Seelaavie

"Peter vindt de meisjes dom, kijkt niet naar ze om; Ja, dat is Peter" Welkom bij de nieuwste reality soap van Nederland! We volgen Peter, een Alkmaarse vrijgezel van 31 jaar. We komen erin op maandagochtend. Slaperig kijkt Peter in de camera - althans zo slaperig als hij kan, nadat hij tien minuten geleden de cameraploeg heeft binnengelaten, maar niet voordat hij zijn knusse huisje het juiste aangezicht heeft gegeven. Niet teveel opgeruimd, een redelijk schone WC, de opgerookte joints uit de asbak gevist, maar de vloeitjes wel zichtbaar in de kamer. Hij is weer in zijn bed gaan liggen en bij het woord "Actie" kijkt ie zo slaperig mogelijk.


Peter staat op en houdt zichtbaar zijn buik in. "Schouders naar achter", met een vlugge blik op de spiegel verzekert hij zich van houding. Tevreden constateert hij dat de peperdure nieuwe onderbroek zijn bilpartij goed doet. Hij schiet een kamerjas aan en gaat schijten. Deze reflex kan hij niet echt afleren. Het gebrek aan dialoog stoort de regisseur nu al, op de wc kan Peter hem namelijk duidelijk horen praten. Vlug maakt Peter zijn boodschap af en gaat aan zijn ochtendritueel. Of in ieder geval het ritueel dat hem het beste leek.


De espresso loopt, zet hij de avond ervoor al klaar. In de ochtend vindt ie dat niets. Peter pakt een LP en zet deze omzichtig op de pickup, 10CC klinkt door zijn huisje. Hij pakt de krant en z'n bakkie koffie en gaat de sport lezen. Quasi nonchalant maar doelbewust heeft hij de sport inmiddels opengeslagen op het verslag van Flamingo's. Een grote foto van een onduidelijk groepje spelers, waarvan niet zeker is welke kant ze nu eigenlijk op gaan en of er wel sprake is van een bal, staat op de pagina. Flamingo's wordt kampioen volgens Peter en hij is er ook een belangrijke speler.


Op naar zijn werk. Peter heeft een reclamebureau. Samen met zijn neef. Hij kan het lopend af en gaat via de bakker. De bakker groet hem vrolijk en snijdt zonder te vragen het juiste brood. Peter loopt verder en zwaait ook nog even naar de slager. Op kantoor aangekomen opent hij de gordijnen, zet het vuilnis buiten en zet koffie. Dan gaat hij aan het werk. Zijn neef komt binnen en samen voeren ze gesprekken die het hoogtepunt van deze soap hadden kunnen zijn, ware het niet dat de camera pijnlijk bewust aanwezig is in het veel te kleine kantoortje. Showbusiness moet je willen.


De gesprekken verstommen en het werk begint. Voor de crew is er weinig te beleven en ze gaan de stad in. Alkmaar welteverstaan. Dat valt vies tegen, zeker op maandagochtend. Een uur en een kwartier later komen ze toch maar bij Peter een bakkie drinken. Peter en zijn neef leggen even het werk neer en praten met de crew. Nu is er ineens een dialoog. Het hele weekend komt boven en interessante conversaties vullen het met zonlicht gevulde en rokerige kantoor. De regisseur is kwaad. Dat is ook begrijpelijk. Hij moest een soap maken en als de enige leuke conversatie met de mensen van camera en geluid wordt gevoerd, dan is het al gauw een documentaire.


Peter en de crew zijn geamuseerd. Wat zeurt ie nou, het gebeurt toch echt. De regisseur belt met de producer en die is nog veel kwaaier. Artisticiteit en portfolio komen in het gedrang. Er zijn beloftes gemaakt. Peter vraagt zich af wat het hele probleem is. "Je bent saai en je doet duidelijk je best godverdomme!" schreeuwt de regisseur. Peter begint te begrijpen dat zijn leven wel leuk is, maar vooral voor hem. Als hij wakker wordt praat hij niet met iemand, hij slaat de gordijnen open en kijkt naar de zon en denkt, "Wat een mooie dag!", maar hij zegt het niet. Alhoewel dit niet echt een enerverende zin is, vindt het publiek het leuk als Patty dat tegen haar te jonge man zegt of Adam tegen zijn dochter.


De vrijgezel die zijn buik inhoudt is niet interessant. Leuk in een reclamespotje en herkenbaar als stereotype. Maar het meerendeel van de tijd is de vrijgezel alleen met zijn gedachten. Die zijn leuk als je ernaar vraagt. Voor de rest is het alleen leuk om naar een hele beroemde vrijgezel te kijken. De vrijgezel die niet beroemd is zal onbewust aan één stuk door zijn best doen om een voor hem zo gunstig mogelijk beeld neer te zetten. Ook moet je een zekere schaamteloosheid hebben om domme dingen te doen. Patty zegt natuurlijk ook niet elke morgen fantastische dingen, Adam evenmin. Maar als de camera er is dan doen ze het wel. Vanzelf. Dat onderscheidt hen van Peter.


Ik geloof niet dat Peter zich daaraan moet storen.


De producer belt met Peter. Het leek veelbelovend; een sportieve vrijgezel met een eigen reclamebureau, maar het wordt niets. Alles wordt afgeblazen. Opgelucht legt Peter de telefoon neer. Nu hoeft hij niet meer zijn best te doen om zijn maandagavond voor de kijker enigszins dragelijk te maken. Voor jezelf alleen is dat veel makkelijker.