Eilanders
Op terschelling heb je 'eilanders'. Dat zijn de mensen die op het eiland wonen. Ik ben nu op Terschelling, maar ik ben een non-eilander. Of vastelander, misschien heet dat wel zo. Op de boot hierheen wordt meteen al onderscheid gemaakt tussen eilanders en de rest. Ik weet het niet, het klinkt mij wat bijzonder in de oren. Het klinkt alsof er een volk woont op de eilanden in grote holen in de duinen, met woest haar en baarden die leven van de bramen en cranberries die hier in duinen groeien en die na middernacht met fakkels de openbare weg afstruinen op zoek naar argeloze vastelanders om ze te bekeren tot eilanders of anders te roosteren boven open vuur of tot slaaf te maken in de cranberrybrandewijnstokerijen die ze al honderden jaren hebben en die in hun onderhoud voorzien.
Enfin, zo klinkt het. Maar het is niet zo hoor! Het zijn hartstikke lieve mensen.
Die eilanders.
Ja, ik en ook een eilander maar scheer me desalniettemin regelmatig.
Toen ik net op Curacao woonde verbaasde ik me over gesprekken waarin ‘het eiland’ iedere keer genoemd werd. Later sprak ik een stel uit Tholen, Zeeland. Daar praten ze ook altijd over ‘het eiland’. Alleen klinkt het daar met hun accent als Thailand Tholen.