Seelaavie

Echt. Ik was zeker al drie of vier minuten door de Ako aan het zwerven, op zoek naar de Nieuwe Revu. Niet te vinden, terwijl ik met toch herinner dat de Nieuwe Revu het groot niet te vermijden tijdschrift was om in de gauwigheid mee te grissen voor een paar centen. Terwijl je je naar de trein haastte. Het zal mijn herinnering zijn. Ik moest het vragen ook al wil dat liever niet. Hij stond weggemoffeld. Achter in het schap.

Cindy Hoetmer is van de HP/detijd verkast naar de NIeuwe Revu. Jammer, want de HP krijg ik thuis en de Revu niet. Bij wijze van geste wilde ik de eerste Revu kopen waar ze in stond. Beetje loos gebaar natuurlijk, maar het was een mooi doel voor deze druilerige zondag. Voortaan lees ik de columns van Cindy wel online. Ik vond er niet veel aan trouwens. Haar eerste in de Revu. Veel te mak. Maar dat komt vanzelf goed. Even de toon zoeken en dan zal het wel vanouds worden. Of vannieuws, want hetzelfde is ook maar hetzelfde.

HP doet niets mee op haar plaats. Dat zou natuurlijk een Johan Cruijf achtige actie kunnen zijn, zo van niemand speelt ooit nog met nummer 14. Ik denk echter van niet. Ze zullen wel weer hun elitaire hoekje induiken met politiek gewouwel en stukken over Kluun. Kluun is een beetje flauw aftreksel van Cindy. Vind ik. Gelukkig vond de literair recensent van HP het ook, zodat er nog wat lol te beleven was aan het nummer van deze week. Dezelfde recensent was trouwens ook niet zo'n fan van het boek van Cindy. En volgens mij de hoofdredacteur ook niet. Of misschien is het beleid dat je een nieuwe column nooit meteen na de oude start. Afijn. Vertel wat je van Cindy vindt. Staat onder de column. Even naar de site dus.

Nee hoor. Helemaal niets te vinden. Lekker in de weer daar bij de Revu. Of ik heb niet goed gekeken, maar ik kon niets vinden. Zal volgende week wel komen. Knoeiers.