Seelaavie

Het begint met frustratie, dat je iets niet kan krijgen, wat je wel had gewild. Kan van alles zijn; meisjes, een basisplaats, een opdracht, of simpelweg gelijk.

Dan dus maar compenseren. Logischer zou zijn om te kijken naar wat je wel kan, of hebt, of hebt bereikt. Maar nee. Je bereikt het ene niet, dus doe je extra je best het andere te bereiken. Dat doe je dan veel te gehaast en dus lukt dat ook niet.

Uiteindelijk lukt het één na het ander niet. Dat denk je tenminste en zo voelt het ook. Maar ja, iedereen om je heen staat je een beetje meewarig aan te kijken. Zij zien namelijk helemaal niets. Behalve dan dat je je nogal aanstelt.

Dan wordt de geldingsdrang zo groot dat je het niet meer onder controle hebt. Je wordt chagrijnig en maakt rare sprongen, die je jezelf kwalijk neemt. Je wilt het ongedaan maken en dan ga je het proberen uit te leggen.

Dan komt het leukste: omdat je niet rechtstreeks wilt aangeven wat er aan de hand is, draai je je in allerlei bochten. Die bochten komen er vooral op neer dat je aangeeft hoe moeilijk je het wel niet hebt.

Intussen zit iedereen nog steeds een beetje verbaasd te kijken naar wat je allemaal raaskalt over je arme zielige zelf. Hier en daar beginnen mensen zich af te vragen wat je nu werkelijk zo dwarszit.

Dat duurt dan meestal tot iemand daadwerkelijk zelfmedelijden constateert. Dan wordt je nog veel kwader, totdat je je op een maandagavond zit te ergeren aan de Matrix Reloaded en bedenkt dat je daar helemaal geen reden toe hebt. Je wist wat je zou krijgen, dus doe niet zo moeilijk en geniet ervan.

En langzaam kom je mentaal weer in rustiger vaarwater. Mooi zo.

Heeft Morpheus toch een punt:

"..kijk niet naar het pad wat voor je ligt, kijk naar het pad wat je hebt afgelegd en weet dat je geen angst hoeft te hebben.." Spirituele rimram natuurlijk, maar ach, als dat nodig is om de spiraal te doorbreken..

Een nieuwe cyclus kan beginnen!