Seelaavie

Vanmiddag heb ik mijn vader gebeld om hem te vertellen dat zijn moeder is overleden. Vlak voor ik het nummer draaide bedacht ik bij mezelf dat het best raar is om je vader te vertellen dat zijn moeder dood is. Ik moet er niet aan denken dat iemand mij belt om te vertellen dat mijn moeder dood is. Maar mijn moeder is nog niet geschikt om te overlijden, dus dat is wel wat anders.

Oma lag al een paar dagen op sterven. Een heus sterfbed. Een bed met allemaal mensen erom heen. Leuk hoor, al die mensen. Allemaal familie. Nichtjes, ooms, tantes en honden. Er zijn altijd veel honden in de familie. Het was dus best een gezellig sterfbed. Mag je dat zeggen? Dat hoort zeker niet? Nouja, ik vond het in ieder geval gezellig. Oma vast ook. Ze was niet echt in coma, maar ook niet echt niet. Zo gaat dat dus. Een natuurlijke dood.

Oma dacht vast bij zichzelf: 'Ik ga mooi niet dood. Nu is het net zo gezellig...ik wou alleen dat ze wat harder praatten, want ik versta er niks van'. Dinsdag was het al slecht. Vandaag was het pas over. Dus je kan me nog meer vertellen, maar ze hield nog even goed vast. Alsof de zuster het zei. 'Goed vasthouden mevrouw Hoekstra'. Luid en tehuiselijk. Het zijn daar lieve mensen.

Het viel mij dus eigenlijk mee. Zo'n sterfbed. Na negen-en-tachtig jaar is het mooi geweest. Het is op. Oma is dood. Nu ik het zo intyp is het wel wat zwaarder. Als ik eraan denk heb ik het niet zo zwaar. Als ik het opschrijf wel een beetje. Ik ben blij dat oma de adem niet meer naar binnen hoeft te teugen, maar gewoon nog één keer uitblies. Blij meer dan verdrietig. Of eigenlijk tevree.

Mijn zussen en nichtjes kunnen het veel beter. Echt verdrietig zijn. Ze kunnen het ook goed samen. Ikke niet. Ik ben misschien wel een slecht kleinkind. Mijn andere oma heb ik de laatste jaren voor haar dood nooit meer gezien. Ik vond het eng. Een sukkeltrutje. Dat was ik. Bang van verdriet. Als ik toen een weblog had gehad, had ik voor u ook een stukje geschreven hoor. Echt waar. Sterker nog. Ik zal het nog wel eens doen.

Dat beloof ik.

Maar deze oma vond me vast geen slechte kleinzoon, misschien wel niet de beste, maar vast geen slechte. Oma vond namelijk altijd alles goed. Oma's begrijpen veel. Het was een leuke oma.

Nu ineens heb ik last van zwellende tranen. Dat komt omdat ik mijn vader vandaag vader noemde en hij mij jochie. Ik was ineens een heel klein ventje. Wat je altijd blijft voor je vader. En je moeder. Een leuk klein ventje.

Dat is voor mijn vader nu ook definitief voorbij.

Want oma is dood.

Leve oma.