Who killed the cat?
Ik denk dat ik een jaar of zes was, dat je ongeveer in de fase zit dat je niet meer in sinterklaas gelooft en op zoek gaat naar de kadootjes. Dan weet je dus dat pappa en mamma kadootjes aan het verstoppen zijn en wachtende op het uur U, kan je het niet meer uithouden. Dus op zoek.
En jawel ik vond ze toen. Een doos met kadootjes in de klerenkast van mijn moeder. Het waren allerlei dingen die ik niet meer weet, maar eentje weet ik nog heel goed: Kruimeltje, het kinderboek. Ik had dus alles gevonden. En schuldig dat ik me voelde! Bah, ik kwam erachter dat het veel leuker was om rustig de nieuwsgierigheid te bedwingen.
Nog veel stommer was mijn vervolgactie; ik maakte een nieuw verlanglijstje met precies alle kadootjes erop die ze in de doos hadden verstopt. Trots leverde ik de lijst in bij mijn moeder, zodat mijn geweten gesust was. Immers, ze zouden me nu precies geven wat ik hebben wilde, dus zij zouden ook gelukkig zijn.
Helaas had mijn moeder natuurlijk meteen in de gaten dat ik de doos had gevonden. Bleeeh, ik voelde me helemaal niet lekker. Sindsdien stel ik nieuwsgierigheid meer op prijs; als gevoel. Dat is namelijk best leuk, daar moet je van genieten.
Haha, maar soms, ja soms lukt dat niet.