Seelaavie

Ik las uw blad, ik ben teleurgesteld, ik overweeg mijn abonnement op te zeggen, u krijgt nog een kans, vroeger was het beter....Dat is zo ongeveer de strekking van de ingezonden brieven die een gemiddeld opinieblad binnenkrijgt. De laatste brievenrubrieken die ik interessant vond om te lezen waren: "Beste oom Donald, het is niet eerlijk, want mijn vader leest altijd eerst uw blad" en "Lieve Lita, kan je zwanger worden als je het doorslikt?" Nouja, die rubrieken leest iedereen toch? Net als Anybody in de Viva, waar vooral de mannetjes leuk zijn die zich vlak voor de foto tien keer hebben opgedrukt, zodat ze even breder lijken en even tegen hun piemeltje hebben geslagen voor iets meer volume.

Maar goed, de brievenrubriek in een weekblad, die heb ik herontdekt en wel tot mijn grote vermaak. Allereerst lees ik het blad regelmatig, dus ik weet waarover men schrijft, dat is wel een vereiste en allertweedst las ik laatst in de column van Cindy Hoetmer dat  briefschrijvers volgens haar ex niet chic waren. Ik vond ze altijd dapper! Maar goed, het leidde er in ieder geval toe dat ik de brievenrubriek weer eens opensloeg. Wat een genot.

Het weekblad in kwestie is HP/detijd en zij hebben een journalist die Joost Niemöller heet. Hij schrijft altijd wat we niet willen horen en over het algemeen over Amerika. Artikelen met titels als: "Waarom Bush moet winnen", "Geen vrede zonder Amerika" of  "Balkenende/Bush; a match made in Heaven", zouden zomaar van zijn hand kunnen komen. Heerlijk natuurlijk, want Neerlands heersende opinie is van een tegenovergestelde arrogantie. Zulke artikelen zijn puur entertainment. Twee weken terug schreef hij het omslag artikel waarbij het Michael Moore in een kwaad daglicht stelde. Oei,oei,oei, we zitten nu al op de negende of tiende geplaatste reactiebrief.

Eerst reageren de anti-Niemöllers en een week verder reageren daarop weer de pro-Niemöllers. Om van te smullen! Tussendoor staat nog een  brief van een raadslid uit Amsterdam die roept dat ze zo hard werkt (loser!) en dat er geen goede artikelen in de HP/detijd meer staan en er is een korte tegenreactie op het zoveelste laatste interview met Jeroen Brouwers.

Wat vooral opvalt is dat lezers van HP/detijd, of eigenlijk de briefschrijvers, zichzelf zo verschrikkelijk serieus nemen. Of je nu voor of tegen bent, het maakt natuurlijk allemaal geen zak uit. Een artikel is maar de mening van één persoon die zijn best heeft gedaan om wat bronnen te raadplegen. Maar bronnen zeggen helemaal niets. Voor elke pro-bron vind ik wel een contra-bron. Opinie is mening. Dat zijn geen feiten. Het is verruimend om tegengeluiden te lezen, ik maak zelf wel uit of ik het ermee eens ben.

En of het waar is? Pfff, alsof ik het finale antwoord zou hebben op issues in de wereldpolitiek. Natuurlijk niet. Alle partijen op dat podium houden er fantastische mediamachines op na, die ons van alles wijsmaken. Daarom moeten we dat ook niet zo serieus nemen. Dat is gewoon entertainment. Dat zie je of, dat lees je, daar denk je over na en dan ga je weer werken, sporten of je kinderen opvoeden.

Als ik erover nadenk zijn de meeste briefschrijvers inderdaad niet zo chic. Misschien had haar ex toch een punt.