Seelaavie

'Dat is de beurs' zei Ben die ons van een karaokebar in Zaventem naar een technofeest in Fuse had gedirigeerd en die ons nu naar een eettentje ging brengen. Ook in Brussel is het eettentje al één groot dönnerdomein geworden, net als de rest van Europa. Mij hoor je niet klagen, wat mij betreft is shoarma nog iets voor verdwaalde Egyptenaren die een jaar of twintig geleden hun geluk kwamen beproeven en die we vaak onder hun Nederlandse alias kennen. Zo heb ik jarenlang shoarma gekocht van ene Laurens die in Alkmaar bekender is dan Gerard Joling en Marco Borsato bij elkaar. Reepjes varkensvlees met knoflooksaus op witbrood. Eerst had je Chinees, toen shoarma en nu dönner. Wij noemden onze Chinees overigens altijd Henk.

Pita dönner met fèta. Aanradertje hoor. Scheelt een hoop knoflook-kater-gevoel en smaakt heerlijk. Precies wat je door drank en drugs verdoofde mond nodig heeft om 5 uur 's nachts. Pita fèta en een kop koffie. Als we weglopen kijk ik met verbazing naar de 45 dönnertentjes die we voorbij zien glijden. Zouden er al jongetjes zijn - migrantenzonen - die dromen van een mooie gesluierde vrouw, een dönnertentje, een keer in je leven naar Mekka en 20 maagden voor in het paradijs? Daar zou Abdelkader Benali vast een mooi romanpersonage van kunnen bakken. Volgens mij is dönner het zichtbaarste gevolg van Europese eenwording en integratie.

'Wil je de hoeren zien?' vraagt Ben. In Brussel kan je rijden langs de ramen. De hoeren hebben allemaal een kamer met een barretje achter hoge Brusselse vensterramen. Ze zitten op barkrukken en het ziet er heel gezellig uit. Ik ben niet zo'n hoerenexpert, maar ik woon op een steenworp afstand van de Alkmaarse hoeren en weet hoe de Nederlandse peeskamer eruit ziet. Niet gezellig. In Brussel heeft het meer weg van een straat met allemaal kleine café's waar je iets kan drinken en er dan terloops nog even wat neuken bij bestelt. Nu is vrouwenhandel na dönner een goede tweede wat betreft zichtbare gevolgen van Europese eenwording en zal je mij daarvoor geen lans zien breken. Maar het leek er werkelijk gezellig.

'Daar woont de koning', Ben wijst naar witte gebouwen. We halen een politie-auto in. Vanavond is met drank op rijden geen probleem, want aan het eind van de maand geven de flikken geen boetes meer. De radio staat op Studio Brussel. Stu Bru. Live vanuit Fuse, waar de techno ons wat al te heftig werd. Zo uit de radio is het wel weer relaxed. Brussel is van alles wat. Brussel is super.

'Gaan we weer naar de karaokebar?' vraagt Ben. Het is half zes.

New Album, hidden bonus track. Het staat er echt, op de nieuwe cd van Kane. Wat moet ik nou met een verstopte track!? Ik lees al weken dat de mannen een nieuwe cd hebben afgeleverd, die ze in New York hebben gemaakt. En dat het allemaal anders is enzo en nieuwe wegen ingeslagen, want het draaide toch om dat gevoel weetjewel. Nouja, dat soort gewauwel. Wat mij betreft staat Kane in het rijtje Blof, Borsato en Anouk. Ik vind het allemaal niks. Allemaal van die niks aan sterren. Nu heeft er weer één een nummer op zijn cd verstopt. Paasei.

Neem nou Amy Winehouse. Zak met botten. Getatoeëerde zak met botten die ik nu weer met een nieuw vriendje zag. Dat is kennelijk toch ergens aantrekkelijk. Komt vast door het gezuip en de party's, dat sommigen het wat vinden. En de stem ongetwijfeld. Maar gatverdamme hee, je zal ermee naar bed moeten. Sex met een röntgenfoto. Toch? Nouja, ik weet zeker dat er met mij miljoenen mannen zijn die het niks vinden. Slank oké, maar die servetjes-etende-pro-ana figuren? Ik denk dat een ouderwets Noord Hollandse pisril wel op zijn plaats is (verwijzend naar de siddering die elke man herkent van vlak na de laatste druppel). Ik zag een paar nieuwe bikini's in de Grazia staan. Nouja, modellen met nieuwe bikini's. Ik zou ze zo niet uit kunnen kiezen, alsof ze aan een plank hangen. Voor de bikini's sla ik liever de Sports Illustrated open.

Amy Winehouse dus. Om even aan te geven dat ik daar in bikini ook niks aan zal vinden. Zelfs de skinny jeans slobberen om haar benen. Maar dat is dus wel een ster. Dat kan je zien aan de foto's. Zodra je niet meer goed of charmant op foto's staat ben je definitief een ster. En Dinant Woesthof staat altijd goed op foto's. Clean, steriel, geposeerd met een hoedje en een rock & roll overhemd. En de andere helft van Kane (want het is dus een duo hè, geen band, als je dat soms dacht) staat met zijn lange haren over zijn kop gedrapeerd in dezelfde shoot zwoel in de camera te kijken. Ik koop het dus niet. Die Kane troep. Ik heb nog maar een keer die ene cd van Amy gekocht. Kan ze mooi weer drugs van kopen, kijken wat ze uithaalt. Schitterend.

