn 'freebie list' moet vaststellen. Dat is een lijst van vijf beroemdheden met wie je naar bed mag gaan zonder dat je partner zich daar druk over mag maken. Ik ben het er met een vriend van mij roerend over eens wie er bij onze vriendin op nummer één zou moeten staan op die lijst. Paolo Maldini. Dat is een voetballer dus, van AC Milaan. Maar goed, dat zou ik doen. Wat zou zij doen?

McDreamy natuurlijk. Die is makkelijk. Patrick Dempsey past in elk interieur. Die man straalt gewoon liefde uit. Het is George Michael maar dan hetero. Die gast gaat heerlijk met je op de bank zitten, heeft een uitermate uitdagend beroep (acteur, maar dat bedoel ik niet), durft te huilen, verlegen te zijn en zal je zachtaardig beminnen. Daarom mag hij op de lijst. Je krijgt haar heel terug en ze is klaar voor wat testosteron.

Hoe anders zou dat zijn met McSteamy! Maar die komt niet voor op haar lijst. Die McSteamy mag ik niet. Geen freebie materiaal. We gaan even naar de E.R. van een ander ziekenhuis. George Clooney? Te oud. Noah Wyle? Ja, dat kan. Carter. Aardige gast. Goeie dokter. Moeten we nog naar nip/tuck? Nee toch? Met die plastisch chirurg die vroeger duivel was in Charmed. Daar was hij met Phoebe. Alyssa Milano dus. Niet Phoebe uit Friends. Geen van de Friends komt trouwens op die lijst.

Robert Downey jr.! Die wel. De man die een heel seizoen Ally Mcbeal legendarisch maakte, totdat hij eruitgeschreven werd vanwege destructief drugsmisbruik. Met hem mag ze zo op stap, mits ze wel alle verhalen verteld, want ze eindigt ongetwijfeld in de gevangenis. Zijn dat er al vijf? Nee he, nou doen we er nog eentje bij. Brad Pitt? Ja. Omdat hij aan Jackass meedeed.

Gevoeligheid bij mannen is een teer onderwerp. Het is immers onze algemeen erkende blinde vlek; wij kunnen niets met intuïtie en gevoel. Een soort van apen die niet kunnen praten en zolang ze sex en eten krijgen is het wel goed. Feit is dat mannen gewoon selectief lief zijn en vrouwen daarmee in totale verwarring brengen. Lief zijn is voor mannen een middel en voor vrouwen een doel.

'Hij is zo lief!' je hoort het iedere vrouw zeggen over haar partner. Een freefighter, een kille zakenman, een uitsmijter of wat dan ook. Zo lief! Ze hebben hem gevonden. Hij die lief is. Hij die haar op handen draagt. Eindelijk eentje die lief is. Eentje met gevoel. Hij is zo lief dat je hem alleen maar wilt knuffelen en vertroetelen. Hij moet dichtbij zijn. Hij is de wind onder je vleugels. De reden van je bestaan. Zijn liefde is zoo mooi.

En daar gaat het al fout. Want of lief zijn liefde is? Het wordt er inderdaad vaak mee verward, maar dat is omdat wij ook wel snappen dat je met lief zijn een eind komt. Dat is namelijk het enige wat je naar een vrouw kan doen zonder dat ze er onzeker of wantrouwig van wordt. Je kan bijvoorbeeld zeggen dat je van haar lichaam houdt, maar dat houdt geen stand en ze gelooft het niet. Of je kan zeggen dat je je fijn bij haar voelt, maar ook dat maakt geen indruk. Ja, ze denkt waarschijnlijk dat je liegt.

Als vrouwen konden kiezen dan was de hele wereld altijd lief. Dat zou ook gebeuren als zij aan de macht waren. Dan was iedereen lief voor elkaar en dus zou er geen oorlog zijn. Ze laten wel buiten beschouwing dat de wereld dan niet door oorlog maar door een gebrek aan oorlog volkomen onbewoonbaar zou worden. De bestaande energietekorten waren dan waarschijnlijk in de vorige eeuw al opgebrand aan losbandig douchen, verwarmingen aan en de ramen open, overdekte winkelstraten, verwarmde terassen en zonnekanonnen. Er zouden alleen al in Nederland een half miljard kinderen rondlopen en iedereen zou altijd op iedereen zijn verjaardag komen. En de leerplicht zou vervangen worden door de liefplicht. Meisjes zouden trouwens sowieso niet naar school hoeven tijdens hun 'onhandelbare jaren' (12 t/m 35) en daarna mogen ze kiezen wat ze eigenlijk de rest van hun leven willen doen. Voor drie dagen in de week, met kinderopvang voor de deur en het recht op twee vakanties per jaar van vier aaneengesloten weken.

Waar had ik het over? Oja! Lief zijn. Kan ik dus ook heel goed, maar ik doe het zelden. Ik heb het afgeleerd. Veels te eng. Je wordt kwetsbaar enzo en die vrouwen zijn meteen onder de indruk. Kom je nooit meer vanaf. Als je eenmaal lief hebt gedaan, kan je nauwelijks meer stuk. En als je ooit niet lief hebt gedaan, dan krijg je het nooit meer heel. Of met heel veel moeite. Want ik doe me toch een partijtje lief tegenwoordig. Tsja, da's liefde hè. Misschien. Ik meen het zelfs oprecht, ik had het echter veel eerder moeten doen.

Maarja, het is ook mijn blinde vlek.

Fatima Moreira de Melo heeft alles wat ik in een vrouw waardeer. Blond haar en een basisplaats in het Nederlands Dameshockeyteam. Ik heb namelijk een diep respect voor hockeyende dames, ze zijn dan ook supermediageniek. Ik herinner me één of ander kampioenschap en daags daarna de voltallige damesselectie op een platte kar in de studio van Holland Sport. Televisiegeschiedenis.

Fatima heeft nu een basisplaats bij de Rabobank commercials. Ze mag zwoele Portugese zinnen uitwisselen in een zweterige garage met een wildbehaarde monteur. Uiteindelijk draait het uit op iets met een Rabocard voor het klimaat. Volgens mij dan. Het kan ook zijn dat het over heel iets anders gaat. Helaas vergeet ik telkens wat het ook weer was.

Ik vond die Jochem de Bruin leuker. Van Jochem konden ze iets maken, Fatima is al iets. Hockeyster. Vandaar dat ze in haar eerste spot van het veld werd gerukt voor een klimaathypotheek. En ze is Portugees, dus nu is er een filmpje in die taal. Oja! Ze zingt ook nog in een band dus dat zal ze in de volgende commercial wel doen. In combinatie met internetbankieren en klimaatsparen.

Beroemde gezichten vind ik toch meer iets voor goede doelen. Zoals Marco en Leontien Borsato-Warchild. Of Paul van Vliet, van wie ik niet precies weet of hij voor Unicef al beroemd was. Als televisieliefhebber had ik Jochem nog zeker wat seizoenen gegund. Daar zaten nog wel een paar goede afleveringen in. Geef die gozer een vriendin, of een promotie. Doe er iets mee. Ik zou hem zo kopen, de dvd-box met seizoen drie van Jochem de Bruin. Fatima is toch meer iets voor de centerfold, of mag ik dat niet zeggen? Niet? Nou, eeh, een goedmakertje dan, hockey is voor mij televisiesport nummer één en drie hoeraatjes voor de Rabobank.

Wat duren die reclameblokken toch lang...