Seelaavie

Ik baal weleens. Dan heb ik het weer eens uitgemaakt, maar dan bestaat mijn leven vervolgens uit werken. Alhoewel ik als zelfstandig ondernemer natuurlijk graag mag koketteren met de tijd die ik in de zaak steek, ga ik toch een beetje zwaarmoedig door de post-relatie weken heen. Zelfmedelijden is soms moeilijk af te wenden.

Afgelopen week heb ik gewerkt en getraind. Nu is het zaterdag. Vanochtend heb ik in mijn bed gelegen en nu ben ik weer aan het werk. Morgen moet ik ook nog wel even aan het werk, want maandag hebben we een belangrijke presentatie. En eigenlijk vind ik het heerlijk om met het zonnetje in mijn rug, Manu Chao op tien en een kopje koffie aan mijn zijde te werken aan een goed verhaal.

Maar ik wil ook weleens in een warm huisje thuiskomen waar het gezellig is en waar het schoon is. Die vrijgezellige troep hangt me dan de keel uit. Ik baal dan als ik een avond in mijn eentje voor de televisie doorbreng en als er dan niets is. Dan baal ik dat die relatie weer niet is gelukt. Gelukkig kan ik hier altijd even lekker zeiken.

Hahaha, ik weet nu alweer dat ik een mailtje krijg van een zeker persoon die zich afvraagt of het wel met me gaat en of ik niet heel diep in de put zit. Maar juist diegenen die altijd roepen dat het goed gaat, zitten het ergst in de knoop. Nee, de knoop zit ik niet in, maar het zou wel een goede naam voor een kroeg zijn.

De Knoop.