Seelaavie

Mijn telefoon is gejat. Als je me kent én ik had je nummer, stuur me dan gauw een sms of bel me, want ik heb nu dus een blackout. Een paar nummers ken ik uit mijn hoofd, maar de rest is mij een raadsel. Zo'n dief weet eigenlijk niet wat hij aanricht, met één klap vermorzelt hij mijn persoonlijke netwerk, wat ik wel kan herstellen, maar het wordt nooit meer zoals het was. Mijn vrienden staan er alweer in, maar mijn ex-en bijvoorbeeld niet, of een heleboel oud-collega's, of meisjes die ik ooit tegenkwam en misschien zou bellen, allemaal verdwenen. Veel zullen er terugkomen, sommigen zijn voor eeuwig verloren.

Maar ach, er staat alweer een nieuwe in. Alie. Je gelooft het of niet, maar ik kwam een meisje tegen dat Alie heette. Ik ken alleen maar jongens die Ali heten. Van hun voornaam of achternaam. Maar voor een meisjes Alie moet ik toch wel in mijn jeugdherinneringen graven naar de André van Duijn Revue. Alie van de Wegenwacht, Corrie van Gorp.

'Frans van Dusschoten is trouwens overleden wist je dat?' Dat vroeg één van mijn verdwenen telefoonmeiden mij vorige week, toen ik haar bij mij had uitgenodigd om te eten. Als ik levend een vliegtuig uitkom, doe ik ineens aardige dingen. Frans van Dusschoten is dood. Volgens mij was hij net zo oud als mijn ex-schoonvader die vorige week ook overleed. Kwamen ze niet allebei uit Castricum? Gelukkig heb ik vorige week al gebeld met mijn ex voor de condoléances, nu heb ik het nummer niet meer.

Je moet Kluun lezen. Dat zei ze ook. Die telefoonmeid. Kluun. Volgens mij heb ik die een keer op TV gezien bij 'Spuiten en Slikken' van BNN. Daar was Cindy Hoetmer trouwens ook, maar precies in de week dat ik op vakantie was. Shit. Ik had Cindy een mailtje gestuurd en antwoord gekregen. Paar maanden terug al. Dat is ook wat en ik ken alleen haar schrijven, dat is maar beter voor de fantasie. Kluun. Ook voor Kluun moet ik terug in mijn jeugdherinneringen en denk aan ferme knapen die in gladde pakken over rubbermatten zwoegen. Met namen als Dries en Evert. Maar Kluun is een schrijver. En afgelopen woensdag was Jacob op bezoek. Ook een Van Duijn maar die heeft niets met André te maken. Jacob is schrijver en wees mij op Kluun. Tsja, toen moest ik het wel serieus nemen.

Vanochtend werd ik wakker met twee woorden in mijn hoofd. Kluun en Alie. Alie was leuk, Kluun heb ik net gekocht. Ik kocht ook nog een vies boekie, maar wel van een echte schrijver. Mieke Maaike's Obscene Jeugd van Louis Paul Boon. Pornografie van de hand van een schrijver. Het stond bij mijn ouders in de kast. Het vervelende van dat boek is dat het een hele mooie gebonden uitgave is met een rode linnen kaft en met letters en versiersels in goud erop gedrukt. Aangezien ik jong was toen ik het boekje weleens stiekum uit de kast jatte en zorgvuldig terugzette, brak het zweet mij uit. Met kleffe handjes hield ik het boek stevig vast en dat was niet zo slim. Dat werd mij duidelijk toen ik eens wat zag glinsteren op mijn handpalm en bedacht dat het gulden drukwerk losliet in bezwete handen. Shit. Dat kan je aan het boekje dus ook zien, net als aan het exemplaar dat ik zojuist kocht. Je kan precies zien waar de zweethanden het boek vasthielden. Is dat niet ranzig? Louis Paul heeft het vast express gedaan.

Nouja, smetvrees heb ik niet en ik weet al wat erin staat. Toch moest ik het kopen. Net als Kluun, de Quote 500 en de nieuwe Asterix. Lekker. Wat zegt dit over mij? Ik kocht in 25 minuten tijd een boek over pornografie, één over liefde, één over geld en een stripboek. Ik kan er niet omheen, ik ben een hunkerende puber. Gelukkig heb ik op vakantie De Langverwachte van Abdelkader Benali gelezen en laatst ook nog een pamflet van Thomas Rosenboom (hulde,hulde, lees Denkend aan Holland) en ook nog een boek van Reve en ook Nooteboom en zelfs een frans boek van Boris Vian, maar frans lezen viel me tegen. Ik ben in ieder geval een belezen hunkerende puber. Hehe. Ik moet Alie sms-en. Of liever gezegd Aaltje, want zo heet ze echt. Aaltje is een mooie naam.

Maar ik doe het niet.