Seelaavie

Man wat ben ik het zat. Die kutmaand met z'n kutweer. Doe gewoon of regen of wind of zon, maar niet alles tegelijk door elkaar. Het slingert maar heen en weer, ik kan er geen vat op krijgen. Ik fiets door het ochtendzonnetje naar mijn werk, honderd meter verder word ik van mijn fiets geblazen, weer honderd meter verder sta ik in een sneeuwstorm die overgaat in stralend weer en dat gaat weer over in een hoosbui die me van alle kanten doorweekt. Inclusief de binnenkant. Allemaal in een fietsrit van een paar minuten.

Het ergste is dat ik niet weet hoe ik me moet voelen. Het weer bepaalt toch waar je zin in hebt. Ik vind regen en sneeuw niet zo erg, maar dan krijg ik bijvoorbeeld zin in erwtensoep of rookworst, die ik dan tegen zes uur 's avonds in de stralende zon zit op te eten en net als je er een roseetje bij opentrekt schreeuwt de aanwakkerende sneeuwstorm om een kopje warme chocolademelk. Wat ik natuurlijk niet in huis heb. Het klopt niet. Niks komt me uit.

Dat is nu al heel maart het geval. Het komt niet uit. Beter kan ik het niet uitleggen. Maart is besluiteloos. Maart haalt het bloed onder mijn nagels vandaan. Maart maakt me zielsgelukkig. Woedend, chagrijnig, euforisch, boos, vrolijk, geïrriteerd en verdrietig. Maart is manisch depressief...

Zo! Die komt eventjes hard aan. Ik weet ineens waar die stemmingswisselingen me aan doen denken. Ik heb namelijk weleens samengewoond met een manisch depressieveling. Je zal het maar hebben. Lullig. Je zal er maar mee samenleven. Dat valt ook niet mee.

Klinkt een beetje egoïstisch, maar dat heb je weleens als je met iemand samenleeft die heel ziek is. Dat je liever zelf ziek bent. Als je ziek bent, piep je wel anders, maar goed, ik zei ook niet dat ik gelijk had. Zo voelt het gewoon. Machteloos. Je ondergaat het maar. Verlangen naar wat het was of ooit zal worden. Geen zin in het nu. Een typisch maart gevoel.

Heavy shit niet? Nou, zo heavy is het allang niet meer en maart is eigenlijk niet manisch depressief. Dat is namelijk écht ziek. Maart is juist net niet ziek. Ken je dat? Je voorhoofd zeurt, je keel broeit en 's nachts voelen je lakens koud en klam, maar je bent niet ziek. Bah. Het wordt tijd dat ik wel ziek word. Of beter. Ook goed. Maart roert gewoon zijn staart, zeggen ze. Ik zeg: maart doet maar wat. Maart kan niet kiezen, het is geen winter en het is geen lente. Maart is onduidelijk, een zomerjas met een dikke sjaal.

De wind is gaan liggen. Het is lekker buiten. Zachtjes winterweer. Zo van dat het tijd is voor Irish Coffee aan zee. In een strandtent. Dromen van de zomer. Lange dagen, warme nachten. Koele briesjes, koude biertjes en volle terrassen. Eventjes nog, dan is het lente. En dan nog eventjes. Dan is maart ook voorbij.

Brrr, ik zet de verwarming aan. Het is alweer gaan sneeuwen