Seelaavie

Ik dacht altijd vrij immuun te zijn voor jaloezie. Het is namelijk geen handige emotie en je komt er ook niet ver mee. Er is niemand die in zijn contactadvertentie zegt: Spontaan, houdt van uitgaan en is stinkend jaloers. Terwijl, als je er goed over nadenkt, het veel handiger zou zijn als iedereen in zijn profiel zou opgeven wat zijn slechte eigenschappen zijn. Want wie gelooft er nu nog spontane gezellige mensen? Ja ja, denk ik dan altijd, je bent gewoon wanhopig op zoek. Je kunt veel beter eerlijk zijn:

Peter, teruggetrokken oudere jongere met vlotte pen, fikse (drift)buien, vier dagen per week compleet geconsumeerd door het voetballen (als deelnemer of kijker, dat maakt niet uit). Neiging tot schrokken, houdt van patat en is te lui om de afwas te doen. Twee keer sex op één nacht is best veel en heeft afkeer van witte onderbroeken. Leest boeken en kijkt tv. Vrije jongen, nooit jaloers. Kinderen bespreekbaar.

Kijk nu weet je waar je aan toe bent. Als we nu afspreken ben ik niet de prins op het witte paard. Kwestie van het managen van verwachtingen. Ik lees boeken, dus ik weet dingen. Ik geef je veel ruimte en ik ken mijn zwakke punten (wit ondergoed). Je kunt met al je exen blijven afspreken, want mij maakt het allemaal niet uit. Bovendien ben ik ook lekker nuchter, dat lees je er helemaal uit af. Wat een nuchtere jongen! Dus wij gaan samen een buitengewoon relaxed leven tegemoet, met af en toe een goed gesprek en af en toe wat wilde sex. Daarnaast is er ruimte voor je kinderwens, want ik schrik niet van af en toe een gesprek over kinderen (zolang het voetballende jongens worden vind ik alles best).

Maar ja, het probleem is dat - hoewel ik sterk geloof in wat ik neerschrijf - iedereen die het leest er toch het hare van denkt. 'Die zal wel stinkend jaloers zijn!' Dat denken ze dan. Of 'Hij kan vast heerlijk koken!' Ik weet niet precies hoe dat werkt in een vrouwenbrein, maar meestal is alles wat je zegt precies het tegenovergestelde van wat je zegt. Tenzij je het tegenovergestelde bedoelt van wat je zegt, want dan zeg je precies wat je zegt. Jahaa! Ik heb het in de gaten hoor. Ik weet alleen nog niet wat ik ermee moet.

Anyway. Het klopt dus ook. Want sjonge jonge wat kan ik jaloers zijn. Dat valt vies tegen. Bij een man werkt jaloers zijn ook verbazingwekkend simpel: 'Waarom belt ze me niet?' en dan zijn er in je hoofd drie mogelijkheden: a) ze ligt met een ander te neuken b) ze ligt met een ander te neuken en c) ze ligt met een ander te neuken. Dat is dus vrij moeizaam discussiëren, als je iemand een dergelijke multiple-choice voorschotelt. Niet handig.

Voortaan hou ik het dus maar bij: Kan best jaloers zijn. Wat ik ermee bedoel hoor ik dan later wel.

'Ja, ik ga je wel een bekeuring geven', zei de politieman die me op een winkelstraat had aangehouden. De politieman had een keurig sikje uitgeschoren vanaf zijn onderlip naar zijn kin en hij was poepiebruin. Wat een ijdele politieman, dacht ik nog. Hij ging me dus wél een bekeuring geven, alsof ik iets anders had verwacht. Als je de moed hebt om met een helm op en een korte broek op een mountainbike in een drukke winkelstraat tegen mensen te zeggen dat ze niet mogen fietsen, dan geef je natuurlijk een bekeuring. Dat is immers de reden van je bestaan, anders hoef je me ook niet aan te houden. Als het bij een vermaning zou blijven had ik meer gerekend op een ouderwetse veldwachter of een wijkagent met bijbehorende snor en met een politiepak. Maar niet dat gay-parade kostuum dat onze fietsende agenten aanhebben. Ik moest flink mijn best doen om niet in lachen uit te barsten.

