Back once again
Zal ik eens vertellen wat er zoal gebeurd is in de afgelopen 3 jaar? Vanaf het moment dat mijn cosmopolitan column ophield? Dat was eeeh zo'n drie jaar geleden, volgens mij was het deze: http://www.seelaavie.nl/pivot_new/pivot/entry.php?id=658. Ik had zo'n 65 columns geschreven voor de website van de Cosmopolitan, ik was geen Martin Bril, maar ik had zowaar interesse van een uitgever. Omdat ik goed 'dialogen en situaties kon beschrijven'. Het kwam tot een synopsis, een verhaallijn, een beschrijving van de karakters en een enthousiaste redacteur bij de uitgever. Toen kwam er niks meer. Het was verdwenen. De stap van wat mijmeren over je eigen leven naar het schrijven van een verhaal was teveel gevraagd van mijn concentratievermogen. Boven de 500 woorden raak ik het kwijt. Schrijver worden is dan best hoog gegrepen. Bovendien kon ik alleen maar verhaaltjes schrijven over single zijn. Zelf vond ik van niet. Maar het moet gezegd, ik heb alleen over singleschap aardige columns geschreven. In de herkansing voor de Grazia mocht ik nog een keer auditie doen voor een column in het blad. 300 woorden, over de media en tv of zoiets. Bakte ik niks van. Jammer. Eigenlijk ben ik één van de vele aspirant schrijvers van Nederland die het niet verder brengen dan een paar leuke bladzijden. Daarna wordt het rommel, waarna de gemiddelde aspirant schrijver het gebrek aan voortgang wijt aan vermeend perfectionisme. Waarom dweept iedereen toch altijd met perfectionisme? Dat is een soort algemeen excuus geworden. Het is ook de favoriete kreet van elke hulpverlener, pschycholoog of gebedsgenezer. 'ja, ik zit dus overhoop met mn leven, niks lukt me meer', 'nou, dat komt misschien omdat je perfectionist bent!' En hop, daar is het begin van een wonderbaarlijke genezing. Ik ben dus geen perfectionist. Ik ben een imperfectionist. Niks van alles wat ik ooit deed is perfect geworden. Na mn mislukte column auditie mocht ik wel bloggen voor de Grazia. De hoofdredactrice had het goed met me voor. Bloggen voor de Grazia bleek me echter ook niet te liggen. Ik ben meer van de opinie dan van de nieuwsgaring. Dus op een fashionable blog had ik weinig te zoeken. Niet veel nieuws te melden, weinig ruimte om even lekker columnachtig te zeuren. Daarna heb ik niet veel meer geschreven dan offertes en businesscases. Vanochtend werd ik echter wakker en bedacht dat ik een hobby nodig heb en dat ik bovendien mijn talent vergooi. Want ik kan dus hartstikke goed bloggen. Of columns schrijven. Net hoe je het noemt. Zou ik dan een echte writersblock hebben gehad? Vast en zeker. Dat heb je he, met imperfectionisten. Die krijgen dat soort dingen. Och en de moed zakt me reeds in de schoenen. Ik heb geen enkele lezer meer! Ik moet al mn oude blogs door om te kijken wat de moeite is om te bewaren! Ik moet een nieuw design! Ik moet het koppelen aan mn facebook! Nouja, ik ben in ieder geval weer begonnen..