Seelaavie

Het is zo veel te saai op maandag. Al mijn boeken smeet ik eruit, want dan heb ik meer ruimte. Beter voor de verkoop van mijn toch al kleine huis. Mensen houden niet van boeken, ze houden van ruimte. Nu heb ik ruimte zonder boeken. Geen zak aan. Duurt minstens tot augustus.

Mijn boeken waren goed gezelschap. Er is er eentje die àlles weet van passie en verliefdheid en er is één die weet van het verschil tussen vijf verschillende religies. Er is een oude statige die aardig wat van de Franse revolutie weet en ook één die alles weet van Marco van Basten. En een ander over Willem van Hanegem of het wk74. De gebroeders Van de Kerkhof. Een heel jaar Heerenveen. Franz Kafka.

Anderen kunnen weer hele mooie verhalen vertellen van dingen die voorbij gaan of de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Van krassen in het tafelblad en het verdriet van België. Op weg naar het einde van de avonden verlang ik naar Philip en de anderen. Allleen al het geluid van Zijn naam of van Maria Lecina, zouden me verlichten als koude gedichten. Hersenschimmen zijn het maar.

Nu kan ik niks niemand vragen en niemand vertelt me een verhaal, of zelfs een heel klein stukje. Niemand laat me plaatjes zien met ijzeren geduld, zolang als ik zelf vermag de aanblik te genieten.

Een enkel boekje nog staat er alleenig bij. Het kijkt me treurig aan. Uit pure machteloosheid.

Graag zou het me vermaken, maar kent maar één verhaal.

Een verhaal misschien voor morgen, voor nooit of volgend jaar.

Maar niet voor vanavond.

Dat ligt ik weet niet waar.