Het pinksterweekeinde is voorbij en ik doezel een beetje door de morgenzon naar de Ako om een krantje te kopen. Normaalgesproken check ik altijd even mijn e-mail de avond voordat ik naar mijn werk ga om te kijken of er nog iets belangrijks in staat. Dat is zodat ik de maandagmorgen kan relaxen. Nu dus de dinsdagmorgen, vanwege het pinksterweekeinde. Maar dat lukte niet, ik kwam niet op de server.

Terwijl ik door de morgenzon doezel, weet ik in mijn achterhoofd al dat de server het niet doet en dat ik de systeembeheerder moet bellen. Die gaat dan ingewikkelde vragen stellen en dan moet ik de server herstarten en ondertussen komt iedereen vragen wat er aan de hand is, want iedereen wil zijn e-mail lezen en aan de slag natuurlijk. Dat is het gevaar van alvast je e-mail lezen in het weekend.

Maar ik kan dat wel hoor. Die boel van me afzetten. Dus ik doezel nog steeds lekker in de morgenzon en ga een krantje kopen. Voor het lokale sportkatern. Dat vind ik lekker. Lekker kneuterig. Terwijl ik naar de balie loop met mijn krantje word ik gebeld. De systeembeheerder. Met mijn telefoon tussen mijn oor en mijn schouder leg ik met een verontschuldigende blik 1,50 euro op de balie, terwijl de technische termen om mijn oren vliegen.

'Wilt u die telefoon neerleggen meneer? Anders ga ik u niet helpen.'

Verbaasd kijk ik de mevrouw achter de balie aan. Meent ze dat nou? Ze kijkt alsof ze het meent en laat mij en iedereen wachten en neemt demonstratief mijn geld niet aan. 'Wacht ff Ed', ik haal de telefoon van mijn oor en geef met de grootst mogelijk minachting mijn geld in haar vervelende handje. 'Mag ik nu weer de systeembeheerder te woord staan?' vraag ik, zodat ze weet dat ik iets belangrijks aan het doen ben. Want alsjeblieft zeg, je werkt op een kiosk op een station en niet bij een chique banketbakker ofzo. Ik moet een trein halen en ik wil een krantje en het gesprek is belangrijk. Stom wijf.

'Ja meneer, ik ben ook aan het werk hoor.'
Hartstikke gek ben je, dacht ik bij mezelf. Ik griste mijn krant van de balie en beende geïrriteerd weg. Volgende keer gewoon maar weer een gratis krantje meepakken. Scheelt een hoop gezeik.

Dat heerst hier al jaren toch? Dat heb ik dus de afgelopen maand gedacht bij het woord 'voedselcrisis', wat nu ineens een wereldwijd probleem is. Voedselcrisis. Wat mij betreft is dit hele land sowieso één grote eetstoornis. Vanaf het moment dat je als jongeman voor het eerst met een vriendinnetje uit eten gaat is het al duidelijk een crisis. Eten. Als ik drie gangen overvloed wegwerk met een vork, terwijl ik m'n mes wel in de hand hou, maar als een soort decorstuk - het liefst slik ik mijn koteletten in één keer door - en zij wat sla tussen de dressing vandaan peutert, want ze wil immers wel in haar trouwjurk passen - ooit - ja dan is het dus crisis. En die houdt nooit op. De crisis blijft. Jaren later ben je zelfs als man al aan het Sonja Bakkeren en weet je dat je bepaalde t-shirts niet moet dragen, omdat je daar je tietjes in ziet hangen. Vooral van die flanellen shirts met een pasvorm voor de gemiddelde surfgod (die geen eten kunnen betalen) of sufgedanste cokesnuiver (die geen eten kopen), waarin je tepels elke temperatuurschommeling verraden. Shirts voor lichamen die haast niet gezond kunnen zijn. Ik vertrouw ze in ieder geval niet. Die afgetrainde lichamen. Tenzij het een ouderwetse timmerman of landarbeider betreft, behoort elke zittende kantoorklerk hier en daar wat spek te hebben zitten. Anders heb je te veel stress. Of je rookt teveel. Of je bent een adververstopping aan het ontwikkelen. Kan je nagaan. Ik zit nu ook al in de voedselcrisis. Jaloers op afgetrainde lijven en overduidelijk bewust van het feit dat ik het eigenlijk niet had moeten eten. Maarja, die honger hè. Vanochtend liep ik langs de bakker. Want ik moest naar het station. Nouja, ik loop wel langs vijf bakkers als ik naar het station moet en dus is de geur van gesmolten kaas en vers brood me op een gegeven moment teveel. Bij de vijfde bakker brak ik. Eén kaascroissant alstublieft. Dank u wel. Tien minuten lopen. Vijf bakkers. Eén kaascroissant en een ochtendje schuldgevoel. Dat is pas een voedselcrisis. Maar goed, ik heb dus wel 10 minuten gelopen. Da's al heel wat. Nu hoef ik deze week nog maar 2 uur en 50 minuten te bewegen. Gemiddeld. Ik denk dat ik zo maar weer even naar de bakker loop.