Seelaavie

Poeh! Na mijn geweeklaag afgelopen vrijdag over het mijn non-vakantie, ben ik er vandaag achter dat het allemaal best meeviel. Alle geklaag is trouwens toch meestal aan jezelf te wijten. Hoort u mij!? Alle geklaag is toch meestal aan jezelf te wijten. Er zijn maar weinig dingen die écht aan een ander te wijten zijn of waar je zelf werkelijk alles aan gedaan hebt. Zoals een enge ziekte op jonge leeftijd of een vogel die op je hoofd schijt. Maar voor de rest weet ik niet zoveel dingen.

Afgelopen week klaagde ik bijvoorbeeld over het feit dat ik moest werken. Feit is dat ik ook beter mijn best had kunnen doen om het iemand anders uit te leggen. Ik had het kunnen laten gaan, omdat mensen er anders te makkelijk van uitgaan dat het wel opgelost wordt. Het dus gewoon laten escaleren. Ik had meer druk kunnen zetten zodat iemand anders beter zijn best doet en ik had het ook nog aan de klant zelf kunnen uitleggen. Vier mogelijkheden! Maar de gemakkelijkste gekozen...ik doe het zelf wel.

Niet dat ik nooit klaag hoor, dat doe ik juist best veel. Ik klaag altijd dat mensen in Nederland niet hard genoeg willen werken en dat niet iedereen elke dag met me naar de kroeg wil. En dat zijn alleen maar de dingen waar ik hardop over klaag. In werkelijkheid klaag ik nog veel meer. Klagen is goed voor je. Net als kwaad worden, jaloers zijn, ongezellig doen en spijt hebben. Dat lucht lekker op. Bovendien bestaat de wereld niet uit spontane, gezellige mensen die alles positief benaderen. Die mensen zijn hartstikke eng.

Mijn vorige trainer wilde altijd voetballen vanuit de capaciteiten van de spelers. Je moet doen wat je kan, niet wat je niet kan. Daar had hij een goed punt. Maar het probleem zit hem niet in kunnen, het zit hem in willen. Je moet het eerst willen, daarna moet je het pas kunnen. Ook belangrijk hoor, om iets te kunnen. Maar als je het niet wil, komt er niets van. Nou ja, ik denk ook dat hij precies hetzelfde voor ogen had. Maar als je dingen wil, dan moet je ook kunnen luisteren en dingen van een ander aannemen en steeds maar blijven leren.

Ach ja, wat een ge-ouwehoer. Tijd voor wat leuks: mijn bloedeigen neefje is de nieuwe tuinman van Eigen Huis en Tuin: Lodewijk Hoekstra. Niets te klagen dus, zelfs wel trots! Leuke gozer, die Lodewijk.