Seelaavie

De heuvels liggen daar maar groen te zijn. Je kan zien waar ze het bos hebben gekapt en waar ze nieuw bos zijn begonnen. Het ligt in vlakjes met verschillende tinten groen over de heuvels verspreid en aan de top van de heuvel zie je dat de kavels verschillende hoogtes hebben. Het ene stuk is aan het puberen terwijl het volgende stuk er een beetje bejaard bijligt. Dennenbos. Stammen die in niets een bos vormen, maar meer een soort formatie. In rechte lijnen en met onderling precies genoeg ruimte. Geen rare takken, geen begroeide bodem, geen licht, geen bos te bekennen dus eigenlijk. Boomformaties. Volgens de folder kan alleen de kruisbek zich er maar vermaken. Er was geen kruisbek te bekennen.

Het gras voor ons vakantiehuis is kortgemaaid en glooiend. Glooiend genoeg voor een welvarend gevoel, maar vlak genoeg voor een potje beachball. 's Morgens is het nat van de dauw en pas na een middag keihard schijnen heeft de zon de bovenlaag een beetje droog gekregen. Je kan er lekker in liggen zo tegen het einde van de middag. Als je er je neus in duwt, ruikt het wat bedompt. De plaatselijke bevolking, of de bevolking ter plaatse, want volgens mij is het dorpje La Gleize ook voor dorpelingen een buitenverblijf, lopen de tuin voorbij. Ze gaan langzaam. Dat is dus de truuc. Ik raak al buiten adem als ik naar de bakker loop, met al die Ardenner heuvels, maar je moet helemaal niet lopen. Belgen - of liever gezegd Walen - lopen helemaal niet. Ze slenteren. En ze doen het langzaam. Het duurt een eeuw voor je er bent, maar zonder zweet of hees gehijg.

Vannacht was er een fête. Een fête van wijn. Ik denk dat alle dorpen in de Ardennen een fête hebben en dat de bevolking gewoon naar het betreffende fête in het betreffende dorp gaat, de hele zomer lang. De speakers hangen aan de elektriciteitspalen en schallen de muziek voort tot ver over de randen van het dorp. De muziek van de band, maar zo te horen ook de favoriete cd van eigenaar van het terrein waarop alle locals hun wijn fêteren. Iedereen is met de auto. Op het veldje naast ons huis zetten wat jonge lokaaltjes hun tent op. Al beachballend kunnen we na het missen van een harde bal quasi nonchalant naar de heg lopen waar twee wagens vol Belgische Sjonnies en Anitaas hun tentenkamp opslaan. Met bijbehorende muziek. Balen. Die muziek horen we waarschijnlijk de hele nacht.

Ja dus.

Toch waren ze lekker, die Ardennen.