Seelaavie

'Ja, de HTC Hero. Deze..' en ik hou de folder die ik zojuist van tafel hebt gepakt voor de neus van de KPN mevrouw bij het KPN business centre. Vandaag zal ik hem hebben, want je kan hem bij de KPN los kopen. 'Ik zal even kijken of we hem op voorraad hebben' zegt de mevrouw en loopt weg. Voorraad? Hoezo voorraad? Je hebt dat ding toch gewoon? De tafel ligt vol met folders, het staat op de website en ik heb zelfs nog gebeld naar dat huppeldepup nummer om te vragen of ik ze los kon kopen. Ja, dat kon.

Zo heb ik ook eens bij de Praxis gestaan. Voor een afzuigkap. Er hangen er wel 15 of 20. Dus ik wijs er één aan. 'Mag ik die?' 'Ja hoor..', zegt de puber met de rode polo, '..die moeten we dan even bestellen..' Wel godverdomme. Ik ben toch in een bouwmarkt? Waarom moet ik naar een bouwmarkt lopen om daar iets te bestellen? Kan dat niet online? En waarom adverteer je er dan mee? Als de supermarkt adverteert met kratten bier, dan ga ik naar de supermarkt om ze te kopen. Niet om ze te bestellen.

'We hebben hem niet op voorraad'. Ik had het niet durven geloven. Dus toch. Ik krijg een rode kop. Dat ziet ze kennelijk wel vaker, want het doet haar weinig. 'Ja meneer, we kunnen niet alles op voorraad hebben'. Nee dat begrijp ik. Daarentegen kan je bij mij ook alles bestellen hoor! Wat wil je hebben? Een koelkast? Kan prima. Kom maar langs, dan gaan we hem bestellen! Ik verkoop alles. Afzuigkappen. Telefoons. Printers. Ik heb het niet op voorraad, maar je kan het wel bestellen. Jonge jonge! Wat een teleurstelling. Ik ben een verwende consument, ik wil het meteen. Niet straks. Nu!

'Zal ik hem voor u bestellen meneer?'

'Ja, doe maar.'

Bah

Er staat een groep kakkers bij de begraafplaats. Ze zijn op fietsen en met hun voor hun leeftijd iets te dikke vriendinnetjes hebben hun spekjes in mantelpakachtige nettigheid gestoken. Kakmeisjes zijn vaak een beetje chubby vind je niet? Dat hoort een beetje bij kakmeisjes. Kakkers zijn trouwens net mensen. Ze omhelsen elkaar enzo en ze zijn heel lijfelijk. Misschien is dat omdat er net iemand is begraven, maar toch lijken ze niet verdrietig. Ik weet niet of ze er staan voor een begrafenis, na een begrafenis of voor de start van één of andere rally. Het is aan hun lichaamstaal niet af te lezen. Ze hebben wel allemaal mooie fietsen van degelijke merken. Zwarte Hollandse degelijkheid met trommelremmen.

Gek hoor. Kakmeisjes maken in een dergelijk gezelschap altijd de indruk van gezelschap-te-zijn. Zelfs als ze nog jong en mooi zijn, zonder sherry en leren decolletés, maken ze de indruk eromheen te hangen. De jongens zijn hartelijk en slaan elkaar op de schouders en de kakmeisjes zijn een soort versiering. Bijna als voorbereiding op hun verdere leven van tennisclubs en fundraising. Wat zou er gebeurd zijn? Er is vast een oud-jaarclublid omgekomen bij een hartaanval. Zoiets, want iedereen is aanwezig, maar niemand echt verdrietig. De eminence in kwestie was al oud en goudbeknoopt. Het was zijn tijd.

Voor mijn voeten trippelt een muisje over de weg. Er loopt een kat achteraan met een zakdoek om zijn nek. De muis is al redelijk uitgeput, maar weet nog kris kras over het pad te rennen. Hard gaat het niet. De kat maakt zich niet druk, deze muis zal hem niet ontglippen. Even denk ik erover de muis te redden. Maar ach. Het is maar een muis. De stoet met kakkers fietst voor me langs. Even denkt de muis zijn kans te pakken door voor de kakkers langs te glippen, maar op het laatst is het geweld van spaakwielen op klinkers hem toch te machtig en hij deinst terug. De kat wacht hem likkebaardend op en geeft de muis nog eens een klapje. Arm beest. Zijn tijd is ook gekomen.

De heuvels liggen daar maar groen te zijn. Je kan zien waar ze het bos hebben gekapt en waar ze nieuw bos zijn begonnen. Het ligt in vlakjes met verschillende tinten groen over de heuvels verspreid en aan de top van de heuvel zie je dat de kavels verschillende hoogtes hebben. Het ene stuk is aan het puberen terwijl het volgende stuk er een beetje bejaard bijligt. Dennenbos. Stammen die in niets een bos vormen, maar meer een soort formatie. In rechte lijnen en met onderling precies genoeg ruimte. Geen rare takken, geen begroeide bodem, geen licht, geen bos te bekennen dus eigenlijk. Boomformaties. Volgens de folder kan alleen de kruisbek zich er maar vermaken. Er was geen kruisbek te bekennen.

Het gras voor ons vakantiehuis is kortgemaaid en glooiend. Glooiend genoeg voor een welvarend gevoel, maar vlak genoeg voor een potje beachball. 's Morgens is het nat van de dauw en pas na een middag keihard schijnen heeft de zon de bovenlaag een beetje droog gekregen. Je kan er lekker in liggen zo tegen het einde van de middag. Als je er je neus in duwt, ruikt het wat bedompt. De plaatselijke bevolking, of de bevolking ter plaatse, want volgens mij is het dorpje La Gleize ook voor dorpelingen een buitenverblijf, lopen de tuin voorbij. Ze gaan langzaam. Dat is dus de truuc. Ik raak al buiten adem als ik naar de bakker loop, met al die Ardenner heuvels, maar je moet helemaal niet lopen. Belgen - of liever gezegd Walen - lopen helemaal niet. Ze slenteren. En ze doen het langzaam. Het duurt een eeuw voor je er bent, maar zonder zweet of hees gehijg.

Vannacht was er een fête. Een fête van wijn. Ik denk dat alle dorpen in de Ardennen een fête hebben en dat de bevolking gewoon naar het betreffende fête in het betreffende dorp gaat, de hele zomer lang. De speakers hangen aan de elektriciteitspalen en schallen de muziek voort tot ver over de randen van het dorp. De muziek van de band, maar zo te horen ook de favoriete cd van eigenaar van het terrein waarop alle locals hun wijn fêteren. Iedereen is met de auto. Op het veldje naast ons huis zetten wat jonge lokaaltjes hun tent op. Al beachballend kunnen we na het missen van een harde bal quasi nonchalant naar de heg lopen waar twee wagens vol Belgische Sjonnies en Anitaas hun tentenkamp opslaan. Met bijbehorende muziek. Balen. Die muziek horen we waarschijnlijk de hele nacht.

Ja dus.

Toch waren ze lekker, die Ardennen.