Seelaavie

Of je het gelooft of niet, maar ik zei het echt. Gisteren, tijdens een presentatie beweerde ik tegen de directeur van een grote Nederlandse branchevereniging dat er toch wel '...gevaren op de hoer liggen...' Hij keek me glimlachend aan en mijn collega viel schaterend van haar stoel. Toen ik later zei dat concurrenten elkaar waarschijnlijk graag een loer willen draaien, maakten we ongetwijfeld even eenzelfde gedachtensprong. Hij glimlachte weer.

Waarom ik in presentaties van die oubollige uitdrukkingen gebruik weet ik ook niet.

'Wil je een snuifie?' Omdat ik toch dat mannige over me heen heb van altijd maar doen alsof je alles meteen begrijpt – ik ben immers een man van de wereld - weet ik niet zo goed hoe ik moet reageren. Ik heb namelijk geen idee wat hij bedoelt. Ja, ik moet heel hard aan zijn sleutel ruiken natuurlijk, maar ik weet niet wat erop ligt. Iets wits. Drugs. Maar wat het ook is, ik heb het nog nooit gehad. Nog zoiets mannigs trouwens, dat ik op zulke momenten bedenk dat ik eigenlijk maar een nerd ben die zelfs xtc nog nooit heeft geprobeerd. Gelukkig heb ik meer verstand dan hormonen. En ik ben heel naïef.

Met sex en drugs ben ik heel naïef. Het zal niet voor het eerst zijn dat ik mee ga naar boven voor een kopje koffie en dat ik dan ook weer wegga. Na het kopje koffie. Ik wijt het altijd aan het feit dat ik geëmancipeerder ben dan de meeste vrouwen die niet begrijpen dat een kopje koffie drinken ook een kopje koffie drinken kan zijn. Of dat je samen gezellig een film kan kijken. Je kan zelfs samen slapen zonder sex te hebben. Een kwestie van gelijkheid wat mij betreft, maar dergelijke voorstellen zijn – ook van vrouwen - vrijwel altijd geheimtaal voor sex. Het heeft bij mij heeel lang geduurd voordat ik die geheimtaal begreep. Als een vrouw zegt nee bedoelt ze nee, zo ben ik opgevoed. Veel te beschaafd.

Soms vraag ik me wel eens af: wat als ik minder verstand had, en meer hormonen? Aiaiai... Waarschijnlijk was ik dan feestend ten onder gegaan aan 72-uur weekenden vol xtc en coke. Mannelijke hormonen zijn bepaald geen zegen. Ze zijn vooral handig bij het verdedigen van territoria en de voortplanting. En mijn verstand hindert me geenszins bij het mijmeren over de voortplanting.

Een snuifie dus. Het was cocaïne. Nooit gehad. Alhoewel ik mij mijn leven lang ophoud onder de stoere mannen, heb ik de drugs altijd gemeden. Qua drugs ben ik nog zo groen als een 10-jarige Volendammer. Ik was 24 toen ik voor het eerst wiet probeerde, dus je zou ook kunnen stellen dat ik een extreem trage puber ben in plaats van een mannelijke feminist. Maar goed. Cocaïne. Tsja. Eens moet je het proberen, bedacht ik. Dat kwam natuurlijk omdat mijn verstand na al het bier van die avond niet meer functioneerde. Ik rook heel hard aan zijn sleutel en ik voelde me meteen schuldig...

... zo van dat ik dan ineens voel van 'Oh, wat fantastisch! Dit is het helemaal!' en dat ik dan over drie jaar zonder tanden in mijn bek de autoradio uit mijn vaders auto loop te sjorren tijdens het kerstdiner. Snap je? Daarom ga ik ook nooit naar de kerk, straks blijf je erin! Dat lijkt me nog erger dan cocaïne. Maar ik voelde helemaal niks.

Misschien ben ik wel niet ongelukkig genoeg.

Gauw, doe maar een biertje! Wat een week, ik wil het er niet eens over hebben. Zitten, over niets praten en te veel drinken. Dat ga ik doen. Klokslag 8 uur staan de eerste vrienden paraat in de kroeg, een uur later zijn we met zijn twaalven. Gezellig hoor. Iedereen heeft het gezellig. Poeh, wat ben ik moe. Ik heb zoveel aan mijn kop gehad dat ik overloop. Beetje onbehagelijk gevoel, dat heb ik wel. Vandaar ook die biertjes. Is dit wat de overheid alcoholisme noemt? Nouja, ik vind het even lekker.

Die magnetron-bami was een slecht idee. Weliswaar krijg ik een kleine cholesterol-rush, die me wel een half uurtje scherp houdt, maar nu draagt hij alleen maar bij aan mijn onbehaaglijk gevoel. Gelukkig neemt de alcohol het snel weer over, het wordt nu gezellig. Mijn sms piept. Leuk! Van haar wil ik wel sms-jes. Vrolijk sms ik terug, kaarten met je vrienden en ondertussen sms-en met een vriendin. Beter kan niet. Nog een biertje? Welja nog een biertje. Ik moet het van de vrijdag hebben, dan kan ik op mijn vrienden rekenen. Zaterdag moeten ze bij hun vriendin, vrouw of kinderen zitten. Of ze willen het, dat zou heel goed kunnen.

De stapels met pokerfiches schuiven over de tafel. We lachen en we drinken en we kaarten allemaal, in het laaaaaand van Maas & Waal. Naarmate ik meer bier op heb, gaan mijn gedachten in liedjes. Wat is er aan de hand? Oh! Ik ben! Ik ga weg. Kan er iemand wisselen? Zo, ik heb nieuwe fiches, we kunnen verder. Weer een sms. Nu is het een ander. Ook leuk hoor, daar niet van, maar ik wacht op antwoord. Bloe, bloe, bloedend hahart schemert door mijn hoofd terwijl ik het op mijn mobieltje 22:31, 22:32 en 22:33 heb zien worden. Nu is het 22:35.

'Ga je mee?' versuft kijk ik van mijn mobiel naar de pokertafel. Ik ben weer, ik ga wel mee. Misschien brengen deze kaarten geluk, anders moet ik voor de vierde keer nieuwe fiches kopen. 'Wie zit je te sms-en?' Ik lieg dat ik alleen maar kijk hoe laat het is. Kan iemand die kroeg trouwens even stilzetten? Want elke keer als ik mijn hoofd beweeg, begint die kroeg als een bezetene te draaien. Nog een biertje? Welja. Ik krijg vast zo wel antwoord. Tis een kwestie van geduld, lala lala lala la la.

Mijn duimen worden te dik om smsjes te bakken. Het bier valt slecht. De jongens lopen verder. 'Kom op man!' Ik kan niet meer. Ik ben moe en ik ben boos. De hele avond niks gehoord, nu is het 1 uur en ik geloof niet dat ik nog wat hoor. Ik ben te chagrijnig om me met mijn andere sms-ende vriendin bezig te houden. Ik ben gewoon kapot. Mooie vrijdag. Bier helpt niks. Al mijn onbehagen is weer terug. Maar nu beter en intenser.

Net als de magnetron-bami, die zojuist een daverende comeback heeft gemaakt tegen de antieke stenen van de oude kerk. Ik moet het van de vrijdag hebben.

Maar ik ga maar naar huis.