Seelaavie

Omdat mijn huis en de parkeergarage waar mijn auto staat worden verbonden door een heuse rosse buurt, loop ik vaak over de wallen van Alkmaar. Of eigenlijk de wal van Alkmaar, want het is één straat. De Achterdam. Ik loop vaak over de Achterdam. Twee keer kwam ik al bekenden tegen, die allebei dezelfde zenuwachtige grap maakten. 'Hoi! eeh...hahahaha, we hebben elkaar niet gezien hè!' De eerste keer snapte ik hem niet meteen, want ik liep gewoon met een tas met boodschappen, dus ik knikte maar vriendelijk begrijpend terug. Pas op de drempel van mijn huis snapte ik wat hij bedoelde. Ja, ik woon hier idioot! Dacht ik nog. Haha.

Vorige week stond er een halvegare driftig op het raam van een hoer te kloppen. Een echte halvegare, zo één met hoge schoenen die is blijven hangen op het verstand van de lagere school. Ontwapenend figuur. Hij staat dus driftig te kloppen op het raam met zijn fiets nog tussen zijn benen en een grote glimlach op zijn gezicht. Ze doet open. 'Karina, Karina! Moet je voelen!' Hij aait met zijn hand over zijn kaalgeschoren hoofd. 'Ik ben naar de kapper geweest!' Karina aait hem over zijn bol.

Gisteren kwam er een man naar buiten die ik een kwartiertje eerder naar binnen zag gaan. Hollandse jongen, beetje bouwvakkerstype, maar wel van het ijdele soort. Dus met langer haar, een zonnebankgloed en een iets te strakke broek. Ik hoorde niet wat hij zei, maar zijn vriend zei: 'Ja? Kwam ze klaar? Wohohohoo. En mocht je zoenen?'

Sjonge! Ik schoot in de lach (oppassen, want hoerenlopende bouwvakkers hebben weinig gevoel voor humor) en liep ze schaterend voorbij. Ze hadden het niet in de gaten, want ze moesten opscheppen over hun hoerenbezoek. Tsja. Klaargekomen, tuurlijk. Dat geloof ik meteen.

Een hoerenstraat is een waar fenomeen.