Seelaavie

Gisteren was ik op een pier in Wijk aan Zee. Of de pier, dat zou goed kunnen. Aan de kant van IJmuiden was ik al wel geweest en ook op de sluizen. Dat is weer eens wat anders dan een tunnel. We moesten foto's maken voor een klant en het was een mooie dag, dus gingen we met zijn tweëen een dagje naar de Hoogovens. Ons bureau was twee maanden oud en zonder zorgen lieten we de boel de boel. Bovendien had ik een oude amerikaan en mijn oude amerikaan verdient een vermelding. Dat is namelijk mooi, zware industrie en oude rotte amerikanen die varen over de weg.



Gisteren zat ik een half uurtje op een muurtje. Te staren naar duwboten, rokende pijpen en happende kranen. Ooit ben ik op het terrein van de Hoogovens zelf geweest. Toen ik taxichauffeur was - dat was ik namelijk een krap jaar - moest ik daar weleens Russen en Philipijnen van de schepen halen en naar de hoeren brengen. Het schip werd leeggehaald en dat duurt wel even, dus kunnen de mannen even de zinnen verzetten. Ik reed onder de stellages door in het schemerdonker. De happers met cokes suisten over mijn hoofd heen en weer en teisterden mijn taxi. Je mocht daar ook niet onderdoor rijden van de baas, maar dat wist ik niet.



Toen ik een jaar of acht was ging onze buurman dood. Volgens mij was dat ook bij de Hoogovens. Er was een ketel ontploft en hij was dood. Ik zat bij zijn dochter op school. De Hoogovens daar had je dus ontzag voor. Althans ik had dat, want daar gingen immers mensen dood en wat ik ervan gezien had was de meest onbegrijpelijke berg pijpen, gebouwen en bergen zand die ik ooit zag. Wat ze daar uitvoeren was mij een volledig raadsel. En dat is het nog, alhoewel ik het inmiddels wel snap. Maar de aanblik van dat terrein is zo mysterieus en onbevattelijk dat ik er uren naar kan kijken.



Gisteren voer er een boot met zand tot de rand van het zeegat. Daar keerde hij om en voer naar een haven aan de overkant. Op de bak stond een man met een spuit het zand nat te houden. Een vriend van mij doet dat ook bij de Hoogovens. Zand nat houden, twee keer per week, anders gaat het stuiven. Voor de rest weegt en laadt hij staalrollen die naar China moeten. Voor hem is de Hoogovens allang de Corus. En veel minder interessant. Voor mij niet.



Okee, nog één dan. Ik werkte ook twee jaar van mijn leven op een stokkenfabriek. De enige in Nederland, in Uitgeest (herkenbaar aan de schoorsteen die je ziet bij het viaduct op de A9 ter hoogte van het Uitgeestermeer en dan aan de andere kant). Dat was ook industrie, maar dan klein en begrijpelijk. Daar maakten we stokken, stelen en trapleuningen. Ineens was er ook een opdracht van de Hoogovens. We moesten honderden trapleuningen in stukken van vijf centimeter zagen, want die gooiden ze dan in de buitenwand van een nieuwe oven, zoiets onbegrijpelijks was het. Ovens die ook weer gemetseld werden door een andere vriend van mij, die zo sterk was dat hij twee jaar geleden sterkste man van Nederland werd. Of drie jaar geleden.



Ja, het is me wat met die Hoogovens.