Wat ook leuk is, zijn de mensen die zien dat je een bekeuring krijgt. Vooral de mensen die je ziet denken 'net goed! want het mag niet!'. Daar moet ik helemaal om lachen. Deze mevrouw bleef zelfs even stilstaan. Om te genieten. 'Wilt u ook 30 euro mevrouw?' zei ik nog 'Mag hoor! ik verga van het geld'. Dit was natuurlijk far-too-much voor de frustratietolerantie van deze mevrouw en de legging waarin ze zich voortbewoog. En de agent vond het ook niet leuk. Hij begon aan mij te vragen of ik wel wist dat het niet mocht. Dus ik zei van ja en van ik doe het lekker toch. Hij wilde mijn legitimatie en die had ik niet bij me. 'Dat is verplicht' zei hij. Ik gaf geen antwoord. Hij stelde immers geen vraag.

'Kan je een beetje doorschrijven? Ik heb haast' vroeg ik de agent. Daar was niets aan gelogen. Waar ik woonde, wilde hij weten. 'Even verderop, in dit wandelgebied, dus ik kan nooit naar huis fietsen'. De agent keek me vreemd aan. 'Hoezo niet?', vroeg hij. Ik zei niks. Lekker niks uitleggen. Het hoofd van de agent werd roder en roder en ik werd alleen maar vrolijker. Haha. Hij scheurde de bon van zijn bonnenblokje en gaf hem aan mij. 'Dank je wel!' zei ik uitbundig en ging er snel vandoor met de fiets aan mijn hand.

Een hoop lol voor 30 euro.

De prijs voor 'De Beste Vriendin van Nederland' gaat naar...

Elk jaar weer een spannend moment als wij met vrienden onder elkaar besluiten wie het dat jaar het best heeft getroffen. En de wisselbeker uitreiken. Natuurlijk heeft niet iedereen vaste relaties, maar dat maakt niet uit. Dan is je 'inzending' voor dat jaar gewoon wat je op dat moment hebt of onlangs hebt gehad. Als er maar iets te beoordelen valt. Het gaat als volgt:

We beoordelen op de drie v's: vrijheid, valse hoop en vrijen. Er zijn in totaal 50 punten te halen. 10 voor vrijheid, 10 voor valse hoop en 30 voor vrijen. Laat ik maar meteen beginnen met de laatste categorie, want die is heel simpel. Geen hoofdpijn is 10 punten en wel orale sex is nog eens 20 punten erbij. Zie het dus maar als stimuleringsbeleid. Die 30 punten moeten voor niemand een probleem zijn. Daarna komen de ingewikkeldere categorieën.

Vrijheid. Er zijn vijf vormen van vrijheid die elk twee punten waard zijn. Alleen uitgaan, niet mee naar een verjaardag hoeven, drie sporten/hobby's tegelijkertijd beoefenen waarvan er één darten, golfen of vissen betreft, elk jaar 3 kilo aankomen, terwijl zij op gewicht blijft en louter schouderophalend 'hmpf' bromt bij vragen over gevoel, kinderen, trouw & emotie en op de woorden: ik hou van jou! Je zou zeggen dat die eerste 30 punten een abc-tje waren en dat je in de categorie vrijheid toch veel 8-en en 10-en zou tegenkomen, maar nee. Veel van ons moeten op verjaardagen vertellen dat we aan het Sonja Bakkeren zijn 'omdat we zo van elkaar houden', terwijl onze vrienden elders in een kroeg zitten te praten over voetbal en geld lappen voor het vistochtje de volgende dag. Want iemand zal toch bier in moeten slaan. Veel 4-en en 6-en in deze categorie.

Valse hoop. Deze zijn iets subtieler en liggen op het raakvlak van wat ze zegt en wat ze bedoelt. Het draait om de persoonlijke interactie. Het draait om opmerkingen waarvan wij denken dat ze met sex te maken, maar dat blijkt dan niet zo te zijn. Er zijn er wederom vijf: Ik heb morgen vrij. Zullen we op tijd naar bed? Ik heb trek in iets lekkers. Mag het licht uit? En tot slot: Er komt een vriendin logeren. Vooral de jongens met prille relaties scoren hier nog weleens punten, mijn getrouwde vrienden hebben geaccepteerd dat 40 voor hen het hoogst haalbare is. En die logerende vriendin heeft nog nooit punten opgeleverd.

Bij gelijke geschiktheid krijgen lekkere wijven de voorkeur en als we er dan nog niet uitkomen, gaan we over naar de buitencategorieën. Dat betreft voornamelijk sexuele handelingen, waarvan de vertrouwelijkheid voorop staat en er ook in het juryrapport geen aantekening van wordt gemaakt. We zijn wel mensen natuurlijk, geen varkens. Van sommige details hoeven vrouwen niet te weten dat wij ze weten.

En? Ben je geamuseerd? Of ben je geschokt? Het is toch zo gek nog niet? Zo'n aanmoedigingprijs...