Seelaavie

Vandaag hebben we naar de wedstrijd gekeken van onze mogelijke tegenstanders voor de nacompetitie. Clubs uit de vierde klasse uit dorpen in Noord Holland met jongens in het veld die luisteren naar namen als Bink, Jak, Kaak, Engel en Nol. Met grote vierkante lichamen en enorme armen en benen, waarmee ze gevaarlijk rondzwaaien en het veld mee in duigen trappen. Waar er tussen de 22 voetballers ééntje was die wel vriendjes kon maken met de bal en één keeper die in ieder geval heel stijlvol stijlvol kon doen. Die ene speler maakte het verschil, die ene keeper maakte een stomme fout. Donderdag moeten wij tegen die kluiten in het riet.

Gisteren naar een feesttent geweest waar je met vijf glazen bier in je hand moet staan en waarvan je aan het eind van de avond ook weer begrijpt waarom mensen hun bergschoenen uit de kast hebben gehaald. Waar de schouders beurs worden van de oude bekenden. Waar vriendinnen van kennissen hun vrijgezelle vriendinnen komen aanbieden. Waar meisjes je telefoon pakken en hun nummer erin zetten. Waar je sms-jes van krijgt met veel hi hi en veel x en X-jes. Waar je mensen tegenkomt die heel leuk zijn om één keer per jaar tegen te komen. Waar elk jaar de vaders groter in aantal worden, de haren dunner en de buiken dikker.

Eergisteren had ik een spaans toernooi. Een toernooi georganiseerd door de spaanse gemeenschap. Al 30 jaar ofzo. We hebben het ook gewonnen. Wij hadden zes spanjaarden, zeven turken en twee nederlanders. We aten brood met chorizo van de barbecue of karbonade. Karbonade op brood. Met het bot er nog in. En er was ook kip, want dat is halal. Mijn hoofd was rood verbrand en mijn voeten doen nog pijn van de kloterige kunstgras/gravel combinatie waar we op speelden. In de finale moesten we tegen een mix van spanjaarden en marokkanen. Van de 22 spelers op het veld kende ik er 18. Toch werd de wedstrijd gestaakt. hi hi. Onze nederlandse scheidsrechters konden het niet aan en wij wisten dat je soms bij Rachid alleen maar een vlammetje hoeft te houden en hij ontploft. Makkelijk zat. Ik lach me rot.

Nog even over bindingsangst. Dat bestaat natuurlijk helemaal niet. Het is een gebrek aan bindingsdrang. En het is inderdaad een excuus voor mietjes. En een poging om beleefd te blijven. 'Ik vind je niet leuk genoeg' klinkt vaak zo rottig en bovendien geloven ze daar geen snars van. Dat is te pijnlijk denk ik. Voor de tegenstanders van bindingsangst, lees maar even 'Slappe zakken' van Astrid Theunissen de HP/detijd van afgelopen 13 mei. Kan je even lezen wat je nog te wachten staat als je je mannetje tot een relatie hebt verleid en dan even met de kinderwens komt aanzetten. Leuk artikel. Ik zei toch dat vrouwen niets van bindingsangst begrijpen. hi hi.

Ik ben overigens geen slappe zak.

x-je